କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ମାଲାମତ୍ଯଦ୍ଭୁତାକାରାଂ ଧାରଯନ୍ ପାଦଲମ୍ବିନୀମ୍

ପାଦ ଯାଏଁ ଲମ୍ବିଥିବା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।

ମୋହିତୋ ମାଯଯାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୀତଵାସସମବ୍ଵୀତ୍

ମାୟାରେ ଭଳିଭାବେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଲେ।

ତେଜୋରାଶିରମେଯାତ୍ମା ସମାଯାତି ଜନାର୍ଦନ

ଅପାର ତେଜର ମାଳିକ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆସିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଦୀଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଵିମଲେ ଽମ୍ଭସି

ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଦେବତା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚୋତ୍ଥାଯ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଉଠିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅନାଦିନିଧନୋ ଽଚିନ୍ତ୍ଯୋ ଲୋକାନାମୀଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍

ସେ ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ।

ଭୂତାନାମଧିପୋ ଯୋଗୀ ମହେଶୋ ଵିମଲଃ ଶିଵଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀ, ମହେଶ୍ୱର, ନିର୍ମଳ ଓ ଶିବ।

ଯଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଯତଯୋ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ

ଯିଏକି ବ୍ରହ୍ମର ଭାବରେ ଲୀନ ଯତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କେଵଲୋ ନିଷ୍କଲଃ ଶିଵଃ

ସେ କେବଳ, ନିର୍ଖଣ୍ଡ, ଶିବ ହୋଇ, ସମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଵେଦାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଦଦୌ ତୁଭ୍ଯଂ ସୋ ଽଯମାଯାତି ଶଙ୍କରଃ

ସେ ତୁମକୁ ବେଦ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଶଙ୍କର ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି।

ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନାଂ ମାମଵେହି ପ୍ରପିତାମହ

ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ମୋତେ ବାସୁଦେବ ନାମରେ ଜଣିବ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଭଵତୁ ତେ ଚକ୍ଷୁର୍ଯେନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତତ୍ପରମ୍

ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ଦେଖିପାରିବ।

ବୁବୁଧେ ପରମେଶାନଂ ପୁରତଃ ସମଵସ୍ଥିତମ୍

ସେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ପ୍ରପେଦେ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ତମେଵ ପିତରଂ ଶିଵମ୍

ସେ ଶିବ, ତାଙ୍କୁ ପିତା ଭାବେ ଶରଣ ନେଲେ।

ଅଥର୍ଵଶିରସା ଦେଵଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ଅଞ୍ଜଳି ମିଳାଇ, ଅଥର୍ବଶିରସ୍ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅଵାପ ପରମାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଵ୍ଯାଜହାର ସ୍ମଯନ୍ନିଵ

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ଏବଂ ହସିଥିବା ପରି କହିଲେ।

ମଯୈଵୋତ୍ପାଦିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଲୋକସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମଵ୍ଯଯମ୍

ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀକୁ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।

ଵରଂ ଵରଯ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵରଦୋ ଽହଂ ତଵାନଘ

ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଵର ଦେବି, ହେ ପାପହୀନ।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନମସ୍କାର କରି, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତ୍ଵାମେଵ ପୁତ୍ରମିଚ୍ଛାମି ତ୍ଵଯା ଵା ସଦୃଶଂ ସତମ୍

ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁଅ ଭାବରେ ଚାହେଁ, କିମ୍ବା ତୁମ ପରି ଏକ ସତ୍ପୁତ୍ର ମୋତେ ମିଳୁ।

ନ ଜାନେ ପରମଂ ଭାଵଂ ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ତେ ଶିଵ

ହେ ଶିବ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱଭାବ କେମିତି ଅଟୁଟ ଅଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିନାହିଁ।

ପ୍ରସୀଦ ତଵ ପାଦାବ୍ଜଂ ନମାମି ଶରଣଂ ଗତଃ

ଦୟା କର, ମୁଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରିଛି, ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।

ଵ୍ଯାଜହାର ତଦା ପୁତ୍ରଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍

ତାପରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଵିଜ୍ଞାନମୈଶ୍ଵରଂ ଦିଵ୍ଯମୁତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ତଵାନଘ

ହେ ନିର୍ମଳ, ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ତୁମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।

ତଥା କୁରୁଷ୍ଵ ଦେଵେଶ ମଯା ଲୋକପିତାମହ

ହେ ଦେବେଶ, ମୋ ପ୍ରସ୍ତାବ ଅନୁସାରେ ଏହା କର, ହେ ଲୋକପିତାମହ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵେଶାନୋ ଯୋଗକ୍ଷେମଵହୋ ହରିଃ

ତୁମର ଯୋଗ ଓ ମଙ୍ଗଳର ଭାର ହରି ନେବେ।

ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ହରିଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍

ଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ହରି କଥା କହିଲେ।

ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵଂ ନହ୍ଯାଵାଂ ଵିଭିନ୍ନୌ ପରମାର୍ଥତଃ

ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚୟନ କର, କାରଣ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମୂଳତଃ ଅଲଗା ନୁହେଁ।

ପ୍ରାହ ପ୍ରସନ୍ନଯା ଵାଚା ସମାଲୋକ୍ଯ ଚତୁର୍ମୁଖମ୍

ସେ ଚତୁର୍ମୁଖଙ୍କୁ ଦେଖି, ଖୁସି ହୋଇ କଥା କହିଲେ।