କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

କୋଟିବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଦାନ୍ତାସ୍ତଂ ଦେଶମଗମନ୍ ପରମ୍

କୋଟି କୋଟି ସଂଯମୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ଅନ୍ଯୋ ଽନ୍ଯଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାନାଂ ଵ୍ଯାଘାତୋ ଜାଯତେ କିଲ

ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।

କୋଟିରୂପୋ ଽଭଵଦ୍ ରୁଦ୍ରୋ ରୁଦ୍ରକୋଟିସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ

ରୁଦ୍ର ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ସେହିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ରୁଦ୍ର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ପଶ୍ଯନ୍ତଃ ପାର୍ଵତୀନାଥଂ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଧିଯୋ ଽଭଵନ୍

ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।

ଦୃଷ୍ଟଵାନିତି ଭକ୍ତ୍ଯା ତେ ରୁଦ୍ରନ୍ଯସ୍ତଧିଯୋ ଽଭଵନ୍

‘ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ’ ବୋଲି ଭାବି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।

ଜ୍ଯୋତିସ୍ତତ୍ରୈଵ ତେ ସର୍ଵେ ଽଭିଲଷନ୍ତଃ ପରଂ ପଦମ୍

ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଗି ଆଶା କରି, ସେଇ ଜ୍ୟୋତିକୁ ଚାହିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ରୁଦ୍ରସାମୀପ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଭଲଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମୀପତା ପାଇଁଥାଏ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ନିଯମଵାନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାର୍ଧାସନଂ ଲଭେତ୍

ସେଠାକୁ ନିୟମ ରଖି ଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଧା ଆସନ ପାଇଁଥାଏ।

ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ପିତୄନ୍ ପୂଜ୍ଯ କୁଲାନାଂ ତାରଯେଚ୍ଛତମ୍

ସେଠାକୁ ଯାଇ ପିତୃମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଜଣେ ଶତ କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ।

କାଲଂ ଜରିତଵାନ୍ ଦେଵୋ ଯତ୍ର ଭକ୍ତିପ୍ରିଯୋ ହରଃ

ସେଠି ଭକ୍ତିକୁ ପ୍ରିୟ ହର ଦେବତା ସମୟ କାଟିଥିଲେ।

ତଦାଶୀସ୍ତନ୍ନମସ୍କାରଃ ପୂଜଯାମାସ ଶୂଲିନମ୍

ସେ ତାପରେ ଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ପୂଜା କଲେ।

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ତତ୍ର ସଂନ୍ଯସ୍ତମାନସଃ

ମନକୁ ସେଠି ଲଗାଇ ରୁଦ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ଦିନ ରାତି ଜପ କଲେ।

ନେତୁମଭ୍ଯାଗତୋ ଦେଶଂ ସ ରାଜା ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି

ଯେଉଁଠି ରାଜା ରହୁଥିଲେ, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ସେ ଆସିଲେ।

କାଲଂ କାଲକରଂ ଘୋରଂ ଭୀଷଣଂ ଚଣ୍ଡଦୀଧିତିମ୍

ସମୟ, ଯେଉଁଥିରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ, ଭୟାନକ ଆଗିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ।

ନନାମ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ଜଜାପ ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍

ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଜପ କଲେ।

ଏହ୍ଯେହୀତି ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୃତାନ୍ତଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ

କୃତାନ୍ତ ସାମ୍ନାରେ ଦାଁଡି, ହସୁଥିବା ପରି କହିଲେ, ‘ଆସ, ଆସ।’

ଏକମୀଶାର୍ଚନରତଂ ଵିହାଯାନ୍ଯଂ ନିଷୂଦଯ

ଏକେ ଭଗବାନଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥିବାକୁ ଛାଡି, ଅନ୍ୟକୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅ।

ରୁଦ୍ରାର୍ଚନରତୋ ଵାନ୍ଯୋ ମଦ୍ଵଶେ କୋ ନ ତିଷ୍ଠତି

ଯେ କେହି ରୁଦ୍ର ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ, ସେ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହେନାହିଁ।

ବବନ୍ଧ ପାଶୈ ରାଜାପି ଜଜାପ ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍

ରାଜା ପାଶରେ ବନ୍ଧା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଜପ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ସଂଦଦର୍ଶ

ସେ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଉଠିଥିଲା ଏବଂ ସେଠାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଁଥିଲା।

ମେନେ ଚାସ୍ମନ୍ନାଥ ଆଗଚ୍ଛତୀତି

ସେ ଭାବିଲେ, 'ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।'

ରାଜର୍ଷିସ୍ତଂ ନେତୁମଭ୍ଯାଜଗାମ

ରାଜା ଋଷି ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ସମ୍ମୁଖିନ ହେଲେ।

ଦେହୀତୀମଂ କାଲମୂଚେ ମମେତି

ସେ କାଳକୁ କହିଲେ, 'ତାଙ୍କୁ ମୋତେ ଦେଅ, ସେ ମୋର।'

କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ରୁଦ୍ରମଭିଦୁଦ୍ରାଵ ଵେଗାତ୍

କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ତେଜ ଗତିରେ ଧାଉ ଲଗାଇଲେ।

ଶ୍ଵେତସ୍ଯୈନଂ ପଶ୍ଯତୋ ଵ୍ଯାଜଘାନ

ଶ୍ୱେତ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।

ରରାଜ ଦେଵତାପତିଃ ସହୋମଯା ପିନାକଧୃକ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଉମା ସହିତ ପିନାକ ଧାରଣ କରି ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଚମକୁଥିଲେ।

ନନାମ ସାମ୍ବମଵ୍ଯଯଂ ସ ରାଜପୁଙ୍ଗଵସ୍ତଦା

ସେଇ ସମୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ନମଃ ଶିଵାଯ ଧୀମତେ ନମୋ ଽପଵର୍ଗଦାଯିନେ

ଶିବଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଭାଗହୀନରୂପିଣେ ନମୋ ନରାଧିପାଯ ତେ

ଅଖଣ୍ଡ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଥ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।