କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶାନଂ ଵେଦାହଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ମୁଁ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣେ ।

ଅନାଦିନିଧନଂ ବ୍ରହ୍ମ ତମେଵ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ

ସେଇ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ବ୍ରହ୍ମରେ ଶରଣ ନେଅ ।

ଭଵାନ୍ ନ ନୂନମାତ୍ମାନଂ ଵେତ୍ତି ତତ୍ ପରମକ୍ଷରମ୍

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମା, ସେଇ ପରମ ଅକ୍ଷୟକୁ ଜାଣୁନାହା ।

ନାଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ହ୍ଯନ୍ଯୋ ଲୋକାନାଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଆମ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ନୁହଁନ୍ତି ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ

ସେ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ ।

ନ ମେ ଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନାନ୍ଯଥାହଂ ଵଦାମିତେ

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ କଥା କହେ ନାହିଁ ।

ମାଯାଶେଷଵିଶେଷାଣାଂ ହେତୁରାତ୍ମସମୁଦ୍ଭାଵା

ମାୟାର ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ରୂପର କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣି,

ପ୍ରସାଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ କର୍ତୁଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ ତତୋ ହରଃ

ତାପରେ ହରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।

ତ୍ରିଶୂଲପାଣିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତେଜସାଂ ପରମୋ ନିଧିଃ

ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତେଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଣ୍ଡାର ଭଗବାନ ।

ମାଲାମତ୍ଯଦ୍ଭୁତାକାରାଂ ଧାରଯନ୍ ପାଦଲମ୍ବିନୀମ୍

ପାଦ ଯାଏଁ ଲମ୍ବିଥିବା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।

ମୋହିତୋ ମାଯଯାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୀତଵାସସମବ୍ଵୀତ୍

ମାୟାରେ ଭଳିଭାବେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଲେ।

ତେଜୋରାଶିରମେଯାତ୍ମା ସମାଯାତି ଜନାର୍ଦନ

ଅପାର ତେଜର ମାଳିକ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆସିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଦୀଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଵିମଲେ ଽମ୍ଭସି

ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଦେବତା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚୋତ୍ଥାଯ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଉଠିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅନାଦିନିଧନୋ ଽଚିନ୍ତ୍ଯୋ ଲୋକାନାମୀଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍

ସେ ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ।

ଭୂତାନାମଧିପୋ ଯୋଗୀ ମହେଶୋ ଵିମଲଃ ଶିଵଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀ, ମହେଶ୍ୱର, ନିର୍ମଳ ଓ ଶିବ।

ଯଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଯତଯୋ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ

ଯିଏକି ବ୍ରହ୍ମର ଭାବରେ ଲୀନ ଯତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କେଵଲୋ ନିଷ୍କଲଃ ଶିଵଃ

ସେ କେବଳ, ନିର୍ଖଣ୍ଡ, ଶିବ ହୋଇ, ସମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ଵେଦାଂଶ୍ଚ ପ୍ରଦଦୌ ତୁଭ୍ଯଂ ସୋ ଽଯମାଯାତି ଶଙ୍କରଃ

ସେ ତୁମକୁ ବେଦ ଦେଇଥିଲେ; ଏହି ଶଙ୍କର ଏବେ ଆସୁଛନ୍ତି।

ଵାସୁଦେଵାଭିଧାନାଂ ମାମଵେହି ପ୍ରପିତାମହ

ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ମୋତେ ବାସୁଦେବ ନାମରେ ଜଣିବ।

ଦିଵ୍ଯଂ ଭଵତୁ ତେ ଚକ୍ଷୁର୍ଯେନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତତ୍ପରମ୍

ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପାଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ଦେଖିପାରିବ।

ବୁବୁଧେ ପରମେଶାନଂ ପୁରତଃ ସମଵସ୍ଥିତମ୍

ସେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ପ୍ରପେଦେ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ତମେଵ ପିତରଂ ଶିଵମ୍

ସେ ଶିବ, ତାଙ୍କୁ ପିତା ଭାବେ ଶରଣ ନେଲେ।

ଅଥର୍ଵଶିରସା ଦେଵଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ

ଅଞ୍ଜଳି ମିଳାଇ, ଅଥର୍ବଶିରସ୍ ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅଵାପ ପରମାଂ ପ୍ରୀତିଂ ଵ୍ଯାଜହାର ସ୍ମଯନ୍ନିଵ

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ଏବଂ ହସିଥିବା ପରି କହିଲେ।

ମଯୈଵୋତ୍ପାଦିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଲୋକସୃଷ୍ଟ୍ଯର୍ଥମଵ୍ଯଯମ୍

ମୁଁ ଏହି ଅବିନାଶୀକୁ ପୂର୍ବରୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।

ଵରଂ ଵରଯ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ଵରଦୋ ଽହଂ ତଵାନଘ

ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଏକ ଵର ଚୟନ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଵର ଦେବି, ହେ ପାପହୀନ।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁରୁଷଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନମସ୍କାର କରି, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।