କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଆସ୍ତେ ହଯଶିରା ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ର ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍

ସେଠାରେ ହୟଶିରା ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସଦା ବସିଛନ୍ତି।

ପୁଷ୍କରଂ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଂ ମୃତାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଦମ୍

ପୁଷ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ମୃତକମାନୋଂକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଦିଏ।

ପୂଯତେ ପାତକୈଃ ସର୍ଵୈଃ ଶକ୍ରେଣ ସହ ମୋଦତେ

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ଉପାସତେ ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘା ବ୍ରହ୍ମଣଂ ପଦ୍ମସଂଭଵମ୍

ସିଦ୍ଧମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵରାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସଂପ୍ରପଷ୍ଯତି

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନୋଂକୁ ପୂଜା କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ।

ସୁରୂପୋ ଜାଯତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ମଣିଷ ଜଣେ ଜନ୍ମରେ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତତ୍ର ରୁଦ୍ରମଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍

ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।

ଆରାଧଯାମାସ ହରଂ ପଞ୍ଚକ୍ଷରପରାଯଣଃ

ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଆରାଧଯାମାସ ଶିଵଂ ତପସା ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ଗୋବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।

ନନର୍ତ ହର୍ଷଵେଗେନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ସମାଗତମ୍

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପି ଦେଵମୀଶାନଂ ନୃତ୍ଯତି ସ୍ମ ପୁନଃ ପୁନଃ

ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନିପୁନି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ସ୍ଵକଂ ଦେହଂ ଵିଦାର୍ଯାସ୍ମୈ ଭସ୍ମରାଶିମଦର୍ଶଯତ୍

ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଫାଟି ଏକ ଛାର ରାଶି ଦେଖାଇଲେ।

ମାହାତ୍ମ୍ଯମେତତ୍ ତପସସ୍ତ୍ଵାଦୃଶୋ ଽନ୍ଯୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯତେ

ତୁମର ଭଳି ତପସ୍ୟାର ମହିମା ଅନ୍ୟ କାହାରି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ନ ଯୁକ୍ତଂ ତାପସସ୍ଯୈତତ୍ ତ୍ଵତ୍ତୋପ୍ଯତ୍ରାଧିକୋ ହ୍ଯହମ୍

ଏହା ଏକ ତାପସ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଥିରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ।

ଆସ୍ଥାଯ ପରମଂ ଭାଵଂ ନନର୍ତ ଜଗତୋ ହରଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ହର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବ ଧାରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନୋ ଜ୍ଵାଲାମାଲୀ ଭଯଙ୍କରଃ

ଦାଢ଼ିଆ ଦାନ୍ତ ଓ ଅଗ୍ନିମାଳା ସହିତ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ସୂର୍ଯାଯୁତସମପ୍ରଖ୍ଯାଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ଶିଵାମ୍

ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶାନ୍ତ।

ନନାମ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ରୁଦ୍ରାଧ୍ଯାଯଂ ଜପନ୍ ଵଶୀ

ସଂଯମୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରୁଦ୍ରସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ।

ପୂର୍ଵଵେଷଂ ସ ଜଗ୍ରାହ ଦେଵୀ ଚାନ୍ତର୍ହିତାଭଵତ୍

ସେ ପୁରୁଣା ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଵତ୍ସ ପ୍ରାହ କିଂ ତେ ଦଦାମ୍ଯହମ୍

"ବତ୍ସ, ତୁମେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ," ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ କଣ ଦେଉଛି କୁହ।"

ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ତଦା ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁମନା ମୁନିଃ

ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁନି ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ।

କିମେତଦ୍ ଭଗଵଦ୍ରୂପଂ ସୁଘୋରଂ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖମ୍

"ଭଗବାନ୍କର ଏହି ଭୟାନକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା ରୂପ କଣ?"

ଅନ୍ତର୍ହିତେଵ ସହସା ସର୍ଵମିଚ୍ଛାମି ଵେଦିତୁମ୍

"ଆପଣ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ମୁଁ ସବୁକିଛି ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।"

ମହେଶଃ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ଯୋଗଂ ଦେଵୀଂ ଚ ତ୍ରିପୁରାନଲଃ

ମହେଶ୍ୱର ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଯୋଗ ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି, ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଅଗ୍ନି ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ଦହିଦେଇଥିଲେ।

ଦାହକଃ ସର୍ଵପାପାନାଂ କାଲଃ କାଲକରୋ ହରଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦହିଦେଇଥିବା, ସମୟ ଓ ସମୟକୁ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା ହରା।

ସୋ ଽନ୍ତର୍ଯାମୀ ସ ପୁରୁଷୋ ହ୍ଯହଂ ଵୈ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସବୁଙ୍କ ମନରେ ବସିଥିବା ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସେଇ ପୁରୁଷ; ମୁଁ ହେଉଛି ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।

ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ମୁନିର୍ଭିଶକ୍ତିର୍ଜଗଦ୍ଯୋନିଃ ସନାତନୀ

ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ସନାତନ ଜଗତର ମୂଳ ଭାବେ କହନ୍ତି।

ନାରାଯଣଃ ପରୋ ଽଵ୍ଯକ୍ତୋ ମାଯାରୂପ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ

ଶ୍ରୁତି କହେ—ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅପ୍ରକଟ ଏବଂ ମାୟାର ରୂପ।

ଯୋଜଯାମି ପ୍ରକୃତ୍ଯାହଂ ପୁରୁଷଂ ପଞ୍ଚଵିଂଶକମ୍

ମୁଁ ପ୍ରକୃତି ସହିତ ପୁରୁଷ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏକତ୍ର କରେ।