କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋଂକୁ ପୂଜା କଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ସର୍ଵପାପହରଂ ଶଂଭୋର୍ନିଵାସଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ

ଏହା ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଶିବଙ୍କ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିବାସ।

ଈପ୍ସିତାଂଲ୍ଲଭତେ କାମାନ୍ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦଯିତୋ ଭଵେତ୍

ଏଠାରେ ଯିଏ ଆସେ, ସେ ଚାହିଦା ଇଚ୍ଛା ପାଇଥାଏ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ।

ମହାଦେଵସ୍ଯାର୍ଚଯିତ୍ଵା ଶିଵସାଯୁଜ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଶିବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ନରଃ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମଣିଷ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

ସଂପୂଜ୍ଯ ପୁରୁଷଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ମହୀଯତେ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।

କୃତ୍ଵା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ମଥନଂ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ତୁ ଵିସର୍ଜିତଃ

ଯଜ୍ଞର ମଥନ କରିବା ପରେ, ଡକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।

ପୁଣ୍ଯମାଯତନଂ ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତତ୍ରାସ୍ତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ, ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ପବିତ୍ର ନିବାସ ଅଛି।

ମୃତୋ ଽତ୍ର ପାତକୈର୍ମୁକ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁସାରୂପ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଏଠାରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସଦୃଶ ହୁଏ।

ପ୍ରାଣାଂସ୍ତତ୍ର ନରସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ହୃଷୀକେଷଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତି

ଏଠାରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ମଣିଷ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ।

ଆସ୍ତେ ହଯଶିରା ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ର ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯମ୍

ସେଠାରେ ହୟଶିରା ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସଦା ବସିଛନ୍ତି।

ପୁଷ୍କରଂ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଂ ମୃତାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଦମ୍

ପୁଷ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଏବଂ ମୃତକମାନୋଂକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ଦିଏ।

ପୂଯତେ ପାତକୈଃ ସର୍ଵୈଃ ଶକ୍ରେଣ ସହ ମୋଦତେ

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୁଏ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ।

ଉପାସତେ ସିଦ୍ଧସଙ୍ଘା ବ୍ରହ୍ମଣଂ ପଦ୍ମସଂଭଵମ୍

ସିଦ୍ଧମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଵରାନ୍ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସଂପ୍ରପଷ୍ଯତି

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନୋଂକୁ ପୂଜା କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ।

ସୁରୂପୋ ଜାଯତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵାନ୍ କାମାନଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ମଣିଷ ଜଣେ ଜନ୍ମରେ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ତତ୍ର ରୁଦ୍ରମଶ୍ଵମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍

ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।

ଆରାଧଯାମାସ ହରଂ ପଞ୍ଚକ୍ଷରପରାଯଣଃ

ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଆରାଧଯାମାସ ଶିଵଂ ତପସା ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ଗୋବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।

ନନର୍ତ ହର୍ଷଵେଗେନ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରଂ ସମାଗତମ୍

ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପି ଦେଵମୀଶାନଂ ନୃତ୍ଯତି ସ୍ମ ପୁନଃ ପୁନଃ

ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନିପୁନି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ସ୍ଵକଂ ଦେହଂ ଵିଦାର୍ଯାସ୍ମୈ ଭସ୍ମରାଶିମଦର୍ଶଯତ୍

ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଫାଟି ଏକ ଛାର ରାଶି ଦେଖାଇଲେ।

ମାହାତ୍ମ୍ଯମେତତ୍ ତପସସ୍ତ୍ଵାଦୃଶୋ ଽନ୍ଯୋ ଽପି ଵିଦ୍ଯତେ

ତୁମର ଭଳି ତପସ୍ୟାର ମହିମା ଅନ୍ୟ କାହାରି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

ନ ଯୁକ୍ତଂ ତାପସସ୍ଯୈତତ୍ ତ୍ଵତ୍ତୋପ୍ଯତ୍ରାଧିକୋ ହ୍ଯହମ୍

ଏହା ଏକ ତାପସ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏଥିରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ।

ଆସ୍ଥାଯ ପରମଂ ଭାଵଂ ନନର୍ତ ଜଗତୋ ହରଃ

ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ହର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବ ଧାରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନୋ ଜ୍ଵାଲାମାଲୀ ଭଯଙ୍କରଃ

ଦାଢ଼ିଆ ଦାନ୍ତ ଓ ଅଗ୍ନିମାଳା ସହିତ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ସୂର୍ଯାଯୁତସମପ୍ରଖ୍ଯାଂ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂ ଶିଵାମ୍

ସେ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶାନ୍ତ।

ନନାମ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ରୁଦ୍ରାଧ୍ଯାଯଂ ଜପନ୍ ଵଶୀ

ସଂଯମୀ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରୁଦ୍ରସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ।

ପୂର୍ଵଵେଷଂ ସ ଜଗ୍ରାହ ଦେଵୀ ଚାନ୍ତର୍ହିତାଭଵତ୍

ସେ ପୁରୁଣା ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।