କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ହରିଃ

ହରି ପ୍ରଥମେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ନ ମାତ୍ସର୍ଯାଭିଯୋଗେନ ଦ୍ଵାରାଣି ପିହିତାନି ମେ

ମୋର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦ ହୋଇନାହିଁ।

କୋ ହି ବାଧିତୁମନ୍ଵିଚ୍ଛେଦ୍ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ପିତାମହଙ୍କୁ କିଏ ବିପଦ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ?

ସର୍ଵମନ୍ଵଯ କଲ୍ଯାଣଂ ଯନ୍ମଯାପହୃତଂ ତଵ

ମୁଁ ତୁମରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ନେଇଥିଲି,

ପଦ୍ମଯୋନିରିତି ଖ୍ଯାତୋ ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଜଗନ୍ମଯ

ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆକାର ତୁମ ପାଇଁ ପଦ୍ମଯୋନି ଭାବେ ପରିଚିତ ଅଟେ,

ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଗତ୍ଵା ପୁନର୍ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ

ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇ ଶେଷେ ସେ ପୁଣି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ସର୍ଵଭୂତାନ୍ତରାତ୍ମା ଵୈ ପରଂ ବହ୍ମ ସନାତନମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଆତ୍ମା ହେଉଛି ସେଇ ଚିରନ୍ତନ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ।

ମନ୍ମଯଂ ସର୍ଵମେଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମାହଂ ପୁରୁଷଃ ପରଃ

ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଭରିଯାଇଛି; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମ ପୁରୁଷ ।

ଏକା ମୂର୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧା ଭିନ୍ନା ନାରାଯଣପିତାମହୌ

ଏକ ଆକାର ଦୁଇଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ — ନାରାୟଣ ଓ ପିତାମହ ।

ଇଯଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଵତୋ ଵିନାଶାଯ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ବିନାଶକୁ ନେଇଯିବ ।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶାନଂ ଵେଦାହଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ମୁଁ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣେ ।

ଅନାଦିନିଧନଂ ବ୍ରହ୍ମ ତମେଵ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ

ସେଇ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ବ୍ରହ୍ମରେ ଶରଣ ନେଅ ।

ଭଵାନ୍ ନ ନୂନମାତ୍ମାନଂ ଵେତ୍ତି ତତ୍ ପରମକ୍ଷରମ୍

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମା, ସେଇ ପରମ ଅକ୍ଷୟକୁ ଜାଣୁନାହା ।

ନାଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ହ୍ଯନ୍ଯୋ ଲୋକାନାଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଆମ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ନୁହଁନ୍ତି ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ

ସେ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ ।

ନ ମେ ଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନାନ୍ଯଥାହଂ ଵଦାମିତେ

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ କଥା କହେ ନାହିଁ ।

ମାଯାଶେଷଵିଶେଷାଣାଂ ହେତୁରାତ୍ମସମୁଦ୍ଭାଵା

ମାୟାର ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ରୂପର କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣି,

ପ୍ରସାଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ କର୍ତୁଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ ତତୋ ହରଃ

ତାପରେ ହରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।

ତ୍ରିଶୂଲପାଣିର୍ଭଗଵାଂସ୍ତେଜସାଂ ପରମୋ ନିଧିଃ

ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତେଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଣ୍ଡାର ଭଗବାନ ।

ମାଲାମତ୍ଯଦ୍ଭୁତାକାରାଂ ଧାରଯନ୍ ପାଦଲମ୍ବିନୀମ୍

ପାଦ ଯାଏଁ ଲମ୍ବିଥିବା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।

ମୋହିତୋ ମାଯଯାତ୍ଯର୍ଥଂ ପୀତଵାସସମବ୍ଵୀତ୍

ମାୟାରେ ଭଳିଭାବେ ମୁହଁ ହୋଇ, ସେ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଲେ।

ତେଜୋରାଶିରମେଯାତ୍ମା ସମାଯାତି ଜନାର୍ଦନ

ଅପାର ତେଜର ମାଳିକ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଆସିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଦୀଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ଵିମଲେ ଽମ୍ଭସି

ସେ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଦେବତା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚୋତ୍ଥାଯ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଉଠିବା ପରେ, ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅନାଦିନିଧନୋ ଽଚିନ୍ତ୍ଯୋ ଲୋକାନାମୀଶ୍ଵରୋ ମହାନ୍

ସେ ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ।

ଭୂତାନାମଧିପୋ ଯୋଗୀ ମହେଶୋ ଵିମଲଃ ଶିଵଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗୀ, ମହେଶ୍ୱର, ନିର୍ମଳ ଓ ଶିବ।

ଯଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଯତଯୋ ବ୍ରହ୍ମଭାଵେନ ଭାଵିତାଃ

ଯିଏକି ବ୍ରହ୍ମର ଭାବରେ ଲୀନ ଯତିମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହାଦେଵଃ କେଵଲୋ ନିଷ୍କଲଃ ଶିଵଃ

ସେ କେବଳ, ନିର୍ଖଣ୍ଡ, ଶିବ ହୋଇ, ସମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି।