କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନାସ୍ଯାଃ ପରାଭଵଂ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋତୀହ ଜନଃ କ୍ଵଚିତ୍

ଏଠାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ପତ୍ନୀ ଦାଶରଥେର୍ଦେଵୀ ଵିଜିଗ୍ଯେ ରାକ୍ଷସେଶ୍ଵରମ୍

ଦାଶରଥଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦେବୀ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟକୁ ଜିତିଥିଲେ।

ସୀତାଂ ଵିଶାଲନଯନାଂ ଚକମେ କାଲଚୋଦିତଃ

ସମୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ସେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ।

ସମାହର୍ତୁଂ ମତିଂ ଚକ୍ରେ ତାପସଃ କିଲ କାମିନୀମ୍

ଏହା କୁହାଯାଏ ଯେ, ତାପସୀ ସେଇ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ମନସ୍କାମ କଲେ।

ଜଗାମ ଶରଣଂ ଵହ୍ନିମାଵସଥ୍ଯଂ ଶୁଚିସ୍ମିତା

ଶୁଭ୍ର ହସିଥିବା ସେ, ଅଗ୍ନିକୁ ଶରଣ ନେଲେ।

କୃତାଞ୍ଜଲୀ ରାମପତ୍ନୀ ଶାକ୍ଷାତ୍ ପତିମିଵାଚ୍ଯୁତମ୍

ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଅମରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି ଆଗେଇଗଲେ।

ଦାହକଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୀଶାନଂ କାଲରୂପିଣମ୍

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଥ, ସମୟର ଆକାର ଧରିଥିବା ଦାହକ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ।

ଆତ୍ମାନଂ ଦୀପ୍ତଵପୁଷଂ ସର୍ଵଭୂତହୃଦୀ ସ୍ଥିତମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ଉଜ୍ୱଳ ଦେହୀଙ୍କୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ।

ଭୂତେଶଂ କୃତ୍ତିଵସନଂ ଶରଣ୍ଯଂ ପରମଂ ପଦମ୍

ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଶରଣ ଦେବା ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ଥାନକୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ।

ମହାଯୋଗେଶ୍ଵରଂ ଵହ୍ନିମାଦିତ୍ଯଂ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍

ମହାଯୋଗୀଙ୍କ ନାଥ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରମ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ।

କାଲାଗ୍ନିଂ ଯୋଗିନାମୀଶଂ ଭୋଗମୋକ୍ଷଫଲପ୍ରଦମ୍

ସମୟର ଅଗ୍ନି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ନାଥ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ।

ହିରଣ୍ଯମଯେ ଗୃହେ ଗୁପ୍ତଂ ମହାନ୍ତମମିତୌଜସମ୍

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘରେ ଲୁଚିଥିବା, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାନ୍ତକୁ ସେ ଶରଣ ନେଲେ।

ହଵ୍ଯକଵ୍ଯଵହଂ ଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ଵହ୍ନିମୀଶ୍ଵରମ୍

ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ହବ୍ୟ କବ୍ୟ ନେଇଯିବା, ଅଗ୍ନି ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

ଭର୍ଗମଗ୍ନିପରଂ ଜ୍ଯୋତୀ ରକ୍ଷ ମାଂ ହଵ୍ଯଵାହନ

ହେ ଅଗ୍ନିଦେବ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ଧ୍ଯାଯନ୍ତୀ ମନସା ତସ୍ଥୌ ରାମମୁନ୍ମୀଲିତେକ୍ଷଣା

ସେ ମନରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ରହିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।

ଆଵିରାସୀତ୍ ସୁଦୀପ୍ତାତ୍ମା ତେଜସା ପ୍ରଦହନ୍ନିଵ

ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଜଳିଯାଉଛି।

ସୀତାମାଦାଯ ଧର୍ମିଷ୍ଠାଂ ପାଵକୋ ଽନ୍ତରଧୀଯତ

ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଅଗ୍ନିଦେବ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ସମାଦାଯ ଯଯୌ ଲଙ୍କାଂ ସାଗରାନ୍ତରସଂସ୍ଥିତାମ୍

ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ, ସେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଲଙ୍କାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ମସାଦାଯାଭଵତ୍ ସୀତାଂ ଶଙ୍କାକୁଲିତମାନସଃ

ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ମନ ଶଙ୍କା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।

ଵିଵେଶ ପାଵକଂ ଦୀପ୍ତଂ ଦଦାହ ଜ୍ଵଲନୋ ଽପି ତାମ୍

ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ତଥାପି ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଜଳାଇପାରିଲା ନାହିଁ।

ରାମାଯାଦର୍ଶଯତ୍ ସୀତାଂ ପାଵକୋ ଽଭୂତ୍ ସୁରପ୍ରିଯଃ

ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନିଦେବ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।

ଚକାର ପ୍ରଣତିଂ ଭୂମୌ ରାମାଯ ଜନକାତ୍ମଜା

ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ନନାମ ଵହ୍ନିଂ ସିରସା ତୋଷଯାମାସ ରାଘଵଃ

ରାଘବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଦଗ୍ଧା ଭଗଵତା ପୂର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟା ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵମାଗତା

ପୂର୍ବରୁ ଭଗବାନ୍ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସେ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ।

ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଦାଶରଥିଂ ଭୂତାନାମେଵ ସନ୍ନିଧୌ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସେ ଦଶରଥନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଘଟିଥିବା ସବୁ କଥା କହିଲେ।

ଆରାଧ୍ଯ ଲବ୍ଧା ତପସା ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚାତ୍ଯନ୍ତଵଲ୍ଲଭା

ପୂଜା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଲାଭ କରି, ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ।

ଭଵାନୀପାର୍ଶ୍ଵମାନୀତା ମଯା ରାଵଣକାମିତା

ରାବଣଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସୀତାକୁ ମୁଁ ଭବାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଥିଲି।

ମଯା ମାଯାମଯୀ ସୃଷ୍ଟା ରାଵଣସ୍ଯ ଵଧାଯ ସା

ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଏକ ମାୟାମୟୀ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।

ମଯୋପସଂହୃତା ଚୈଵ ହତୋ ଲୋକଵିନାଶନଃ

ମୁଁ ସେଇ ମାୟାକୁ ନିଅଁଟି ନେଲି; ଏହିପରି ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ବିନାଶକ ନଶ୍ଟ ହେଲା।