କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଉଦରେ ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମଯମାଗତଃ

ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଗଭୀର ଭିତର ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଭଗଵାନ୍ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍

ଭଗବାନ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ତାପରେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପଶ୍ଯୈତାନ୍ ଵିଚିତ୍ରାନ୍ ପୁରୁଷର୍ଷଭ

ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଦେଖ।

ଶ୍ରୀପତେରୁଦରଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଵିଵେଶ କୁଶଧ୍ଵଜଃ

କୁଶଧ୍ୱଜ ଆଉଥରେ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ପର୍ଯଟିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ଽନ୍ତଂ ନ ଵୈ ହରେଃ

ଦେବତାଙ୍କ ଭିତରେ ଘୁରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ହରିଙ୍କ ସୀମା ମିଳିଲା ନାହିଁ।

ଜନାର୍ଦନେନ ବ୍ରହ୍ମାସୌ ନାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରମଵିନ୍ଦତ

ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା ନାଭିରେ କୌଣସି ଦ୍ୱାର ମିଳିଲେ ନାହିଁ।

ଉଜ୍ଜହାରାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ପୁଷ୍କରାଚ୍ଚତୁରାନନଃ

ଚାରିମୁହଁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ପଦ୍ମରୁ ବାହାରିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ଭଗଵାନ୍ ଜଗଦ୍ଯୋନିଃ ପିତାମହଃ

ସ୍ୱୟଂ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା।

ପ୍ରୋଵାଚ ପୁରୁଷଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା

ସେ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଏକୋ ଽହଂ ପ୍ରବଲୋ ନାନ୍ଯୋ ମାଂ ଵୈ କୋ ଽବିଭଵିଷ୍ଯତି

ମୁଁ ଏକାମାତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଆଉ କେହି ନାହିଁ—ମୋତେ କିଏ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?

ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ହରିଃ

ହରି ପ୍ରଥମେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ନ ମାତ୍ସର୍ଯାଭିଯୋଗେନ ଦ୍ଵାରାଣି ପିହିତାନି ମେ

ମୋର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦ ହୋଇନାହିଁ।

କୋ ହି ବାଧିତୁମନ୍ଵିଚ୍ଛେଦ୍ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ପିତାମହଙ୍କୁ କିଏ ବିପଦ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ?

ସର୍ଵମନ୍ଵଯ କଲ୍ଯାଣଂ ଯନ୍ମଯାପହୃତଂ ତଵ

ମୁଁ ତୁମରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ନେଇଥିଲି,

ପଦ୍ମଯୋନିରିତି ଖ୍ଯାତୋ ମତ୍ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଜଗନ୍ମଯ

ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆକାର ତୁମ ପାଇଁ ପଦ୍ମଯୋନି ଭାବେ ପରିଚିତ ଅଟେ,

ପ୍ରହର୍ଷମତୁଲଂ ଗତ୍ଵା ପୁନର୍ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ

ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ପାଇ ଶେଷେ ସେ ପୁଣି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ ।

ସର୍ଵଭୂତାନ୍ତରାତ୍ମା ଵୈ ପରଂ ବହ୍ମ ସନାତନମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଆତ୍ମା ହେଉଛି ସେଇ ଚିରନ୍ତନ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ।

ମନ୍ମଯଂ ସର୍ଵମେଵେଦଂ ବ୍ରହ୍ମାହଂ ପୁରୁଷଃ ପରଃ

ମୋ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କିଛି ଭରିଯାଇଛି; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମ ପୁରୁଷ ।

ଏକା ମୂର୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧା ଭିନ୍ନା ନାରାଯଣପିତାମହୌ

ଏକ ଆକାର ଦୁଇଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ — ନାରାୟଣ ଓ ପିତାମହ ।

ଇଯଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଵତୋ ଵିନାଶାଯ ଭଵିଷ୍ଯତି

ତୁମର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ବିନାଶକୁ ନେଇଯିବ ।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷେଶାନଂ ଵେଦାହଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ମୁଁ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣେ ।

ଅନାଦିନିଧନଂ ବ୍ରହ୍ମ ତମେଵ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ

ସେଇ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତହୀନ ବ୍ରହ୍ମରେ ଶରଣ ନେଅ ।

ଭଵାନ୍ ନ ନୂନମାତ୍ମାନଂ ଵେତ୍ତି ତତ୍ ପରମକ୍ଷରମ୍

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମା, ସେଇ ପରମ ଅକ୍ଷୟକୁ ଜାଣୁନାହା ।

ନାଵାଭ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ହ୍ଯନ୍ଯୋ ଲୋକାନାଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଆମ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ନୁହଁନ୍ତି ।

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ

ସେ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ ।

ନ ମେ ଽସ୍ତ୍ଯଵିଦିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନାନ୍ଯଥାହଂ ଵଦାମିତେ

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ କଥା କହେ ନାହିଁ ।

ମାଯାଶେଷଵିଶେଷାଣାଂ ହେତୁରାତ୍ମସମୁଦ୍ଭାଵା

ମାୟାର ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ରୂପର କାରଣ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵମାତ୍ମାନଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେଇ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣି,

ପ୍ରସାଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ କର୍ତୁଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ ତତୋ ହରଃ

ତାପରେ ହରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୃପା କରିବାକୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।