କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଅଟସ୍ଵ ନିଖିଲଂ ଲୋକଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୋ ମନ୍ନିଯୋଗତଃ

ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବା।

ତଦାସୌ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ସ୍ପଷ୍ଟମୁପାଯଂ ପାପଶୋଧନମ୍

ତାପରେ ସେ ପାପ ଶୋଧନର ସ୍ପଷ୍ଟ ଉପାୟ କହିବେ।

କପାଲପାଣିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଚଚାର ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍

କପାଳ ହାତରେ ଧରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।

ଶ୍ରୀମତ୍ ପଵିତ୍ରମତୁଲଂ ଜଟାଜୂଟଵିରାଜିତମ୍

ମହିମାମୟ, ପବିତ୍ର, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଜଟାରେ ସଜିତ, ସେ ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଭାତି କାଲାଗ୍ନିନଯନୋ ମହାଦେଵଃ ସମାଵୃତଃ

ମହାଦେବ, ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କାଳାଗ୍ନି ପରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘେରା, ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଲୀଲାଵିଲାସୂବହୁଲୋ ଲୋକାନାଗଚ୍ଛତୀଶ୍ଵରଃ

ଖେଳା ଓ ଲୀଳାରେ ପ୍ରଚୁର, ଏଇଶ୍ୱର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।

ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂପନ୍ନଂ ନାରୀକୁଲମଗାଦନୁ

ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସସ୍ମିତଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗମେଵ ଚ

ସେମାନେ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ମାତ୍ର ଭୂଆଁ ଉଠାଇଲେ।

ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭଵନଂ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ମଧୁସୂଦନଃ

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ବସିଛନ୍ତି।

ସହୈଵ ଭୂତପ୍ରଵରୈଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ

ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ନ୍ଯଵାରଯତ୍ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କଂ ଦ୍ଵାରପାଲୋ ମହାବଲଃ

ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରପାଳ ସେମାନୋକୁ ରୋକିଦେଲେ।

ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵିଷ୍ଣୋରଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବିଶ୍ୱକ୍ସେନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଭୀଷଣୋ ଭୈରଵାଦେଶାତ୍ କାଲଵେଗ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ

ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୈରବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କାଳବେଗ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା।

ରୁଦ୍ରାଯାଭିମୁଖଂ ରୌଦ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ଚ ସୁଦର୍ଶନମ୍

ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୟାନକ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ତମାପତନ୍ତଂ ସାଵଜ୍ଞମାଲୋକଯଦମିତ୍ରଜିତ୍

ଶତ୍ରୁଜୟୀ ତାହାକୁ ଉପେକ୍ଷା ସହିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଶୂଲେନୋରସି ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ପାତଯାମାସ ତଂ ଭୁଵି

ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛାତିକୁ ଭେଦି ତାକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ତତ୍ଯାଜ ଜୀଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଂ ଵ୍ଯାଧିହତା ଇଵ

ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖି, ଯେପରି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ଵିଵେଶ ଚାନ୍ତରଗୃହଂ ସମାଦାଯ କଲେଵରମ୍

ସେ ଦେହକୁ ନେଇ ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଶିରୋ ଲଲାଟାତ୍ ସଂଭିଦ୍ଯ ରକ୍ତଧାରାମପାତଯତ୍

ସେ ଲଳାଟରୁ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଦେଲେ।

ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଽନାଭ୍ଯୁଦିତା ତଵ ତ୍ରିପୁରମର୍ଦନ

ହେ ତ୍ରିପୁରମର୍ଦ୍ଦନ, ଏପରି କିଛି ପୂର୍ବରୁ କେବେ ହୋଇନଥିଲା।

ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ସା ଚ ଧାରା ପ୍ରଵାହିତା

ସେଇ ରକ୍ତଧାରା ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହିଲା।

ସଂସ୍ତୂଯ ଵୈଦିକୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ବହୁମାନପୁରଃ ସରମ୍

ବେଦମନ୍ତ୍ର ଓ ମହାସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଗଲା।

ପ୍ରୋଵାଚ ଵୃତ୍ତମଖିଲଂ ଭଗଵାନ୍ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଭଗବାନ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଘଟଣା କହିଦେଲେ।

ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ଵିମୁଞ୍ଚେତି ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।

ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଜଗଦ୍ଯୋନିଃ ଶଙ୍କରଂ ପ୍ରାହ ସର୍ଵଵିତ୍

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ ସର୍ବଜ୍ଞ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଯତ୍ରାଖିଲଜଗଦ୍ଦୋଷଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନାଶଯତାଶ୍ଵରଃ

ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଦୋଷକୁ ତୁରନ୍ତ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି,

ଜଗାମ ଲୀଲଯା ଦେଵୋ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ସେଠାକୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଦେବତା ଖେଳିମିଳି ଯାଇଥିଲେ।

ନୃତ୍ଯମାନୋ ମହାଯୋଗୀ ହସ୍ତନ୍ଯସ୍ତକଲେଵରଃ

ବଡ଼ ଯୋଗୀ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ହାତରେ ରଖିଥିଲେ।

ଅଥାସ୍ଥାଯାପରଂ ରୂପଂ ନୃତ୍ଯଦର୍ଶନଲାଲସଃ

ତାପରେ, ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନୃତ୍ୟ ଦେଖାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ।