କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରୋଵାଚାଗ୍ରେ ସ୍ଥିତଂ ଦେଵଂ ନୀଲଲୋହିତମୀଶ୍ଵରମ୍

ସେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ନୀଳ ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ଆତ୍ମନୋ ରକ୍ଷଣୀଯସ୍ତେ ଗୁରୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ପିତା ତଵ

ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା; ତାଙ୍କୁ ତୁମର ବଡ, ଗୁରୁ ଓ ପିତା।

ସ୍ଵଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯମାହାତ୍ମ୍ଯାନ୍ମାମେଵ ଶରଣଂ ଗତଃ

ତାଙ୍କର ନିଜର ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଓ ମହାତ୍ମ୍ୟରେ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି।

ଶାସିତଵ୍ଯୋ ଵିରିଞ୍ଚସ୍ଯ ଧାରଣୀଯଂ ଶିରସ୍ତ୍ଵଯା

ତୁମେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ପୁଅକୁ ଶାସନ କରିବା ଦରକାର; ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୁମର।

ଚରସ୍ଵ ସତତଂ ଭିକ୍ଷାଂ ସଂସ୍ଥାପଯ ସୁରଦ୍ଵିଜାନ୍

ସବୁବେଳେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଘୁଞ୍ଚିବା ଓ ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା।

ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵାଭାଵିକଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଯଯୌ ତତ୍ପରମଂ ପଦମ୍

ସେ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ବାଭାବିକ ସ୍ଥାନ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଗଲେ।

ଗ୍ରାହଯାମାସ ଵଦନଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କାଲଭୈରଵମ୍

ସେ କାଳଭୈରବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରିବାକୁ ଦେଲେ।

କପାଲହସ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ ଭିକ୍ଷାଂ ଗୃହ୍ଣାତୁ ସର୍ଵତଃ

ଭଗବାନ କପାଳ ହାତରେ ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଵଦନାଂ ଜ୍ଵାଲାମାଲାଵିଭୂଷଣାମ୍

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାରେ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ଅଗ୍ନିର ମାଳାରେ ସଜିତ।

ତାଵତ୍ ତ୍ଵଂ ଭୀଷଣେ କାଲମନୁଗଚ୍ଛ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍

ତୁମେ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁ ଅନୁସରଣ କର, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଏଇଶ୍ୱର।

ଅଟସ୍ଵ ନିଖିଲଂ ଲୋକଂ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୋ ମନ୍ନିଯୋଗତଃ

ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ଘୁଞ୍ଚିବା।

ତଦାସୌ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ସ୍ପଷ୍ଟମୁପାଯଂ ପାପଶୋଧନମ୍

ତାପରେ ସେ ପାପ ଶୋଧନର ସ୍ପଷ୍ଟ ଉପାୟ କହିବେ।

କପାଲପାଣିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଚଚାର ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍

କପାଳ ହାତରେ ଧରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।

ଶ୍ରୀମତ୍ ପଵିତ୍ରମତୁଲଂ ଜଟାଜୂଟଵିରାଜିତମ୍

ମହିମାମୟ, ପବିତ୍ର, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଜଟାରେ ସଜିତ, ସେ ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଭାତି କାଲାଗ୍ନିନଯନୋ ମହାଦେଵଃ ସମାଵୃତଃ

ମହାଦେବ, ଯାହାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କାଳାଗ୍ନି ପରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘେରା, ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଲୀଲାଵିଲାସୂବହୁଲୋ ଲୋକାନାଗଚ୍ଛତୀଶ୍ଵରଃ

ଖେଳା ଓ ଲୀଳାରେ ପ୍ରଚୁର, ଏଇଶ୍ୱର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ।

ରୂପଲାଵଣ୍ଯସଂପନ୍ନଂ ନାରୀକୁଲମଗାଦନୁ

ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଣ୍ଡଳୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସସ୍ମିତଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵଦନଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗମେଵ ଚ

ସେମାନେ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି ମାତ୍ର ଭୂଆଁ ଉଠାଇଲେ।

ଜଗାମ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଭଵନଂ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ମଧୁସୂଦନଃ

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ବସିଛନ୍ତି।

ସହୈଵ ଭୂତପ୍ରଵରୈଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ

ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ନ୍ଯଵାରଯତ୍ ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କଂ ଦ୍ଵାରପାଲୋ ମହାବଲଃ

ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରପାଳ ସେମାନୋକୁ ରୋକିଦେଲେ।

ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଵିଷ୍ଣୋରଂଶସମୁଦ୍ଭଵଃ

ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବିଶ୍ୱକ୍ସେନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଭୀଷଣୋ ଭୈରଵାଦେଶାତ୍ କାଲଵେଗ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ

ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୈରବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କାଳବେଗ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା।

ରୁଦ୍ରାଯାଭିମୁଖଂ ରୌଦ୍ରଂ ଚିକ୍ଷେପ ଚ ସୁଦର୍ଶନମ୍

ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଭୟାନକ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ତମାପତନ୍ତଂ ସାଵଜ୍ଞମାଲୋକଯଦମିତ୍ରଜିତ୍

ଶତ୍ରୁଜୟୀ ତାହାକୁ ଉପେକ୍ଷା ସହିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।

ଶୂଲେନୋରସି ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ପାତଯାମାସ ତଂ ଭୁଵି

ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛାତିକୁ ଭେଦି ତାକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ତତ୍ଯାଜ ଜୀଵିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଂ ଵ୍ଯାଧିହତା ଇଵ

ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖି, ଯେପରି ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ଵିଵେଶ ଚାନ୍ତରଗୃହଂ ସମାଦାଯ କଲେଵରମ୍

ସେ ଦେହକୁ ନେଇ ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଶିରୋ ଲଲାଟାତ୍ ସଂଭିଦ୍ଯ ରକ୍ତଧାରାମପାତଯତ୍

ସେ ଲଳାଟରୁ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଦେଲେ।