କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକଂ ଚ ସତତଂ ଵେଦାନ୍ତାଭିହିତଂ ଚ ଯତ୍

ସେ ସଦା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ଯାହା ବେଦାନ୍ତରେ ଶିଖାଯାଇଛି।

ଵେଦମେଵାଭ୍ଯସେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବେଦ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି।

କ୍ଷମା ଦଯା ଚ ସତୋଷୋ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

କ୍ଷମା, ଦୟା ଓ ସନ୍ତୋଷ—ଏହିଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ନିୟମ।

କୁର୍ଯାଦହରହଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭିକ୍ଷାନ୍ନେନୈଵ ତେନ ହି

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ଭିକ୍ଷା ଆହାର ମାତ୍ର ଖାଇବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ଚାନ୍ଵହଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସାଵିତ୍ରୀଂ ସଂଧ୍ଯଯୋର୍ଜପେତ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଏକାନ୍ନଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ପରିଗ୍ରହମ୍

ସେ ସଦା ଏକ ଲୋକଙ୍କ ଆହାରକୁ ବର୍ଜନ କରିବା, ଏବଂ କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂପତ୍ତିର ଆଶାକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

କମଣ୍ଡଲୁକରୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ଯାତି ତତ୍ପରମ୍

ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି।

ଭୈକ୍ଷେଣ ଵର୍ତନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫଲମୂଲୈରଥାପି ଵା

ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା କହାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଫଳ ଓ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।

ଭୈକ୍ଷେ ପ୍ରସକ୍ତୋ ହି ଯତିର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵପି ସଜ୍ଜତି

ଯଦି ଯତି ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ ହେବେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତ ହେବେ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାତ୍ରେ ଭୁଞ୍ଜୀଯାଦଦ୍ଭିଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍ ତୁ ତତ୍

ସେ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ପାତ୍ରକୁ ଧୋଇବା ଓ ଖାଇସାରି ପାତ୍ରକୁ ଜଳରେ ପୁନି ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ ସଂତ୍ଯଜେତ୍ ପାତ୍ରଂ ଯାତ୍ରାମାତ୍ରମଲୋଲୁପଃ

ଖାଇସାରି, ସେ ପାତ୍ରକୁ ରଖିଦେବା ଉଚିତ; ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଅତିକୁ ଆଶା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଵୃତ୍ତେ ଶରାଵସଂପାତେ ଭିକ୍ଷାଂ ନିତ୍ଯଂ ଯତିଶ୍ଚରେତ୍

ପାତ୍ର ଭରିଗଲା ପରେ, ଯତି ସଦା ସେ ମାତ୍ରାରେ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ।

ଭିକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସକୃତ୍ ତୂଷ୍ଣୀମଶ୍ନୀଯାଦ୍ ଵାଗ୍ଯତଃ ଶୁଚିଃ

‘ଭିକ୍ଷା’ ଏକଥା କହି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ରଖି, ଖାଇବା ଉଚିତ।

ଆଦିତ୍ଯେ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋତ୍ତରଃ

ଖାଦ୍ୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ପରେ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ।

ଆଚମ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଧ୍ଯାଯୀତ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ପାଣି ଚିପିବା ପରେ, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରି ଯତିପାତ୍ରାଣି ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ

ମନୁ, ପ୍ରଜାପତି, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିଟି ପାତ୍ର ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।

ସଂଧ୍ଯାସ୍ଵହ୍ନି ଵିଶେଷେଣ ଚିନ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍

ଦିନର ସଂଧିସମୟରେ, ବିଶେଷ କରି ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ, ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପରସ୍ତାତ୍ ତମସଃ ସ୍ଥିତମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଅନ୍ଧକାରରୁ ପରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତମାକାଶଂ ଦହନଂ ଶିଵମ୍

ସେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷ ଉଭୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶ ସଦृଶ, ଅଗ୍ନି ଭଳି, ଶିବ ଭଳି ମଙ୍ଗଳମୟ।

ଧ୍ଯାଯେଦନାଦିମଦ୍ଵୈତମାନନ୍ଦାଦିଗୁଣାଲଯମ୍

ଅନାଦି, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣର ନିବାସ ସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ସିତେତରାରୁଣାକାରଂ ମହେଶଂ ଵିଶ୍ଵରୂପିଣମ୍

ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ଶ୍ୱେତ, କଳା ଓ ଲାଲ ରୂପରେ ଥିବା, ବିଶ୍ୱର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ।

ଆକାଶେ ଦେଵମୀଶାନଂ ଧ୍ଯାଯୀତାକାଶମଧ୍ଯଗମ୍

ଆକାଶରେ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷଂ ଶଂଭୁଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍

ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ପରମଂ ଵ୍ଯୋମ ସର୍ଵଭୂତୈକକାରଣମ୍

ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କାରଣକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆନନ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଯତ୍ ପଶ୍ଯନ୍ତି ମୁମୁକ୍ଷଵଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆନନ୍ଦ, ଯାହାକୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକେ ଦେଖନ୍ତି।

ଅନନ୍ତଂ ସତ୍ଯମୀଶାନଂ ଵିଚିନ୍ତ୍ଯାସୀତ ସଂଯତଃ

ସଂୟମିତ ଭାବରେ ବସି, ଅନନ୍ତ ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।

ଯୋ ଽନୁତିଷ୍ଠେନ୍ମହେଶେନ ସୋ ଽଶ୍ନୁତେ ଯୋଗମୈଶ୍ଵରମ୍

ଯେଉଁଠି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରେ, ସେ ଯୋଗ ଓ ଈଶ୍ୱରତ୍ୱ ଲାଭ କରେ।

ଜ୍ଞାନଂ ସମଭ୍ଯସେଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଂ ଯେନ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍

ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଆନନ୍ଦମଜରଂ ଜ୍ଞାନଂ ଧ୍ଯାଯୀତ ଚ ପୁନଃ ପରମ୍

ପୁନି, ଉଚ୍ଚତମ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଜର ଜ୍ଞାନକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।