କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

କାଷାଯଵାସାଃ ସତତଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗପରାଯଣଃ

ସେ ସଦା କାଷାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ।

ଭୈକ୍ଷ୍ଯେଣ ଵର୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନୈକାନ୍ନାଦୀ ଭଵେତ୍ କ୍ଵଚିତ୍

ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ, କେବଳ ଏକ ଘରର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ନ ତସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଃ କାଚିଦ୍ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କଥ୍ଯତେ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ।

ପ୍ରାଣିହଂସାନିଵୃତ୍ତଶ୍ଚ ମୌନୀ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵନିସ୍ପୃହଃ

ସେ ପ୍ରାଣୀ ହନନରୁ ବିରତ ରହିବା, ମୌନ ରଖିବା ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।

ସତ୍ଯପୂତାଂ ଵଦେଦ୍ ଵାଣୀଂ ମନଃ ପୂତଂ ସମାଚରେତ୍

ସେ ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କଥା କହିବା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ନାନଶୌଚରତୋ ନିତ୍ଯଂ କମଣ୍ଡଲୁକରଃ ଶୁଚିଃ

ସେ ସଦା ସ୍ନାନ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଲଗି ରହି, ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ସଫା ଓ ଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।

ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିରତୋ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ମୁକ୍ତି ସଂପର୍କୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିରତ ଓ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷିତ, ସେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।

ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଗୁଣୋପେତୋ ଯତିର୍ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଯତି ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।

ସ୍ନାତ୍ଵାଚମ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଶୁଚିର୍ଦେଵାଲଯାଦିଷୁ

ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ ଓ ଆଚମନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଦେବଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି।

ଧୌତକାଷାଯଵସନୋ ଭସ୍ମଚ୍ଛନ୍ନତନୂରହଃ

ଧୋଇଥିବା କାଷାୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଦେହକୁ ଭସ୍ମରେ ଢାକି, ସେ ଚାଲିଉଠନ୍ତି।

ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକଂ ଚ ସତତଂ ଵେଦାନ୍ତାଭିହିତଂ ଚ ଯତ୍

ସେ ସଦା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ଯାହା ବେଦାନ୍ତରେ ଶିଖାଯାଇଛି।

ଵେଦମେଵାଭ୍ଯସେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ବେଦ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି।

କ୍ଷମା ଦଯା ଚ ସତୋଷୋ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ

କ୍ଷମା, ଦୟା ଓ ସନ୍ତୋଷ—ଏହିଗୁଡିକ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ନିୟମ।

କୁର୍ଯାଦହରହଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭିକ୍ଷାନ୍ନେନୈଵ ତେନ ହି

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ଭିକ୍ଷା ଆହାର ମାତ୍ର ଖାଇବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ଚାନ୍ଵହଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସାଵିତ୍ରୀଂ ସଂଧ୍ଯଯୋର୍ଜପେତ୍

ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ଏକାନ୍ନଂ ଵର୍ଜଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ପରିଗ୍ରହମ୍

ସେ ସଦା ଏକ ଲୋକଙ୍କ ଆହାରକୁ ବର୍ଜନ କରିବା, ଏବଂ କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂପତ୍ତିର ଆଶାକୁ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ।

କମଣ୍ଡଲୁକରୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ଯାତି ତତ୍ପରମ୍

ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତ୍ରିଦଣ୍ଡୀ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତି।

ଭୈକ୍ଷେଣ ଵର୍ତନଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଫଲମୂଲୈରଥାପି ଵା

ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା କହାଯାଇଛି, କିମ୍ବା ଫଳ ଓ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।

ଭୈକ୍ଷେ ପ୍ରସକ୍ତୋ ହି ଯତିର୍ଵିଷଯେଷ୍ଵପି ସଜ୍ଜତି

ଯଦି ଯତି ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ ହେବେ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତ ହେବେ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାତ୍ରେ ଭୁଞ୍ଜୀଯାଦଦ୍ଭିଃ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍ ତୁ ତତ୍

ସେ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ପାତ୍ରକୁ ଧୋଇବା ଓ ଖାଇସାରି ପାତ୍ରକୁ ଜଳରେ ପୁନି ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତତ୍ ସଂତ୍ଯଜେତ୍ ପାତ୍ରଂ ଯାତ୍ରାମାତ୍ରମଲୋଲୁପଃ

ଖାଇସାରି, ସେ ପାତ୍ରକୁ ରଖିଦେବା ଉଚିତ; ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଅତିକୁ ଆଶା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଵୃତ୍ତେ ଶରାଵସଂପାତେ ଭିକ୍ଷାଂ ନିତ୍ଯଂ ଯତିଶ୍ଚରେତ୍

ପାତ୍ର ଭରିଗଲା ପରେ, ଯତି ସଦା ସେ ମାତ୍ରାରେ ଭିକ୍ଷା ନେବା ଉଚିତ।

ଭିକ୍ଷେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସକୃତ୍ ତୂଷ୍ଣୀମଶ୍ନୀଯାଦ୍ ଵାଗ୍ଯତଃ ଶୁଚିଃ

‘ଭିକ୍ଷା’ ଏକଥା କହି, ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ରଖି, ଖାଇବା ଉଚିତ।

ଆଦିତ୍ଯେ ଦର୍ଶଯିତ୍ଵାନ୍ନଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋତ୍ତରଃ

ଖାଦ୍ୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖାଇବା ପରେ, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ।

ଆଚମ୍ଯ ଦେଵଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଧ୍ଯାଯୀତ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ପାଣି ଚିପିବା ପରେ, ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଚତ୍ଵାରି ଯତିପାତ୍ରାଣି ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ

ମନୁ, ପ୍ରଜାପତି, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚାରିଟି ପାତ୍ର ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।

ସଂଧ୍ଯାସ୍ଵହ୍ନି ଵିଶେଷେଣ ଚିନ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍

ଦିନର ସଂଧିସମୟରେ, ବିଶେଷ କରି ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ, ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପରସ୍ତାତ୍ ତମସଃ ସ୍ଥିତମ୍

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା, ଅନ୍ଧକାରରୁ ପରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତମାକାଶଂ ଦହନଂ ଶିଵମ୍

ସେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷ ଉଭୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଆକାଶ ସଦृଶ, ଅଗ୍ନି ଭଳି, ଶିବ ଭଳି ମଙ୍ଗଳମୟ।