କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

କୃଷ୍ଣାଜିନୀ ସୋତ୍ତରୀଯଃ ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତଵାନ୍

କଳା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ଉପର ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୁଭ୍ର ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା।

ଅନଗ୍ନିରନିକେତଃ ସ୍ଯାନ୍ମୁନିର୍ମୋକ୍ଷପରୋ ଭଵେତ୍

ଅଗ୍ନି ନାହିଁ, ନିଜ ଘର ନାହିଁ, ମୁନି ମୁକ୍ତିରେ ନିରତ ରହିବା ଉଚିତ।

ଗୃହମେଧିଷୁ ଚାନ୍ଯେଷୁ ଦ୍ଵିଜେଷୁ ଵନଵାସିଷୁ

ଗୃହସ୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ, ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ମଧ୍ୟରେ।

ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ପୁଟେନୈଵ ପାଣିନା ଶକଲେନ ଵା

ପୁଟ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା ହାତର ଖୋଲା ଦ୍ୱାରା ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଵିଦ୍ଯାଵିଶେଷାନ୍ ସାଵିତ୍ରୀଂ ରୁଦ୍ରାଧ୍ଯାଯଂ ତଥୈଵ ଚ

ବିଶେଷ ଶିକ୍ଷା, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରୁଦ୍ର ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା ଉଚିତ।

ଅଗ୍ନିପ୍ରଵେଶମନ୍ଯଦ୍ ଵା ବ୍ରର୍ହ୍ମାର୍ପଣଵିଧୌ ସ୍ଥିତଃ

ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାର୍ପଣ ବିଧିରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରିବେ।

ଯାତି ଯତ୍ର ଜଗତୋ ଽସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଃ

ସେ ଯାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଜଗତର ବିଲୟ ହେଉଛି।

ଚତୁର୍ଥମାଯୁଷୋ ଭାଗଂ ସଂନ୍ଯାସେନ ନଯେତ୍ କ୍ରମାତ୍

ଜୀବନର ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ସଂନ୍ୟାସ ଅବସ୍ଥାରେ କଟାଇବା ଉଚିତ।

ଯୋଗାଭ୍ଯାସରତଃ ଶାନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାପରାଯଣଃ

ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗିଥିବା, ଶାନ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ହେବା ଉଚିତ।

ତଦା ସଂନ୍ଯାସମିଚ୍ଛେଚ୍ଚ ପତିତଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଵିପର୍ଯଯେ

ସେ ସମୟରେ ସଂନ୍ୟାସ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏହାର ବିପରୀତ କରେ, ତେବେ ଅଧୋପତିତ ହୁଏ।

ଦାନ୍ତଃ ପକ୍ଵକଷାଯୋ ଽସୌ ବ୍ରହ୍ମାଶ୍ରମମୁପାଶ୍ରଯେତ୍

ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ପକ୍କ ହେଇ, ବ୍ରହ୍ମ ଆଶ୍ରମରେ ଶରଣ ନେବା ଉଚିତ।

କର୍ମସଂନ୍ଯାସିନସ୍ତ୍ଵନ୍ଯେ ତ୍ରିଵିଧାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ

ଅନ୍ୟମାନେ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।

ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନସଂନ୍ଯାସୀ ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯେଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଵେଦସଂନ୍ଯାସୀ ମୁମୁକ୍ଷୁର୍ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ଯିଏ ବେଦ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁକ୍ତି ଆଶା କରିଥାଏ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ସେ ବେଦ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ଜ୍ଞେଯଃ ସ କର୍ମସଂନ୍ଯାସୀ ମହାଯଜ୍ଞପରାଯଣଃ

ଯିଏ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ସେ କର୍ମ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।

ନ ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ କାର୍ଯଂ ନ ଲିଙ୍ଗଂ ଵା ଵିପଶ୍ଚିତଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ।

ଜୀର୍ଣକୌପୀନଵାସାଃ ସ୍ଯାନ୍ନଗ୍ନୋ ଵା ଧ୍ଯାନତତ୍ପରଃ

ସେ ପୁରୁଣା କଉପୀନ ପିନ୍ଧିପାରିବେ କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ରହିପାରିବେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା ହେବା ଉଚିତ।

ଅଧ୍ଯାତ୍ମମତିରାସୀତ ନିରପେକ୍ଷୋ ନିରାମିଷଃ

ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଚିନ୍ତା ରଖିବା, କୌଣସି ଆଶା ନ ରଖିବା ଓ ଇଚ୍ଛା ରହିତ ହେବା ଉଚିତ।

ନାଭିନନ୍ଦେତ ମରଣଂ ନାଭିନନ୍ଦେତ ଜୀଵିତମ୍

ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆନନ୍ଦ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଜୀବନକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ପରୋ ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମଭୂଯାଯ କଲ୍ପତେ

ଏପରି ଜ୍ଞାନ ରଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାଂଯୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।

କାଷାଯଵାସାଃ ସତତଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗପରାଯଣଃ

ସେ ସଦା କାଷାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ।

ଭୈକ୍ଷ୍ଯେଣ ଵର୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନୈକାନ୍ନାଦୀ ଭଵେତ୍ କ୍ଵଚିତ୍

ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ, କେବଳ ଏକ ଘରର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ନ ତସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିଃ କାଚିଦ୍ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ କଥ୍ଯତେ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ।

ପ୍ରାଣିହଂସାନିଵୃତ୍ତଶ୍ଚ ମୌନୀ ସ୍ଯାତ୍ ସର୍ଵନିସ୍ପୃହଃ

ସେ ପ୍ରାଣୀ ହନନରୁ ବିରତ ରହିବା, ମୌନ ରଖିବା ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।

ସତ୍ଯପୂତାଂ ଵଦେଦ୍ ଵାଣୀଂ ମନଃ ପୂତଂ ସମାଚରେତ୍

ସେ ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର କଥା କହିବା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ନାନଶୌଚରତୋ ନିତ୍ଯଂ କମଣ୍ଡଲୁକରଃ ଶୁଚିଃ

ସେ ସଦା ସ୍ନାନ ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ଲଗି ରହି, ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ସଫା ଓ ଶୁଚି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି।

ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ନିରତୋ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ

ମୁକ୍ତି ସଂପର୍କୀୟ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିରତ ଓ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରରେ ଶିକ୍ଷିତ, ସେ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି।

ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଗୁଣୋପେତୋ ଯତିର୍ମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେ ନିଜ ଆତ୍ମା ଜ୍ଞାନର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଯତି ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇଥାନ୍ତି।

ସ୍ନାତ୍ଵାଚମ୍ଯ ଵିଧାନେନ ଶୁଚିର୍ଦେଵାଲଯାଦିଷୁ

ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ ଓ ଆଚମନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଦେବଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାନ୍ତି।