କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଅପି ଵା ଜାତିମାତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍ କଥଞ୍ଚନ

କେବଳ ଜନ୍ମର ଆଧାରରେ ଦାନ ଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।

ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ

ଧନର ଲୋଭରେ ଯିଏ ଲିପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ।

ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଙ୍କୋଚାଦ୍ ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁ ଲାଭ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ଧନଲୋଭୀ ଲୋକ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।

ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଅଧୋଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ

ସେ ଚୋର ଭଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଶାନ୍ତ କରେ।

ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ ସ୍ଵଯଂ ତତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯାତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଏଭଳି ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରି, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ

ସେ ସଦା ଏକାକୀ ଘୁରିବା ଉଚିତ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାନୁତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍

ଯେଉଁ ଜାଣିଛି, ସେ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରାଇବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ

ସେ ପରମ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଚାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ

ଯେତେବେଳେ ନିଜ ସନ୍ତାନର ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିବେ ଏବଂ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଅରଣ୍ୟବାସ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ନିଯମଵାଂସ୍ତପଃ କୁର୍ଯାତ୍ ସମାହିତଃ

ଯେଉଁଠିକି ଜଣେ ନିୟମିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଯତାହାରୋ ଭଵେତ୍ ତେନ ପୂଜଯେତ୍ ପିତୃଦେଵତାଃ

ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଗୃହାଦାହୃତ୍ଯ ଚାଶ୍ନୀଯାଦଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାନ୍ ସମାହିତଃ

ଘରୁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଆଠ ମୁଠି ଖାଇବା ଉଚିତ୍।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ସର୍ଵଦା କୁର୍ଯାନ୍ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ ଵାଚମନ୍ଯତଃ

ସେ ସବୁବେଳେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ମୌନ ରହିବା ଉଚିତ୍।

ମୁନ୍ଯନ୍ନୈଂର୍ଵିଵିଧୈର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ଶାକମୂଲଫଲେନ ଵା

ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଭଳି ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ୍।

ସର୍ଵଭୂତାନୁକମ୍ପୀ ସ୍ଯାତ୍ ପ୍ରତିଗ୍ରହଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଓ ଦାନ ନେବାରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍।

ଉତ୍ତରାଯଣଂ ଚ କ୍ରମଶୋ ଦକ୍ଷସ୍ଯାଯନମେଵ ଚ

ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପୁରୋଡାଶାଂଶ୍ଚରୂଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଧିଵନ୍ନିର୍ଵପେତ୍ ପୃଥକ୍

ଯଥାବିଧି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ପିଠା ଓ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଶେଷଂ ସମୁପଭୁଞ୍ଜୀତ ଲଵଣଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ କୃତମ୍

ଯେଉଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ ଓ ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବା ଲୁଣ ସେଉଁଠି ଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍।

ଭୂସ୍ତୃଣଂ ଶିଗ୍ରୁକଂ ଚୈଵ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକଫଲାନି ଚ

ମାଟି, ଘାସ, ସଜନା ଓ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଗଛର ଫଳ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ।

ନ ଗ୍ରାମଜାତାନ୍ଯାର୍ତୋ ଽପି ପୁଷ୍ପାଣି ଚ ଫଲାନି ଚ

ଗ୍ରାମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଯଦିଓ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତଥାପି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ନ ଦ୍ରୁହ୍ଯେତ୍ ସର୍ଵଭୂତାନି ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵୋ ନିର୍ଭଯୋ ଭଵେତ୍

ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ୍।

ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନ ପତ୍ନୀମପି ସଂଶ୍ରଯେତ୍

ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବା ଓ ଜଣେ ଜୀବନ ସାଥୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ତଦ୍ ଵ୍ରତଂ ତସ୍ଯ ଲୁପ୍ଯେତ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତୀଯତେ ଦ୍ଵିଜଃ

ଯଦି ସେ ଏହି ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ନ ହି ଵେଦେ ଽଧିକାରୋ ଽସ୍ଯ ତଦ୍ଵଂଶେପ୍ଯେଵମେଵ ହି

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନର ଅଧିକାର ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଧିକାର ପାଇବେ ନାହିଁ।

ଶରଣ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସଂଵିଭାଗପରଃ ସଦା

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସଦା ଭାଗୀଦାର ହେବା ଉଚିତ୍।

ଏକାଗ୍ନିରନିକେତଃ ସ୍ଯାତ୍ ପ୍ରୋକ୍ଷିତାଂ ଭୂମିମାଶ୍ରଯେତ୍

ସେ ଏକମାତ୍ର ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ରଖିବା, ନିଜ ଘର ନ ରଖିବା ଓ ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବସିବା ଉଚିତ୍।

ଶିଲାଯାଂ ଶର୍କରାଯାଂ ଵା ଶଯୀତ ସୁସମାହିତଃ

ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ପାଥର କିମ୍ବା ଗୁଟିକିଆ ଉପରେ ଶୁଇବା ଉଚିତ୍।