କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ।

ଅଙ୍କଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ ତଂ ରାଜା ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍

ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ।

ସ ପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ

ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବ ଥିବା ପାପୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୋଇ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।

ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ନିୟମିତ ଆଚରଣରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ନ ତୁ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍

କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିୟମ ମାନେନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍

ଏପରି କୁକର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ନିଜର ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ାଇଦିଏ।

ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯଂ ଅତିକ୍ରମ୍ଯାପି ସନ୍ନିଧିମ୍

ଏପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ କରି।

ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ

ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏହାର ବିପରୀତ ହେଲେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ପାଷଣ୍ଡେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦି ଧର୍ମଵିତ୍

ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ବେଦ କିମ୍ବା ଧର୍ମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାନୋ ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍

ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦାନ ନେଇଥାଏ, ସେ କାଠ ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।

ଅପି ଵା ଜାତିମାତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍ କଥଞ୍ଚନ

କେବଳ ଜନ୍ମର ଆଧାରରେ ଦାନ ଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।

ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ

ଧନର ଲୋଭରେ ଯିଏ ଲିପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ।

ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଙ୍କୋଚାଦ୍ ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁ ଲାଭ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ଧନଲୋଭୀ ଲୋକ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।

ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଅଧୋଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ

ସେ ଚୋର ଭଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଶାନ୍ତ କରେ।

ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ ସ୍ଵଯଂ ତତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯାତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଏଭଳି ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରି, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ

ସେ ସଦା ଏକାକୀ ଘୁରିବା ଉଚିତ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାନୁତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍

ଯେଉଁ ଜାଣିଛି, ସେ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରାଇବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକୃତିଂ ଯାତି ପରଂ ନ ଯାତି ଜନ୍ମ

ସେ ପରମ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ଵାନପ୍ରସ୍ଥାଶ୍ରମଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ ସଦାରଃ ସାଗ୍ନିରେଵ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାପତ୍ଯସ୍ଯ ଚାପତ୍ଯଂ ଜର୍ଜରୀକୃତଵିଗ୍ରହଃ

ଯେତେବେଳେ ନିଜ ସନ୍ତାନର ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିବେ ଏବଂ ଦେହ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଅରଣ୍ୟବାସ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ଗତ୍ଵାରଣ୍ଯଂ ନିଯମଵାଂସ୍ତପଃ କୁର୍ଯାତ୍ ସମାହିତଃ

ଯେଉଁଠିକି ଜଣେ ନିୟମିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଏ, ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍।

ଯତାହାରୋ ଭଵେତ୍ ତେନ ପୂଜଯେତ୍ ପିତୃଦେଵତାଃ

ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ୍।

ଗୃହାଦାହୃତ୍ଯ ଚାଶ୍ନୀଯାଦଷ୍ଟୌ ଗ୍ରାସାନ୍ ସମାହିତଃ

ଘରୁ ଖାଦ୍ୟ ଆଣି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଆଠ ମୁଠି ଖାଇବା ଉଚିତ୍।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଂ ସର୍ଵଦା କୁର୍ଯାନ୍ନିଯଚ୍ଛେଦ୍ ଵାଚମନ୍ଯତଃ

ସେ ସବୁବେଳେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ମୌନ ରହିବା ଉଚିତ୍।

ମୁନ୍ଯନ୍ନୈଂର୍ଵିଵିଧୈର୍ମେଧ୍ଯୈଃ ଶାକମୂଲଫଲେନ ଵା

ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଭଳି ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ୍।

ସର୍ଵଭୂତାନୁକମ୍ପୀ ସ୍ଯାତ୍ ପ୍ରତିଗ୍ରହଵିଵର୍ଜିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଓ ଦାନ ନେବାରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍।

ଉତ୍ତରାଯଣଂ ଚ କ୍ରମଶୋ ଦକ୍ଷସ୍ଯାଯନମେଵ ଚ

ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣକୁ କ୍ରମକ୍ରମେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍।

ପୁରୋଡାଶାଂଶ୍ଚରୂଂଶ୍ଚୈଵ ଵିଧିଵନ୍ନିର୍ଵପେତ୍ ପୃଥକ୍

ଯଥାବିଧି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ପିଠା ଓ ହୋମ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।