କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତୁ ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ସଦା ଭଵେତ୍

ସଦା ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଶୁଭ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦଦାନୋ ରୋଗରହିତଃ ସୁଖୀ ଦୀର୍ଘାଯୁରେଵ ଚ

ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ।

ତୀଵ୍ରିତାପଂ ଚ ତରତି ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦୋ ନରଃ

ଛତା କିମ୍ବା ଚପଲ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ତତ୍ତଦ୍ ଗୁଣଵତେ ଦେଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷ୍ଯମିଚ୍ଛତା

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନର ଗୁଣକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅବିନାଶୀୟ ପୁଣ୍ୟ ଚାହିଁଥାଏ।

ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଦିଷୁ କାଲେଷୁ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍

ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀଷୁ ଚ ଵନେଷୁ ଚ

ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦାନ କରିଲେ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।

ତସ୍ମାଦ୍ ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଜନମ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍

ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ନିଵାରଯତି ପାପାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ତୁ ସଃ

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ, ସେ ପାପୀ ହୋଇ ପଶୁ ଜନ୍ମକୁ ପାଏ।

ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ ପ୍ରଵାସଯେତ୍

ରାଜା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ।

ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ।

ଅଙ୍କଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ ତଂ ରାଜା ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍

ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ।

ସ ପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ

ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବ ଥିବା ପାପୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୋଇ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।

ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ନିୟମିତ ଆଚରଣରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ନ ତୁ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍

କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିୟମ ମାନେନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍

ଏପରି କୁକର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ନିଜର ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ାଇଦିଏ।

ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯଂ ଅତିକ୍ରମ୍ଯାପି ସନ୍ନିଧିମ୍

ଏପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ କରି।

ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ

ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏହାର ବିପରୀତ ହେଲେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ପାଷଣ୍ଡେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦି ଧର୍ମଵିତ୍

ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ବେଦ କିମ୍ବା ଧର୍ମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।

ଅଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାନୋ ଭସ୍ମୀ ଭଵତି କାଷ୍ଠଵତ୍

ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଦାନ ନେଇଥାଏ, ସେ କାଠ ଭଳି ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ।

ଅପି ଵା ଜାତିମାତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାତ୍ କଥଞ୍ଚନ

କେବଳ ଜନ୍ମର ଆଧାରରେ ଦାନ ଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଶୂଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।

ଧନଲୋଭେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯାଦେଵ ହୀଯତେ

ଧନର ଲୋଭରେ ଯିଏ ଲିପ୍ତ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ।

ନ ତାଂ ଗତିମଵାପ୍ନୋତି ସଙ୍କୋଚାଦ୍ ଯାମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେଉଁ ଲାଭ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ, ଧନଲୋଭୀ ଲୋକ ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ।

ସ୍ଥିତ୍ଯର୍ଥାଦଧିକଂ ଗୃହ୍ଣନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯାତ୍ଯଧୋଗତିମ୍

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଅଧୋଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି ଯଥା ଚୌରସ୍ତଥୈଵ ସଃ

ସେ ଚୋର ଭଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଶାନ୍ତ କରେ।

ସର୍ଵତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଯାନ୍ନ ତୁ ତୃପ୍ଯେତ୍ ସ୍ଵଯଂ ତତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ଵର୍ତମାନଃ ସଂଯାତାତ୍ମା ଯାତି ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଏଭଳି ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରି, ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ଏକାକୀ ଵିଚରେନ୍ନିତ୍ଯମୁଦାସୀନଃ ସମାହିତଃ

ସେ ସଦା ଏକାକୀ ଘୁରିବା ଉଚିତ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାନୁତିଷ୍ଠେନ୍ନିଯତଂ ତଥାନୁଷ୍ଠାପଯେଦ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍

ଯେଉଁ ଜାଣିଛି, ସେ ନିୟମିତ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରାଇବା ଉଚିତ।