କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

କର୍ମଣାଂ ସିଦ୍ଧିକାମସ୍ତୁ ପୂଜଯେଦ୍ ଵୈ ଵିନାଯକମ୍

ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟର ସଫଳତା ଚାହାନ୍ତି, ସେ ବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ମୁମୁକ୍ଷୁଃ ସର୍ଵସଂସାରାତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନେନାର୍ଚଯେଦ୍ଧରିମ୍

ଯିଏ ସମସ୍ତ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଉତ୍ସାହରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ସୋର୍ଽଚଯେଦ୍ ଵୈ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନେଶ୍ଵରେଶ୍ଵରମ୍

ସେ ଚେଷ୍ଟା କରି ବିରୂପାକ୍ଷ, ଇଶ୍ବରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ତେ ପୂଜଯନ୍ତି ଭୂତେଶଂ କେଶଵଂ ଚାପି ଭୋଗିନଃ

ଯେଉଁମାନେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୂତେଶ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ତିଲପ୍ରଦଃ ପ୍ରଜାମିଷ୍ଟାଂ ଦୀପଦଶ୍ଚକ୍ଷୁରୁତ୍ତମମ୍

ଯିଏ ତିଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଇଚ୍ଛିତ ସନ୍ତାନ ପାଆନ୍ତି; ଯିଏ ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟି ପାଆନ୍ତି।

ଗୃହଦୋ ଽଗ୍ର୍ଯାଣି ଵେଶ୍ମାନି ରୂପ୍ଯଦୋ ରୂପମୁତ୍ତମମ୍

ଘର ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘରରେ ବାସ କରେ; ଚାନ୍ଦି ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପାଇଥାଏ।

ଅନଡୁଦଃ ଶ୍ରିଯଂ ପୁଷ୍ଟାଂ ଗୋଦୋ ଵ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପମ୍

ଏକ ଶଣ୍ଡା ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଚୁର ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ; ଗାଁ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରଧ୍ନଙ୍କର ଲୋକକୁ ପାଇଥାଏ।

ଧାନ୍ଯଦଃ ଶାଶ୍ଵତଂ ସୌଖ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଦୋ ବ୍ରହ୍ମସାତ୍ମ୍ଯତାମ୍

ଧାନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ସୁଖ ପାଏ; ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମ ସହ ଏକତା ପାଏ।

ଵେଦଵିତ୍ସୁ ଵିଶିଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରେତ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସମଶ୍ନୁତେ

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଉପଭୋଗ କରେ।

ଇନ୍ଧନାନାଂ ପ୍ରଦାନେନ ଦୀପ୍ତାଗ୍ନିର୍ଜାଯତେ ନରଃ

ଇନ୍ଧନ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଅଧିକାରୀ ହୁଏ।

ପ୍ରଦଦ୍ଯାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତୁ ମୁଦା ଯୁକ୍ତଃ ସଦା ଭଵେତ୍

ସଦା ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଶୁଭ ଭାବରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ଦଦାନୋ ରୋଗରହିତଃ ସୁଖୀ ଦୀର୍ଘାଯୁରେଵ ଚ

ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରୋଗମୁକ୍ତ, ସୁଖୀ ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ।

ତୀଵ୍ରିତାପଂ ଚ ତରତି ଛତ୍ରୋପାନତ୍ପ୍ରଦୋ ନରଃ

ଛତା କିମ୍ବା ଚପଲ ଦେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ତତ୍ତଦ୍ ଗୁଣଵତେ ଦେଯଂ ତଦେଵାକ୍ଷ୍ଯମିଚ୍ଛତା

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନର ଗୁଣକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଅବିନାଶୀୟ ପୁଣ୍ୟ ଚାହିଁଥାଏ।

ସଂକ୍ରାନ୍ତ୍ଯାଦିଷୁ କାଲେଷୁ ଦତ୍ତଂ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍

ସଂକ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଚାକ୍ଷଯମାପ୍ନୋତି ନଦୀଷୁ ଚ ଵନେଷୁ ଚ

ନଦୀ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଦାନ କରିଲେ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।

ତସ୍ମାଦ୍ ଵିପ୍ରାଯ ଦାତଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଏହିପରି ଦ୍ୱିଜ ଜନମ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ମୁମୁକ୍ଷୁଣା ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯସ୍ତଥାନ୍ଵହମ୍

ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ନିଵାରଯତି ପାପାତ୍ମା ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନିଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ତୁ ସଃ

ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ଦାନକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ, ସେ ପାପୀ ହୋଇ ପଶୁ ଜନ୍ମକୁ ପାଏ।

ସର୍ଵସ୍ଵମପହୃତ୍ଯୈନଂ ରାଜା ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ ପ୍ରଵାସଯେତ୍

ରାଜା ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ।

ମ୍ରିଯମାଣେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ ତୁ ଗର୍ହିତଃ

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦିତ।

ଅଙ୍କଯିତ୍ଵା ସ୍ଵକାଦ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ ତଂ ରାଜା ଵିପ୍ରଵାସଯେତ୍

ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଉଚିତ।

ସ ପୂର୍ଵାଭ୍ଯଧିକଃ ପାପୀ ନରକେ ପଚ୍ଯତେ ନରଃ

ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ବ ଥିବା ପାପୀମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ହୋଇ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।

ସତ୍ଯସଂଯମସଂଯୁକ୍ତାସ୍ତେଭ୍ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ନିୟମିତ ଆଚରଣରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

ନ ତୁ ମୂର୍ଖମଵୃତ୍ତସ୍ଥଂ ଦଶରାତ୍ରମୁପୋଷିତମ୍

କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିୟମ ମାନେନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦଶ ଦିନ ଉପବାସ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ସ ତେନ କର୍ମଣା ପାପୀ ଦହତ୍ଯାସପ୍ତମଂ କୁଲମ୍

ଏପରି କୁକର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକ ନିଜର ସପ୍ତମ ପିଢି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ାଇଦିଏ।

ତସ୍ମୈ ଯତ୍ନେନ ଦାତଵ୍ଯଂ ଅତିକ୍ରମ୍ଯାପି ସନ୍ନିଧିମ୍

ଏପରି ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ କରି।

ତାଵୁଭୌ ଗଚ୍ଛତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ନରକଂ ତୁ ଵିପର୍ଯଯେ

ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଏହାର ବିପରୀତ ହେଲେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ପାଷଣ୍ଡେଷୁ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ନାଵେଦଵିଦି ଧର୍ମଵିତ୍

ସମସ୍ତ ପାଖଣ୍ଡୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି ବେଦ କିମ୍ବା ଧର୍ମକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।