କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ମନ୍ତ୍ରବ୍ରାହ୍ମଣଵିଚ୍ଚୈଵ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଯାଦ୍ ଧର୍ମପାଠକଃ

ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାଣନ୍ତି, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରନ୍ତି—

ବ୍ରହ୍ମଦେଯାନୁସଂତାନୋ ଗର୍ଭଶୁଦ୍ଧଃ ସହସ୍ରଦଃ

ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦାନ ଦେବା ପରମ୍ପରା ଅଛି, ଯେଉଁ ଗର୍ଭ ପବିତ୍ର ଓ ଯିଏ ହଜାର ଗୁଣା ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଉଚିତ।

ଗୁରୁଦେଵାଗ୍ନିପୂଜାସୁ ପ୍ରସକ୍ତୋ ଜ୍ଞାନତତ୍ପରଃ

ଯିଏ ଗୁରୁ, ଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ମନ ଲଗାଇଥାଏ, ସେ ପବିତ୍ର ଅଟେ।

ମହାଦେଵାର୍ଚନରତୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନଃ

ଯିଏ ମହାଦେବଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାଏ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ସେ ଉତ୍ତମ।

ସତ୍ରିଣୋ ଦାନନିରତା ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ

ଯେମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ଓ ଦାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ସାଵିତ୍ରୀଜାପନିରତା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଠରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳା ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଅଗ୍ନିଚିତ୍ସ୍ନାତକା ଵିପ୍ରା ଵିଜ୍ଞେଯାଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନାଃ

ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଗ୍ନିବେଦୀ ତିଆରି କରି ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିନ୍ମୁନିର୍ଦାନ୍ତୋ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନଃ

ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମୁନି ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।

ଶ୍ରଦ୍ଧାଲୁଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧନିରତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନଃ

ଯିଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଓ ପିତୃକର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଅଥର୍ଵଣୋ ମୁମୁକ୍ଷୁଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନଃ

ଯିଏ ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁସରେ ଓ ମୋକ୍ଷ ଚାହେଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଅସଂବନ୍ଧୀ ଚ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ପଙ୍କ୍ତିପାଵନଃ

ଯିଏ କିଛିରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ ଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ପବିତ୍ର କରେ।

ଅଲାଭେ ନୈଷ୍ଠିକଂ ଦାନ୍ତମୁପକୁର୍ଵାଣକଂ ତଥା

ଯଦି ଏମାନେ ମିଳିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦମୀ ଓ ଉପକୁର୍ବାଣ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵାଲାଭେ ସାଧକଂ ଵା ଗୃହସ୍ଥମପି ଭୋଜଯେତ୍

ଯଦି କେହି ମିଳିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଉଦ୍ୟମଶୀଳ ଗୃହସ୍ଥକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଇପାରିବେ।

ଫଲଂ ଵେଦଵିଦାଂ ତସ୍ଯ ସହସ୍ରାଦତିରିଚ୍ଯତେ

ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଫଳ ହଜାର ଗୁଣା ଦାନ ଠାରୁ ଅଧିକ ମିଳେ।

ଭୋଜଯେଦ୍ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ଅଲାଭାଦିତରାନ୍ ଦ୍ଵିଜାନ୍

ଯଦି ଉପଯୁକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମିଳିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ହବି ଓ କବ୍ୟ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଅନୁକଲ୍ପସ୍ତ୍ଵଯଂ ଜ୍ଞେଯଃ ସଦା ସଦ୍ଭିରନୁଷ୍ଠିତଃ

ଏହି ବିକଳ୍ପ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ଏହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ।

ଦୌହିତ୍ରଂ ଵିଟ୍ପତିଂ ବନ୍ଧୁମୃତ୍ଵିଗ୍ଯାଜ୍ଯୌ ଚ ଭୋଜଯେତ୍

ଜମାନେ ଝିଅର ପୁଅ, ବାକ୍ୟର ମାଲିକ, ଆତ୍ମୀୟ, ଋତ୍ବିଜ୍ ଓ ଯଜ୍୞ କରୁଥିବାକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।

ପୈଶାଚୀ ଦକ୍ଷିଣା ସା ହି ନୈଵାମୁତ୍ର ଫଲପ୍ରଦା

ଦକ୍ଷିଣା ଯଦି ପିଶାଚୀ ସ୍ୱରୂପ, ତେବେ ସେହି ଦାନ ପରଲୋକରେ କୌଣସି ଫଳ ଦେଇନଥାଏ।

ଦ୍ଵିଷତା ହି ହଵିର୍ଭୁକ୍ତଂ ଭଵତି ପ୍ରେତ୍ଯ ନିଷ୍ଫଲମ୍

ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିତ ହବି ପରଲୋକରେ ଫଳହୀନ ହୁଏ।

ତସ୍ମୈ ହଵ୍ଯଂ ନ ଦାତଵ୍ଯଂ ନ ହି ଭସ୍ମନି ହୂଯତେ

ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ହବି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଛାର ଉପରେ ହବି ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ।

ତଥାନୃଚେ ହଵିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ନ ଦାତା ଲଭତେ ଫଲମ୍

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଋଚ୍ ପାଠ କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହବି ଦେଲେ ଦାତା କେବେ ବି ଫଳ ପାଉନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।

ତାଵତୋ ଗ୍ରସତେ ପ୍ରେତ୍ଯ ଦୀପ୍ତାନ୍ ସ୍ଥୂଲାଂସ୍ତ୍ଵଯୋଗୁଡାନ୍

ଏପରି କାମ କରିଥିବା ଲୋକେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯେତେଥର କରିଛନ୍ତି, ସେତେ ଜଳନ୍ତା ମୋଟା ଗୁଡ଼ିକୁ ଖାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଯତ୍ରୈତେ ଭୁଞ୍ଜତେ ହଵ୍ଯଂ ତଦ୍ ଭଵେଦାସୁର ଦ୍ଵିଜାଃ

ଯେଉଁଠି ଏମିତି ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକେ ହବି ଭୋଗ କରନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେଠି ସବୁ ଅସୁରୀ ହୁଏ।

ସ ଵୈ ଦୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନାର୍ହଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିଷୁ କଦାଚନ

ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବେ ବି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ବଧବନ୍ଧୋପଜୀଵୀ ଚ ଷଡେତେ ବ୍ରହ୍ମବନ୍ଧଵଃ

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ହତ୍ୟା କିମ୍ବା ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଛଅ ଜଣେ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣବନ୍ଧୁ।

ଵେଦଵିକ୍ରାଯିଣୋ ହ୍ଯେତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିଷୁ ଵିଗର୍ହିତାଃ

ଯେମାନେ ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିନ୍ଦିତ।

ଅସମାନାନ୍ ଯାଜଯନ୍ତି ପତିତାସ୍ତେ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ଯେମାନେ ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାନ୍ତି, ସେମାନେ ପତିତ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଅଧୀଯତେ ତଥା ଵେଦାନ୍ ପତିତାସ୍ତେ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ଏହିପରି ଭାବେ ଯେମାନେ ବେଦ ପଢ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ବୋଲି ପରିଚିତ।

କାପାଲିକାଃ ପାଶୁପତାଃ ପାଷଣ୍ଡା ଯେ ଚ ତଦ୍ଵିଧାଃ

କାପାଳିକ, ପାଶୁପତ, ପାଷଣ୍ଡ ଓ ଏପରି ପ୍ରକୃତିର ଅନ୍ୟମାନେ—