କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତିଷ୍ଠଂଶ୍ଚେଦୀକ୍ଷମାଣୋର୍ଽକଂ ଜପ୍ଯଂ କୁର୍ଯାତ୍ ସମାହିତଃ

ଯଦି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

କର୍ତଵ୍ଯା ତ୍ଵକ୍ଷମାଲା ସ୍ଯାଦୁତ୍ତରାଦୁତ୍ତମା ସ୍ମୃତା

ଅକ୍ଷମାଳା ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ; ଉତ୍ତର ଦିଗର ଅକ୍ଷମାଳା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ନ କମ୍ପଯେଚ୍ଛିରୋଗ୍ରୀଵାଂ ଦନ୍ତାନ୍ନୈଵ ପ୍ରକାଶଯେତ୍

ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ହେଲେ ହେଲେ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦାନ୍ତ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଏକାନ୍ତେ ସୁଶୁଭେ ଦେଶେ ତସ୍ମାଜ୍ଜପ୍ଯଂ ସମାଚରେତ୍

ଏକାନ୍ତ ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତୈରେଵ ଭାଷଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଚୈଵ ଜପେତ୍ ପୁନଃ

ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା ପରେ ଏବଂ ସ୍ନାନ କରି, ପୁନଃ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ସୌରାନ୍ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ ଶକ୍ତିତୋ ଵୈ ପାଵମାନୀସ୍ତୁ କାମତଃ

ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ପାବମାନୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବେ।

ଅନ୍ଯଥା ତୁ ଶୁଚୌ ଭୂମ୍ଯାଂ ଦର୍ଭେଷୁ ସୁସମାହିତଃ

ଯଦି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ପବିତ୍ର ମନେ ସ୍ଵଚ୍ଛ ଭୂମି କିମ୍ବା ଦର୍ଭା ଘାସ ଉପରେ ବସିବା ଉଚିତ।

ଆଚମ୍ଯ ଚ ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯମାଚରେତ୍

ଶାସ୍ତ୍ରଅନୁସାରେ ଆଚମନ କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଦାଵୋଙ୍କାରମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ନମୋ ଽନ୍ତେ ତର୍ପଯାମି ଵଃ

ଆରମ୍ଭରେ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶେଷରେ 'ନମସ୍କାର' କହି, ତିନିଁ ତୁମକୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ତିଲୋଦକୈଃ ପିତୄନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଵସୂତ୍ରୋକ୍ତଵିଧାନତଃ

ତିଳ ମିଶିତ ପାଣି ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ବେଦର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଭକ୍ତିସହିତ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।

ଦେଵର୍ଷୋସ୍ତର୍ପଯେଦ୍ ଧୀମାନୁଦକାଞ୍ଜଲିଭିଃ ପିତନ୍

ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେବ ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେ ଙ୍କୁ ପାଣି ଦେଇ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଚୀନାଵୀତୀ ପିତ୍ର୍ଯେ ତୁ ସ୍ଵେନ ତୀର୍ଥେନ ଭାଵତଃ

ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ, ଦକ୍ଷିଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଜନ୍ମସୂତ୍ର ରଖି, ନିଜ ତୀର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିସହିତ କରିବା ଉଚିତ।

ସ୍ଵୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈରର୍ଚଯେଦ୍ ଦେଵାନ୍ ପୁଷ୍ପୈଃ ପତ୍ରୈରଥାମ୍ବୁଭିଃ

ନିଜ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଫୁଲ, ପତ୍ର କିମ୍ବା ପାଣି ଦେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚାଭିମତାନ୍ ଦେଵାନ୍ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାକ୍ରୋଧନୋ ଽତ୍ଵରଃ

ଅନ୍ୟ ଇଚ୍ଛିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅତି ତ୍ୱରା ବିନା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଆପୋ ଵା ଦେଵତାଃ ସର୍ଵାସ୍ତେନ ସମ୍ଯକ୍ ସମର୍ଚିତାଃ

ସମସ୍ତ ପାଣି ଦେବତା, ଏହିପରି କରିଲେ ସେମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।

ନମସ୍କାରେଣ ପୁଷ୍ପାଣି ଵିନ୍ଯସେଦ୍ ଵୈ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍

ସମ୍ମାନ ସହିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଫୁଲ ଅଲଗା ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ।

ତସ୍ମାଦନାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଂ ନିତ୍ଯମାରାଧଯେଦ୍ଧରିମ୍

ଏହିଠାରୁ, ଯିଏ ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସେହି ହରିଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ନୈତାଭ୍ଯାଂ ସଦୃଶୋ ମନ୍ତ୍ରୋ ଵେଦେଷୂକ୍ତଶ୍ଚତୁର୍ଷ୍ଵପି

ଚାରି ବେଦରେ ଏହି ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ସମାନ କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ନାହିଁ।

ତଦାତ୍ମା ତନ୍ମନାଃ ଶାନ୍ତସ୍ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରିତି ମନ୍ତ୍ରତଃ

ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସେଥିରେ ଏକତା କରି, ମନକୁ ସେଥିରେ ଲଗାଇ, ଶାନ୍ତ ହୋଇ, 'ସେହି ବିଷ୍ଣୁ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

ଆରାଧଯେନ୍ମହାଦେଵଂ ଭାଵପୂତୋ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ପବିତ୍ର ଭାବନା ସହିତ, ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ଈଶାନେନାଥ ଵା ରୁଦ୍ରୈସ୍ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେନ ସମାହିତଃ

ଏକାଗ୍ର ମନେ, ଈଶାନ, ରୁଦ୍ର କିମ୍ବା ତ୍ରୟମ୍ବକ ମନ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।

ଉକ୍ତ୍ଵା ନମଃ ଶିଵାଯେତି ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ଯୋଜଯେତ୍

'ନମଃ ଶିବାୟ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।

ନିଵେଦଯୀତ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ଯୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମିତୀଶ୍ଵରମ୍

ଯିଏ ପରମେଶ୍ୱର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ କହାଯାଇଛନ୍ତି, ସେଠିକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ।

ଧ୍ଯାଯୀତ ଦେଵମୀଶାନଂ ଵ୍ଯୋମମଧ୍ଯଗତଂ ଶିଵମ୍

ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ପବିତ୍ର ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

କୁର୍ଯାତ୍ ପଞ୍ଚ ମହାଯଜ୍ଞାନ୍ ଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ସମାହିତଃ

ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପାଞ୍ଚଟି ମହାଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ।

ମାନୁଷ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞଂ ଚ ପଞ୍ଚ ଯଜ୍ଞାନ୍ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ

ମାନବ ଯଜ୍ଞ ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଯଜ୍ଞ ପାଞ୍ଚଟି ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଗଣାଯାଇଥାଏ।

କୃତ୍ଵା ମନୁଷ୍ଯଯଜ୍ଞଂ ଵୈ ତତଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯମାଚରେତ୍

ମାନବ ଯଜ୍ଞ କରି ପରେ ନିଜ ପାଠ ପଢିବାରେ ଲଗିବା ଉଚିତ।

କୁଶପୁଞ୍ଜେ ସମାସୀନଃ କୁଶପାଣିଃ ସମାହିତଃ

କୁଶ ଗାଛର ଗୁଛା ଉପରେ ବସି, କୁଶ ହାତରେ ଧରି ଏକାଗ୍ର ମନରେ ରହିବା ଉଚିତ।

ଵୈଶ୍ଵଦେଵଂ ତତଃ କୁର୍ଯାଦ୍ ଦେଵଯଜ୍ଞଃ ସ ଵୈ ସ୍ମୃତଃ

ତାପରେ ବୈଶ୍ୱଦେବ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଯଜ୍ଞ ଭାବରେ ଚିହ୍ନତି।