କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠଂ ଵୈ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ

ଠିକ୍ ଭାବରେ ଖାଇ ସାରି, ଦନ୍ତକାଷ୍ଠକୁ ଭଲଭାବେ ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ମଧ୍ଯାଙ୍ଗୁଲିସମସ୍ଥୌଲ୍ଯଂ ଦ୍ଵାଦଶାଙ୍ଗୁଲସଂମିତମ୍

ଏହା ମଧ୍ୟମ ଆଂଠି ପରି ମୋଟ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଂଠି ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ।

ଅପାମାର୍ଗଂ ଚ ବିଲ୍ଵଂ ଚ କରଵୀରଂ ଵିଶେଷତଃ

ଅପାମାର୍ଗ, ବିଳ୍ୱ ଓ ବିଶେଷ କରି କରବୀର ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।

ପରିହୃତ୍ଯ ଦିନଂ ପାପଂ ଭକ୍ଷଯେଦ୍ ଵୈ ଵିଧାନଵିତ୍

ଦିନ ପାଇଁ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଛାଡ଼ି, ନିୟମ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଚବାଇବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ତଜ୍ଜହ୍ଯାଚ୍ଛୁଚୌଦେଶେ ସମାହିତଃ

ଧୋଇ ଓ ଭାଙ୍ଗି, ଏହାକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଧ୍ୟାନସହିତ ଫେଙ୍କିଦେବା ଉଚିତ।

ଆଚମ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଵନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁନରାଚମ୍ଯ ଵାଗ୍ଯତଃ

ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସଦା ଆଚମନ କରିବା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏବଂ ମନ ଓ ମୁଖ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆପୋ ହିଷ୍ଠା ଵ୍ଯାହୃତିଭିଃ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଵାରୁଣୈଃ ଶୁଭୈଃ

ପାଣି ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର, ବ୍ୟାହୃତି, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ଶୁଭ ବାରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ।

ଜପ୍ତ୍ଵା ଜଲାଞ୍ଜଲିଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଭାସ୍କରଂ ପ୍ରତି ତନ୍ମନାଃ

ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଣାଯାମତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯେତ୍ ସଂଧ୍ଯାମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ତିନି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି।

ଐଶ୍ଵରୀ ତୁ ପରାଶକ୍ତିସ୍ତତ୍ତ୍ଵତ୍ରଯସମୁଦ୍ଭଵା

ଈଶ୍ୱରୀ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ତିନିଟି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ ସତତଂ ଵିପ୍ରଃ ସଂଧ୍ଯୋପାସନମାଚରେତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଦନ୍ଯତ୍ କୁରୁତେ କିଞ୍ଚିନ୍ନ ତସ୍ଯ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେ କିଏ ଅନ୍ୟ କିଛି କରେ, ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଇନାହିଁ।

ଉପାସ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ସଂଧ୍ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପରାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁମାନେ ନିୟମରେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବକାଳରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।

ଵିହାଯ ସଂଧ୍ଯାପ୍ରଣତିଂ ସ ଯାତି ନରକାଯୁତମ୍

ଯେ କିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରଣାମକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସେ ଅନେକ ନରକକୁ ଯାଏ।

ଉପାସିତୋ ଭଵେତ୍ ତେନ ଦେଵୋ ଯୋଗତନୁଃ ପରଃ

ଏଭଳି ପୂଜା କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ଦେବତାକୁ ପାଇଯାଏ।

ସାଵିତ୍ରରିଂ ଵୈ ଜପେଦ୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ଥିତଃ

ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି, ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ଵିଵିଧୈଃ ସୌରେରୃଗ୍ଯଜୁଃ ସାମସଂଭଵୈଃ

ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଭେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା,

କୁର୍ଵୋତ ପ୍ରଣତିଂ ଭୂମୌ ମୂର୍ଧ୍ନା ତେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରତଃ

ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ।

ନମସ୍ତେ ଘୃଣିନେ ତୁଭ୍ଯଂ ସୂର୍ଯାଯ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣେ

ଘୃଣିତ୍ୱର ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମରୂପୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ପୁରୁଷଃ ସନ୍ମହୋ ଽତସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଣମାମି କପର୍ଦିନମ୍

ଏହି ମହାନ ପୁରୁଷ ଭାବରେ, ମୁଁ କପର୍ଦିନକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ନମୋ ରୁଦ୍ରାଯ ସୂର୍ଯାଯ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି।

ନମୋ ନମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରାଯ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ରୁଦ୍ର, ତୁମକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି।

ଅମ୍ବିକାପତଯେ ତୁଭ୍ଯମୁମାଯାଃ ପତଯେ ନମଃ

ଅମ୍ବିକାର ପତି, ଉମାର ପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ଵିଲୋହିତାଯ ଭର୍ଗାଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷାଯ ତେ ନମଃ

ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଭର୍ଗ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ନମସ୍ତେ ଵଜ୍ରହସ୍ତାଯ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ବଜ୍ରଧାରୀ, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ହିରଣ୍ମଯଂ ଗୃହେ ଗୁପ୍ତମାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍

ସୁନା ରଙ୍ଗର ଦେବତା, ଘରେ ଲୁଚିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା।

ଵିଶ୍ଵଂ ପଶୁପତିଂ ଭୀମଂ ନରନାରୀଶରୀରିଣମ୍

ସମସ୍ତଙ୍କର ପଶୁପତି, ଭୟଙ୍କର, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଦୁହିଁର ଶରୀର ଥିବା।

ଉଗ୍ରାଯ ସର୍ଵଭକ୍ତାଯ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ ସଦୈଵ ହି

ଉଗ୍ର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତଙ୍କର, ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି।

ପ୍ରାତଃ କାଲେ ଽଥ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ନମସ୍କୁର୍ଯାଦ୍ ଦିଵାକରମ୍

ପ୍ରଭାତ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ଦିବାକରକୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।