କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତତୋ ନୈଵାଚରେତ୍ କର୍ମ ଅକୃତ୍ଵା ସ୍ନାନମାଦିତଃ

ତେଣୁ ଆଦିରେ ସ୍ନାନ ନ କରି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ପ୍ରାତଃ ସ୍ନାନେନ ପାପାନି ପୂଯନ୍ତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ

ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନରେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ହୋମେ ଜପ୍ଯେ ଵିଶେଷେଣ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍

ଯଜ୍ଞ ଓ ଜପ ପାଇଁ ବିଶେଷଭାବେ, ତେଣୁ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆର୍ଦ୍ରେଣ ଵାସସା ଵାଥ ମାର୍ଜନଂ କାପିଲଂ ସ୍ମୃତମ୍

ଭିଜା କପଡ଼ାରେ ଶରୀର ପୋଛିବାକୁ କାପିଳିକ ପବିତ୍ରତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ବ୍ରାହ୍ମାଦୀନି ଯଥାଶକ୍ତୌ ସ୍ନାନାନ୍ଯାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ପାରିବେ, ବ୍ରାହ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକାରର ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।

ଵାରୁଣଂ ଯୌଗିକଂ ତଦ୍ଵତ୍ ଷୋଢା ସ୍ନାନଂ ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍

ଏହିପରି, ବାରୁଣ ଓ ଯୋଗୀୟ ସ୍ନାନକୁ ମଧ୍ୟ ଛଅ ପ୍ରକାରର ସ୍ନାନ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି।

ଆଗ୍ନେଯଂ ଭସ୍ମନା ପାଦମସ୍ତକାଦ୍ଦେହଧୂଲନମ୍

ଆଗ୍ନେୟ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ଶରୀରକୁ ପାଦରୁ ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୋଛିବା।

ଯତ୍ତୁ ସାତପଵର୍ଷେଣ ସ୍ନାନଂ ତଦ୍ ଦିଵ୍ଯମୁଚ୍ଯତେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବର୍ଷାରେ ଦେହ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ନାନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯୌଗିକଂ ସ୍ନାନମାଖ୍ଯାତଂ ଯୋଗୋ ଵିଷ୍ଣୁଵିଚିନ୍ତନମ୍

ଯୋଗୀୟ ସ୍ନାନ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା।

ମନଃ ଶୁଚିକରଂ ପୁଂସାଂ ନିତ୍ଯଂ ତତ୍ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍

ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ମନକୁ ପବିତ୍ର କରେ ଯେଉଁ ସ୍ନାନ, ସେହି ସ୍ନାନ ସଦା କରିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠଂ ଵୈ ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ଵିଧାନତଃ

ଠିକ୍ ଭାବରେ ଖାଇ ସାରି, ଦନ୍ତକାଷ୍ଠକୁ ଭଲଭାବେ ଧୋଇବା ଉଚିତ।

ମଧ୍ଯାଙ୍ଗୁଲିସମସ୍ଥୌଲ୍ଯଂ ଦ୍ଵାଦଶାଙ୍ଗୁଲସଂମିତମ୍

ଏହା ମଧ୍ୟମ ଆଂଠି ପରି ମୋଟ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଆଂଠି ଲମ୍ବା ହେବା ଉଚିତ।

ଅପାମାର୍ଗଂ ଚ ବିଲ୍ଵଂ ଚ କରଵୀରଂ ଵିଶେଷତଃ

ଅପାମାର୍ଗ, ବିଳ୍ୱ ଓ ବିଶେଷ କରି କରବୀର ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।

ପରିହୃତ୍ଯ ଦିନଂ ପାପଂ ଭକ୍ଷଯେଦ୍ ଵୈ ଵିଧାନଵିତ୍

ଦିନ ପାଇଁ ଦନ୍ତକାଷ୍ଠ ଛାଡ଼ି, ନିୟମ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହାକୁ ଚବାଇବା ଉଚିତ।

ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ତଜ୍ଜହ୍ଯାଚ୍ଛୁଚୌଦେଶେ ସମାହିତଃ

ଧୋଇ ଓ ଭାଙ୍ଗି, ଏହାକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଧ୍ୟାନସହିତ ଫେଙ୍କିଦେବା ଉଚିତ।

ଆଚମ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଵନ୍ନିତ୍ଯଂ ପୁନରାଚମ୍ଯ ଵାଗ୍ଯତଃ

ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସଦା ଆଚମନ କରିବା ଓ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏବଂ ମନ ଓ ମୁଖ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ।

ଆପୋ ହିଷ୍ଠା ଵ୍ଯାହୃତିଭିଃ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଵାରୁଣୈଃ ଶୁଭୈଃ

ପାଣି ସତ୍ୟରେ ପବିତ୍ର, ବ୍ୟାହୃତି, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ଶୁଭ ବାରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ।

ଜପ୍ତ୍ଵା ଜଲାଞ୍ଜଲିଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ ଭାସ୍କରଂ ପ୍ରତି ତନ୍ମନାଃ

ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ।

ପ୍ରାଣାଯାମତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଧ୍ଯାଯେତ୍ ସଂଧ୍ଯାମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ତିନି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି।

ଐଶ୍ଵରୀ ତୁ ପରାଶକ୍ତିସ୍ତତ୍ତ୍ଵତ୍ରଯସମୁଦ୍ଭଵା

ଈଶ୍ୱରୀ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ତିନିଟି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।

ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ ସତତଂ ଵିପ୍ରଃ ସଂଧ୍ଯୋପାସନମାଚରେତ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

ଯଦନ୍ଯତ୍ କୁରୁତେ କିଞ୍ଚିନ୍ନ ତସ୍ଯ ଫଲମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଯେ କିଏ ଅନ୍ୟ କିଛି କରେ, ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଇନାହିଁ।

ଉପାସ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ ସଂଧ୍ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୂର୍ଵଂ ପରାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁମାନେ ନିୟମରେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୂର୍ବକାଳରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।

ଵିହାଯ ସଂଧ୍ଯାପ୍ରଣତିଂ ସ ଯାତି ନରକାଯୁତମ୍

ଯେ କିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ପ୍ରଣାମକୁ ଛାଡିଦେଇଛି, ସେ ଅନେକ ନରକକୁ ଯାଏ।

ଉପାସିତୋ ଭଵେତ୍ ତେନ ଦେଵୋ ଯୋଗତନୁଃ ପରଃ

ଏଭଳି ପୂଜା କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ଦେବତାକୁ ପାଇଯାଏ।

ସାଵିତ୍ରରିଂ ଵୈ ଜପେଦ୍ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରାଙ୍ମୁଖଃ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ଥିତଃ

ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହି, ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

ମନ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ଵିଵିଧୈଃ ସୌରେରୃଗ୍ଯଜୁଃ ସାମସଂଭଵୈଃ

ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଭେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା,

କୁର୍ଵୋତ ପ୍ରଣତିଂ ଭୂମୌ ମୂର୍ଧ୍ନା ତେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରତଃ

ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଲଗାଇ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ।

ନମସ୍ତେ ଘୃଣିନେ ତୁଭ୍ଯଂ ସୂର୍ଯାଯ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣେ

ଘୃଣିତ୍ୱର ଦେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମରୂପୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।