କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପୃଷ୍ଟେନ ମୁନିଭିଃ ପୂର୍ଵଂ ଶକ୍ରେଣାମୃତମନ୍ଥନେ

ଏହି ବିଷୟ ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ ପଚାରିଥିଲେ।

ମୁନୀନାଂ ଭାଷିତଂ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସୁସମାହିତଃ

କୃଷ୍ଣ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଋଷିମାନଙ୍କ କଥା କହିଥିଲେ।

ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖୈଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଯୋ ଵା ଵିଚାରଯେଦର୍ଥଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁଠି ଏହି ଅର୍ଥକୁ ଭାବିବେ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଶ୍ଚାଥ ମନ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିଶେଷାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସଦା

ଏହାକୁ ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଶୁଣିବା ଓ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।

କର୍ମଯୋଗଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାମାତ୍ଯନ୍ତିକଫଲପ୍ରଦମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ମଯୋଗ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଋଷୀଣାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପୂର୍ଵଂ ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ

ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଜାପତି ମନୁ ଶୁଣୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।

ସମାହିତଧିଯୋ ଯୂଯଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଗଦତୋ ମମ

ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଛ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।

ଗର୍ଭାଷ୍ଟମେ ଽଷ୍ଟମେ ଵାବ୍ଦେ ସ୍ଵସୂତ୍ରୋକ୍ତଵିଧାନତଃ

ଗର୍ଭର ଏଠ ମାସରେ କିମ୍ବା ଏଠ ବର୍ଷରେ, ନିଜ ସୂତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ—

ଭିକ୍ଷାହାରୋ ଗୁରୁହିତୋ ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ଗୁରୁର୍ମୁଖମ୍

ଭିକ୍ଷା ଖାଇ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି—

ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତ୍ରିଵିତ୍ ସୂତ୍ରଂ କୌଶଂ ଵା ଵସ୍ତ୍ରମେଵ ଵା

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଧାଗାର ଉପବୀତ କିମ୍ବା କପାସର ବସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।

ଅନ୍ଯଥା ଯତ୍ କୃତଂ କର୍ମ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯଯଥାକୃତମ୍

ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ହୁଏନାହିଁ।

ତଦେଵ ପରିଧାନୀଯଂ ଶୁକ୍ଲମଚ୍ଛିଦ୍ରମୁତ୍ତମମ୍

ଏହି ଶୁଭ୍ର, ଦୋଷରହିତ ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ମାତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଅଭାଵେ ଗଵ୍ଯମଜିନଂ ରୌରଵଂ ଵା ଵିଧୀଯତେ

ଏହା ନଥିଲେ, ଗାଈର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ରୂରୁ ହରିଣର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବା ନିୟମ ଅଛି।

ଉପଵୀତଂ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନିଵୀତଂ କଣ୍ଠସଜ୍ଜନେ

ଉପବୀତ ସଦା ବାମ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଏବଂ ଡାହାଣ ହାତ ତଳେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଶୋକ କାଳରେ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଯାଏ।

ପ୍ରାଚୀନାଵୀତମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ପିତ୍ର୍ଯେ କର୍ମଣି ଯୋଜଯେତ୍

ଯେତେବେଳେ ଉପବୀତ ଡାହାଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଏବଂ ବାମ ହାତ ତଳେ ପିନ୍ଧାଯାଏ, ତାହାକୁ 'ପ୍ରାଚୀନାବୀତ' କୁହାଯାଏ ଏବଂ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେ ଭୋଜନେ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ସନ୍ନିଧୌ

ବେଦ ପଢ଼ିବାବେଳେ, ଖାଇବା ସମୟରେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ସଦା ବାମ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଉପଵୀତୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵିଧିରେଷ ସନାତନଃ

ଉପବୀତ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସଦା ପିନ୍ଧିବା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ନିୟମ।

ମୁଞ୍ଜାଭାଵେ କୁଶେନାହୁର୍ଗ୍ରନ୍ଥିନୈକେନ ଵା ତ୍ରିଭିଃ

ମୁଞ୍ଜା ଘାସ ନଥିଲେ, କୁଶ ଘାସରେ ଏକ କିମ୍ବା ତିନି ଗଠି ଦେଇ ଉପବୀତ ବନାଯାଏ।

ଯଜ୍ଞାର୍ହଵୃକ୍ଷଜଂ ଵାଥ ସୌମ୍ଯମଵ୍ରଣମେଵ ଚ

ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଗଛର କାଠ କିମ୍ବା ମୃଦୁ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ବସ୍ତୁରୁ ମଧ୍ୟ ଉପବୀତ ବନାଯାଇପାରେ।

କାମାଲ୍ଲୋଭାଦ୍ ଭଯାନ୍ମୋହାତ୍ ତ୍ଯକ୍ତେନ ପତିତୋ ଭଵେତ୍

ଇଚ୍ଛା, ଲୋଭ, ଭୟ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ତାରେ ଉପବୀତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଧର୍ମରୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।

ସ୍ନାତ୍ଵା ସଂତର୍ପଯେଦ୍ ଦେଵାନୃଷୀନ୍ ପିତୃଗଣାଂସ୍ତଥା

ସ୍ନାନ କରି ସେ ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।

ଅଭିଵାଦନଶୀଲଃ ସ୍ଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଧର୍ମତଃ

ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ସଦା ଆଦର ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବା ଧର୍ମର ଅଂଶ।

ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତନ୍ଦ୍ରାଦିପରିଵର୍ଜିତଃ

ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଅଳସତା ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ।

ଅକାରଶ୍ଚାସ୍ଯ ନାମ୍ନୋ ଽନ୍ତେ ଵାଚ୍ଯଃ ପୂର୍ଵାକ୍ଷରଃ ପ୍ଲୁତଃ

ନାମର ଶେଷରେ 'ଅ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଅକ୍ଷରକୁ ଦୀର୍ଘ କରି କହିବା ଉଚିତ।

ନାଭିଵାଦ୍ଯଃ ସ ଵିଦୁଷା ଯଥା ଶୂଦ୍ରସ୍ତଥୈଵ ସଃ

ଯିଏ ପଣ୍ଡିତଙ୍କ ଠାରୁ ନମସ୍କାର ପାଉନାହାନ୍ତି, ସେ ଶୂଦ୍ର ସମାନ।

ସଵ୍ଯେନ ସଵ୍ଯଃ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣେନ ତୁ ଦକ୍ଷିଣଃ

ଡାହାଣ ହାତ ଡାହାଣକୁ, ବାମ ହାତ ବାମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।

ଆଦଦୀତ ଯତୋ ଜ୍ଞାନଂ ତଂ ପୂର୍ଵମଭିଵାଦଯେତ୍

ଯାହାଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ମିଳିଛି, ପ୍ରଥମେ ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।