କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଅର୍ଜୁନାଯ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦତ୍ତଵାନିଦମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ନିଜେ ସିଧାସଳଖ ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଵିଶେଷାଦ୍ ଗିରିଶେ ଭକ୍ତିସ୍ତସ୍ମାଦାରଭ୍ଯ ମେ ଽଭଵତ୍

ସେଇଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୋର ଗିରିଶଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବିଶେଷ ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା।

ଭୂତେଶଂ ଗିରଶଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଭୂତେଶ୍ୱର, ଗିରିଶ, ସ୍ଥାଣୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।

ପ୍ରପଦ୍ଯଧ୍ଵଂ ସପତ୍ନୀକାଃ ସପୁତ୍ରାଃ ଶରଣଂ ଶିଵମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ଜଣେଇଁ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।

ପୂଜଯଧ୍ଵଂ ମହାଦେଵଂ ଗୋପତିଂ ଭୂତିଭୂଷଣମ୍

ମହାଦେବ, ଗୋପାଳଙ୍କୁ, ଭସ୍ମ ଶୋଭିତଙ୍କୁ ପୂଜା କର।

ପ୍ରଣେମୁଃ ଶାଶ୍ଵତଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ଵ୍ଯାସଂ ସତ୍ଯଵତୀସୁତମ୍

ସେମାନେ ଚିରନ୍ତନ ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ ଓ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ସାକ୍ଷାଦେଵ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଇଦାନୀଂ ଜାଯତେ ଭକ୍ତିର୍ଯା ଦେଵୈରପି ଦୁର୍ଲଭା

ଏବେ ସେଇ ଭକ୍ତି ଉଦୟ ହେଉଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ଯେନାସୌ ଭଗଵାନୀଶଃ ସମାରାଧ୍ଯୋ ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ

ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ତଦ୍ଵଦାଖିଲଲୋକାନାଂ ରକ୍ଷଣଂ ଧର୍ମସଂଗ୍ରହମ୍

ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବା—

ପୃଷ୍ଟେନ ମୁନିଭିଃ ପୂର୍ଵଂ ଶକ୍ରେଣାମୃତମନ୍ଥନେ

ଏହି ବିଷୟ ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଅମୃତ ମଥନ ସମୟରେ ପଚାରିଥିଲେ।

ମୁନୀନାଂ ଭାଷିତଂ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସୁସମାହିତଃ

କୃଷ୍ଣ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି ଋଷିମାନଙ୍କ କଥା କହିଥିଲେ।

ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖୈଃ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଯୋ ଵା ଵିଚାରଯେଦର୍ଥଂ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ଯେଉଁଠି ଏହି ଅର୍ଥକୁ ଭାବିବେ, ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଶ୍ଚାଥ ମନ୍ତଵ୍ଯୋ ଵିଶେଷାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସଦା

ଏହାକୁ ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ଶୁଣିବା ଓ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।

କର୍ମଯୋଗଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାମାତ୍ଯନ୍ତିକଫଲପ୍ରଦମ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ମଯୋଗ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

ଋଷୀଣାଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ପୂର୍ଵଂ ମନୁରାହ ପ୍ରଜାପତିଃ

ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଜାପତି ମନୁ ଶୁଣୁଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।

ସମାହିତଧିଯୋ ଯୂଯଂ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ଗଦତୋ ମମ

ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଛ, ମୋ କଥା ଶୁଣ।

ଗର୍ଭାଷ୍ଟମେ ଽଷ୍ଟମେ ଵାବ୍ଦେ ସ୍ଵସୂତ୍ରୋକ୍ତଵିଧାନତଃ

ଗର୍ଭର ଏଠ ମାସରେ କିମ୍ବା ଏଠ ବର୍ଷରେ, ନିଜ ସୂତ୍ରର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ—

ଭିକ୍ଷାହାରୋ ଗୁରୁହିତୋ ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ଗୁରୁର୍ମୁଖମ୍

ଭିକ୍ଷା ଖାଇ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୋଇ, ଗୁରୁଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି—

ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ତ୍ରିଵିତ୍ ସୂତ୍ରଂ କୌଶଂ ଵା ଵସ୍ତ୍ରମେଵ ଵା

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଧାଗାର ଉପବୀତ କିମ୍ବା କପାସର ବସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।

ଅନ୍ଯଥା ଯତ୍ କୃତଂ କର୍ମ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯଯଥାକୃତମ୍

ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ହୁଏନାହିଁ।

ତଦେଵ ପରିଧାନୀଯଂ ଶୁକ୍ଲମଚ୍ଛିଦ୍ରମୁତ୍ତମମ୍

ଏହି ଶୁଭ୍ର, ଦୋଷରହିତ ଓ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ମାତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଅଭାଵେ ଗଵ୍ଯମଜିନଂ ରୌରଵଂ ଵା ଵିଧୀଯତେ

ଏହା ନଥିଲେ, ଗାଈର ଚର୍ମ କିମ୍ବା ରୂରୁ ହରିଣର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବା ନିୟମ ଅଛି।

ଉପଵୀତଂ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ନିଵୀତଂ କଣ୍ଠସଜ୍ଜନେ

ଉପବୀତ ସଦା ବାମ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଏବଂ ଡାହାଣ ହାତ ତଳେ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଶୋକ କାଳରେ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଯାଏ।

ପ୍ରାଚୀନାଵୀତମିତ୍ଯୁକ୍ତଂ ପିତ୍ର୍ଯେ କର୍ମଣି ଯୋଜଯେତ୍

ଯେତେବେଳେ ଉପବୀତ ଡାହାଣ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଏବଂ ବାମ ହାତ ତଳେ ପିନ୍ଧାଯାଏ, ତାହାକୁ 'ପ୍ରାଚୀନାବୀତ' କୁହାଯାଏ ଏବଂ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ।

ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯେ ଭୋଜନେ ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ସନ୍ନିଧୌ

ବେଦ ପଢ଼ିବାବେଳେ, ଖାଇବା ସମୟରେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ସଦା ବାମ କାନ୍ଧ ଉପରେ ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।

ଉପଵୀତୀ ଭଵେନ୍ନିତ୍ଯଂ ଵିଧିରେଷ ସନାତନଃ

ଉପବୀତ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସଦା ପିନ୍ଧିବା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ନିୟମ।