କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନାନ୍ତରଂ ଯେ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ତେଷାଂ ଦେଯମିଦଂ ପରମ୍

ଯେମାନେ ମନରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।

ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମଭୂତସ୍ଥା ଶାନ୍ତା ଚାକ୍ଷରସଂଜ୍ଞିତା

ସେ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥିବା, ଓ ଅକ୍ଷୟ ନାମରେ ପରିଚିତ।

ନ ତେ ମାଂ ସଂପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଜାଯନ୍ତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ

ସେମାନେ ମୋତେ ସତ୍ୟରେ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି।

ଏକୀଭାଵେନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ନ ତେଷାଂ ପୁନରୁଦ୍ଭଵଃ

ଯେମାନେ ଏକତାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ମାମେଵ ସଂପ୍ରପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ପୂଜଯଧ୍ଵଂ ତଥୈଵ ହି

ମୋତେ ଏକମାତ୍ର ଦେଖ, ଏବଂ ସେଇପରି ମୋତେ ପୂଜା କର।

ତେ ଯାନ୍ତି ନରକାନ୍ ଘୋରାନ୍ ନାହଂ ତେଷୁଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ରହେନାହିଁ।

ମୋଚଯାମି ଶ୍ଵପାକଂ ଵା ନ ନାରାଯଣନିନ୍ଦକମ୍

ମୁଁ ଏକ ଶ୍ୱପାକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବାକୁ ନୁହେଁ।

ଅର୍ଚନୀଯୋ ନମସ୍କାର୍ଯୋ ମତ୍ପ୍ରୀତିଜନନାଯ ହି

ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଓ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ଆଣେ।

ଅନ୍ତର୍ହିତୋ ଽଭଵତ୍ ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ପଶ୍ଯତାମ୍

ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।

ଜଗ୍ରାହ ଯୋଗିନଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵୈ ପରମଂ ଵପୁଃ

ଯୋଗୀମାନେ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେହକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ସାକ୍ଷାଦେଵ ମହେଶସ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ସଂସାରନାଶନମ୍

ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ସଂସାରର ନାଶ କରେ, ପାଇଲେ।

ପ୍ରଵର୍ତଯଧ୍ଵଂ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଧାର୍ମିକେଭ୍ଯୋ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ

ହେ ମହାମୁନିମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ନୀତିମାନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେଠାରେ ପ୍ରଚାର କର।

ଵିଜ୍ଞାନମୈଶ୍ଵରଂ ଦେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଵିଶେଷତଃ

ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।

ନାରାଯଣୋ ମହାଯୋଗୀ ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ସ୍ଵଯମ୍

ମହାଯୋଗୀ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ନାରାଯଣଂ ଚ ଭୂତାଦିଂ ସ୍ଵାନି ସ୍ଥାନାନି ଭେଜିରେ

ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏବଂ ଭୂତତତ୍ତ୍ୱ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଦତ୍ତଵାନୈଶ୍ଵରଂ ଜ୍ଞାନଂ ସୋ ଽପି ସତ୍ଯଵ୍ରତାଯ ତୁ

ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ସତ୍ୟବ୍ରତଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଗୌତମାଯାଥ ପୁଲହୋ ଽପି ପ୍ରଜାପତିଃ

ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ପୁଲହ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଗୌତମଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଜୈଗୀଷଵ୍ଯାଯ କପିଲସ୍ତଥା ପଞ୍ଚଶିଖାଯ ଚ

କପିଳ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ ଏବଂ ପଞ୍ଚଶିଖଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଲେଭେତତ୍ପରମଂ ଜ୍ଞାନଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଵାଲ୍ମୀକିରାପ୍ତଵାନ୍

ତାଙ୍କଠାରୁ ବାଲ୍ମୀକି ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ।

ଵାମଦେଵୋ ମହାଯୋଗୀ ରୁଦ୍ରଃ କିଲ ପିନାକଧୃକ୍

ବାମଦେବ, ମହାଯୋଗୀ, ସେଇ ରୁଦ୍ର, ପିନାକଧାରୀ।

ଅର୍ଜୁନାଯ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦତ୍ତଵାନିଦମୁତ୍ତମମ୍

ସେ ନିଜେ ସିଧାସଳଖ ଏହି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଵିଶେଷାଦ୍ ଗିରିଶେ ଭକ୍ତିସ୍ତସ୍ମାଦାରଭ୍ଯ ମେ ଽଭଵତ୍

ସେଇଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୋର ଗିରିଶଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବିଶେଷ ଭାବରେ ବଢ଼ିଗଲା।

ଭୂତେଶଂ ଗିରଶଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଭୂତେଶ୍ୱର, ଗିରିଶ, ସ୍ଥାଣୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।

ପ୍ରପଦ୍ଯଧ୍ଵଂ ସପତ୍ନୀକାଃ ସପୁତ୍ରାଃ ଶରଣଂ ଶିଵମ୍

ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ଜଣେଇଁ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।

ପୂଜଯଧ୍ଵଂ ମହାଦେଵଂ ଗୋପତିଂ ଭୂତିଭୂଷଣମ୍

ମହାଦେବ, ଗୋପାଳଙ୍କୁ, ଭସ୍ମ ଶୋଭିତଙ୍କୁ ପୂଜା କର।

ପ୍ରଣେମୁଃ ଶାଶ୍ଵତଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ଵ୍ଯାସଂ ସତ୍ଯଵତୀସୁତମ୍

ସେମାନେ ଚିରନ୍ତନ ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ ଓ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ସାକ୍ଷାଦେଵ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵଲୋକମହେଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଇଦାନୀଂ ଜାଯତେ ଭକ୍ତିର୍ଯା ଦେଵୈରପି ଦୁର୍ଲଭା

ଏବେ ସେଇ ଭକ୍ତି ଉଦୟ ହେଉଛି, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।

ଯେନାସୌ ଭଗଵାନୀଶଃ ସମାରାଧ୍ଯୋ ମୁମୁକ୍ଷୁଭିଃ

ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।