କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତଦା ସମଭଵଦ୍ ବ୍ରହ୍ମା ସହସ୍ତ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ତ୍ରପାତ୍

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ଥିଲା ।

ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା

ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏକି ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେ ସମୟରେ ଜଳ ଉପରେ ଶୁଇଥିଲେ ।

ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପିଣଂ ଦେଵଂ ଜଗତଃ ପ୍ରଭଵାପ୍ଯଯମ୍

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଥିବା ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ ।

ଅଯନଂ ତସ୍ଯ ତା ଯସ୍ମାତ୍ ତେନ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ

ଯେଉଁଠି ସେ ଶୁଏ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଥିବାରୁ, ସେ 'ନାରାୟଣ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି ।

ଶର୍ଵର୍ଯନ୍ତେ ପ୍ରକୁରୁତେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ସର୍ଗକାରଣାତ୍

ରାତି ଶେଷରେ, ସୃଷ୍ଟି ନିମିତ୍ତେ ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବ ଧାରଣ କରନ୍ତି ।

ଅନୁମାନାତ୍ ତଦୁଦ୍ଧାରଂ କର୍ତୁକାମଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

ଅନୁମାନ କରି, ତାହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ପ୍ରଜାପତି ।

ଅଧୃଷ୍ଯଂ ମନସାପ୍ଯନ୍ଯୈର୍ଵାଙ୍ମଯଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ଧରିପାରିବା ଯାଏନାହିଁ, ସେଥିରେ ବାଣୀ ରହିଛି, ତାହାକୁ 'ବ୍ରହ୍ମ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯାଭ୍ଯୁଜ୍ଜହାରୈନାମାତ୍ମାଧାରୋ ଧରାଧରଃ

ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ଦ୍ୱାରା, ନିଜେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା ଧରାଧର ଭୂମିକୁ ଉଠାଇଲେ ।

ଅସ୍ତୁଵଞ୍ଜନଲୋକସ୍ଥାଃ ସିଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ହରିମ୍

ବାୟୁ ଲୋକରେ ବସୁଥିବା ସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।

ପୁରୁଷାଯ ପୁରାଣାଯ ଶାଶ୍ଵତାଯ ଜଯାଯ ଚ

ପୁରୁଷ, ପୁରାତନ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ବିଜୟୀଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମୋ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଯ ଵେଧସେ ପରମାତ୍ମନେ

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନାରାଯଣାଯ ଦେଵାଯ ଦେଵାନାଂ ହିତକାରିଣେ

ନାରାୟଣ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉପକାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମଭୂତାଯ କୂଟସ୍ଥାଯ ନମୋ ନମଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଆତ୍ମା ଓ ଅଚଳ ଯିଏ, ସେଠାରେ ପୁନିପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମୋ ବୁଦ୍ଧାଯ ଶୁଦ୍ଧାଯ ନମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନରୂପିଣେ

ବୋଧିସ୍ଵର, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଅନନ୍ତାଯାପ୍ରମେଯାଯ କାର୍ଯାଯ କରଣାଯ ଚ

ଅନନ୍ତ, ଅପରିମେୟ, କାରଣ ଓ ସାଧନ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମୋ ମୂଲପ୍ରକୃତଯେ ମାଯାରୂପାଯ ତେ ନମଃ

ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ମାୟାର ରୂପ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଯୋଗାଧିଗମ୍ଯାଯ ନମଃ ସକର୍ଷଣାଯ ତେ

ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ପ୍ରାପ୍ତ, ସକର୍ଷଣ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମଃ ସିଦ୍ଧାଯ ପୂଜ୍ଯାଯ ଗୁଣତ୍ରଯଵିଭାଵିନେ

ସିଦ୍ଧ, ପୂଜ୍ୟ ଓ ଗୁଣତ୍ରୟ ଭେଦକ ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽମୂର୍ତାଯ ମୂର୍ତାଯ ମାଧଵାଯ ନମୋ ନମଃ

ଅମୂର୍ତ୍ତ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍, ମାଧବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ମୋର ନମସ୍କାର।

ପାଲଯୈତଜ୍ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତ୍ରାତା ତ୍ଵଂ ଶରଣଂ ଗତି

ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ହେଉଛ ତ୍ରାତା, ଶରଣ ଓ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ପ୍ରସାଦମକରୋତ୍ ତେଷାଂ ଵରାହଵପୁରୀଶ୍ଵରଃ

ବରାହ ରୂପ ଭଗବାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିଲେ।

ମୁମୋଚ ରୂପଂ ମନସା ଧାରଯିତ୍ଵା ପ୍ରିଜାପତିଃ

ପ୍ରଜାପତି ମନରେ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାହାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ।

ଵିତତତ୍ଵାଚ୍ଚ ଦେହସ୍ଯ ନ ମହୀ ଯାତି ସଂପ୍ଲଵମ୍

ତାଙ୍କର ଦେହ ବିଶାଳ ଥିବାରୁ ପୃଥିବୀ ଡୁବିଲା ନାହିଁ।

ପ୍ରାକ୍ସର୍ଗଦଗ୍ଧାନଖିଲାଂସ୍ତତଃ ସର୍ଗେ ଽଦଧନ୍ମନଃ

ପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପରେ, ସୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ମନ ଲଗାଇଲେ।

ଅବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକଃ ସର୍ଗଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ

ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା ଏକ ସୃଷ୍ଟି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

ଅଵିଦ୍ଯା ପଞ୍ଚପର୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ

ଏହି ଅବିଦ୍ୟା ପଞ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ସହିତ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା।

ସଂଵୃତସ୍ତମସା ଚୈଵ ବୀଜକମ୍ଭୁଵନାଵୃତଃ

ଏହା ତମସା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ବୀଜଟି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା।

ମୁକ୍ଯା ନଗା ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତା ମୁଖ୍ଯସର୍ଗସ୍ତୁ ସ ସ୍ମୃତଃ

ଏହିମାନେ ପ୍ରଧାନ ଗଛ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ ହେଉଛନ୍ତି; ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରଧାନ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।

ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗସ୍ତିର୍ଯକ୍ସ୍ତ୍ରୋତୋ ଽଭ୍ଯଵର୍ତତ

ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରୁ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ପ୍ରବାହ ନାମକ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।