କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଯାଶେଷମୁନୀଶାନ ତପସାଭିପ୍ରପୂଜିତ

ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର ନାଥ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।

ଜଯାନନ୍ତ ଜଗଜ୍ଜନ୍ମତ୍ରାଣସଂହାରକାରଣ

ଜୟ ହେଉ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।

ଜଯାମ୍ବିକାପତେ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ପରମେଶ୍ଵର

ଜୟ ହେଉ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରାହ ଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।

ଇମଂ ସମାଗତା ଦେଶଂ କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ ମଯାଚ୍ଯୁତ

ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋର କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି?

ପ୍ରାହ ଦେଵୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଭ୍ଯାଗତା ମାଂ ଶରଣଂ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସି, ମୋ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି,

ସନ୍ନିଧୌ ମମ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ମୋର ସାମ୍ନାରେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ତତସ୍ତ୍ଵମାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦର୍ଶଯ

ତେଣୁ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କର।

ପ୍ରଦର୍ଶଯନ୍ ଯୋଗସିଦ୍ଧିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଦେଖାଇ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି,

କୃତାର୍ଥଂ ସ୍ଵଯମାତ୍ମାନଂ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ତୁମେ ନିଜକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ।

ମମୈଵ ସନ୍ନିଧାଵେଷ ଯଥାଵଦ୍ ଵକ୍ତୁମୀଶ୍ଵରଃ

ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖାଃ ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ସ୍ମ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

କିମପ୍ଯଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଗଗନାଦୀଶ୍ଵରାର୍ହଂ ସମୁଦ୍ବଭୌ

ଆକାଶରୁ ଏକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

ତେଜସା ପୂରଯନ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ଭାତି ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇ, ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।

ଵିଭ୍ରାଜମାନଂ ଵିମଲେ ତସ୍ମିନ୍ ଦଦୃଶୁରାସନେ

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ, ସେହି ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା।

ଅନନ୍ଯତେଜସଂ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଂ ଦଦୃଶିରେ କିଲ

ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜରେ।

ତମାସନସ୍ଥଂ ଭୂତାନାମୀଶଂ ଦଦୃଶିରେ କିଲ

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ ଭାବେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା।

ସ ଵାସୁଦେଵମାସୀନଂ ତମୀଶଂ ଦଦୃଶୁଃ କିଲ

ସେମାନେ ସେହି ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସ୍ଵାତ୍ମଯୋଗମନୁତ୍ତମମ୍

ପଦ୍ମନୟନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜ ଯୋଗକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ପ୍ରଶାନ୍ତମାନସାଃ ସର୍ଵେ ଜ୍ଞାନମୀଶ୍ଵରଭାଷିତମ୍

ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କହିଥିବା ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିଲେ।

ଯନ୍ନ ଦେଵା ଵିଜାନନ୍ତି ଯତନ୍ତୋ ଽପି ଦ୍ଵିଜାତଯଃ

ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ,

ନ ସଂସାରଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତେ ପୂର୍ଵେ ଽପି ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ

ପୂର୍ବ ଯେଉଁ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସଂସାରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ,

ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଭକ୍ତିମତାମଦ୍ଯ ଯୁଷ୍ମାକଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନାମ୍

ଆଜି ମୁଁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ, ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ କହିବି।

ଅସ୍ତି ସର୍ଵାନ୍ତରଃ ସାକ୍ଷାଚ୍ଚିନ୍ମାତ୍ରସ୍ତମସଃ ପରଃ

ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସାକ୍ଷୀ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅନ୍ଧକାର ଠାରୁ ପରେ ଅଛି।

ସ କାଲୋ ଽଗ୍ନିସ୍ତଦଵ୍ଯକ୍ତଂ ସ ଏଵେଦମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ସେହି ହେଉଛନ୍ତି କାଳ, ଅଗ୍ନି, ଅବ୍ୟକ୍ତ; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ସେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି—ଏହିପରି ଶ୍ରୁତି କହେ।

ସ ମାଯୀ ମାଯଯା ବଦ୍ଧଃ କରୋତି ଵିଵିଧାସ୍ତନୂଃ

ମାୟାର ମାଲିକ, ମାୟାରେ ବନ୍ଧା, ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦେହ ତିଆରି କରନ୍ତି।

ନାଯଂ ପୃଥ୍ଵୀ ନ ସଲିଲଂ ନ ତେଜଃ ପଵନୋ ନଭଃ

ସେ ପୃଥିବୀ ନୁହଁନ୍ତି, ପାଣି ନୁହଁନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ନୁହଁନ୍ତି, ବାୟୁ ନୁହଁନ୍ତି, ଆକାଶ ନୁହଁନ୍ତି।