କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସାକ୍ଷାନ୍ନାରାଯଣଂ ଦେଵମାଗତଂ ସିଦ୍ଧିସୂଚକମ୍

ସିଧ୍ଧିର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।

ଭଵନ୍ତମେକଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।

ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ପୁରାଣୋ ଽଵ୍ଯକ୍ତପୂରୁଷଃ

ପୁରାତନ ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ପୁରୁଷ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଶୁଶ୍ରୂଷାସ୍ମାକମଖିଲଂ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି

ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଦୟାକରି ଆମ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

କଶ୍ଚିଦାତ୍ମା ଚ କା ମୁକ୍ତିଃ ସଂସାରଃ କିଂନିମିତ୍ତକଃ

ଆତ୍ମା କିଏ? ମୁକ୍ତି କ’ଣ? ଏହି ସଂସାର କାହିଁକି ଘଟେ?

କିଂ ତତ୍ ପରତରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ନୋ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ କ’ଣ? ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।

ଵିହାଯ ତାପସଂ ରୂପଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ତପସ୍ବୀର ରୂପ ଛାଡ଼ି, ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଦେଵଂ ତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଭମ୍

ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଦେହ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।

ନ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନରସ୍ତସ୍ଯୈଵ ତେଜସା

ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କେହି ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖୋ ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହେଶ୍ଵରଃ

ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ରୁଦ୍ର, ମହେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଯାଶେଷମୁନୀଶାନ ତପସାଭିପ୍ରପୂଜିତ

ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର ନାଥ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।

ଜଯାନନ୍ତ ଜଗଜ୍ଜନ୍ମତ୍ରାଣସଂହାରକାରଣ

ଜୟ ହେଉ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।

ଜଯାମ୍ବିକାପତେ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ପରମେଶ୍ଵର

ଜୟ ହେଉ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରାହ ଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।

ଇମଂ ସମାଗତା ଦେଶଂ କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ ମଯାଚ୍ଯୁତ

ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋର କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି?

ପ୍ରାହ ଦେଵୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଭ୍ଯାଗତା ମାଂ ଶରଣଂ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସି, ମୋ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି,

ସନ୍ନିଧୌ ମମ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ମୋର ସାମ୍ନାରେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ତତସ୍ତ୍ଵମାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦର୍ଶଯ

ତେଣୁ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କର।

ପ୍ରଦର୍ଶଯନ୍ ଯୋଗସିଦ୍ଧିଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ଯୋଗସିଦ୍ଧି ଦେଖାଇ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି,

କୃତାର୍ଥଂ ସ୍ଵଯମାତ୍ମାନଂ ଜ୍ଞାତୁମର୍ହଥ ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି, ତୁମେ ନିଜକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ।

ମମୈଵ ସନ୍ନିଧାଵେଷ ଯଥାଵଦ୍ ଵକ୍ତୁମୀଶ୍ଵରଃ

ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖାଃ ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ସ୍ମ ମହେଶ୍ଵରମ୍

ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

କିମପ୍ଯଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଗଗନାଦୀଶ୍ଵରାର୍ହଂ ସମୁଦ୍ବଭୌ

ଆକାଶରୁ ଏକ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।

ତେଜସା ପୂରଯନ୍ ଵିଶ୍ଵଂ ଭାତି ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭରିଯାଇ, ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି।

ଵିଭ୍ରାଜମାନଂ ଵିମଲେ ତସ୍ମିନ୍ ଦଦୃଶୁରାସନେ

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ, ସେହି ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା।

ଅନନ୍ଯତେଜସଂ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଂ ଦଦୃଶିରେ କିଲ

ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜରେ।

ତମାସନସ୍ଥଂ ଭୂତାନାମୀଶଂ ଦଦୃଶିରେ କିଲ

ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ ଭାବେ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା।