କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଶୁଶ୍ରୂଷା ଜାଯତେ ଚୈଷାଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ତତ୍ତ୍ଵତଃ

ସେମାନଙ୍କର ଶୁଣିବା ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମିଛି; ଆପଣ ସତ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ।

ମୁନୀନାଂ ଵ୍ଯାହୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁନା କୂର୍ମରୂପିଣା

ଯେଉଁ କଥା ପୂର୍ବରୁ କୂର୍ମ ଆକାରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଋଷିମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ଵଚଃ ପ୍ରାହ ସୁଖାଵହମ୍

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିଲେ।

ସନତ୍କୁମାରପ୍ରମୁଖୈଃ ସ୍ଵଯଂ ଯତ୍ସମଭାଷତ

ଯାହା ସେ ନିଜେ ସନତ୍କୁମାର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ।

ଅଙ୍ଗିରା ରୁଦ୍ରସହିତୋ ଭୃଗୁଃ ପରମଧର୍ମଵିତ୍

ଅଙ୍ଗିରା, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଏବଂ ପରମ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଭୃଗୁ।

ଶୁକ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠୋ ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵେ ସଂଯତମାନସାଃ

ଶୁକ୍ର, ପୂଜ୍ୟ ବଶିଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମନ ଥିବା ମହାନ।

ତପ୍ତଵନ୍ତସ୍ତପୋ ଘୋରଂ ପୁଣ୍ଯେ ବଦରିକାଶ୍ରମେ

ସେମାନେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମରେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ନାରାଯଣମନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ନରେଣ ସହିତଂ ତଦା

ସେ ସମୟରେ, ନରଙ୍କ ସହିତ, ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରଣେମୁର୍ଭକ୍ତିସଂଯୁକ୍ତା ଯୋଗିନୋ ଯୋଗଵିତ୍ତମମ୍

ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗୀମାନେ ଯୋଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ପ୍ରାହ ଗମ୍ଭୀରଯା ଵାଚା କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତପଃ

ସେ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରାଯାଉଛି?”

ସାକ୍ଷାନ୍ନାରାଯଣଂ ଦେଵମାଗତଂ ସିଦ୍ଧିସୂଚକମ୍

ସିଧ୍ଧିର ଚିହ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।

ଭଵନ୍ତମେକଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଛୁ, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।

ନାରାଯଣଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ପୁରାଣୋ ଽଵ୍ଯକ୍ତପୂରୁଷଃ

ପୁରାତନ ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ପୁରୁଷ ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଶୁଶ୍ରୂଷାସ୍ମାକମଖିଲଂ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି

ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଦୟାକରି ଆମ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରନ୍ତୁ।

କଶ୍ଚିଦାତ୍ମା ଚ କା ମୁକ୍ତିଃ ସଂସାରଃ କିଂନିମିତ୍ତକଃ

ଆତ୍ମା କିଏ? ମୁକ୍ତି କ’ଣ? ଏହି ସଂସାର କାହିଁକି ଘଟେ?

କିଂ ତତ୍ ପରତରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସର୍ଵଂ ନୋ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି

ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ କ’ଣ? ଦୟାକରି ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।

ଵିହାଯ ତାପସଂ ରୂପଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା

ତପସ୍ବୀର ରୂପ ଛାଡ଼ି, ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷସଂ ଦେଵଂ ତପ୍ତଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଭମ୍

ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ଦେହ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା।

ନ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନରସ୍ତସ୍ଯୈଵ ତେଜସା

ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କେହି ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖୋ ରୁଦ୍ରଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହେଶ୍ଵରଃ

ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ରୁଦ୍ର, ମହେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ହୃଷ୍ଟମନସୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଜଯାଶେଷମୁନୀଶାନ ତପସାଭିପ୍ରପୂଜିତ

ଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର ନାଥ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।

ଜଯାନନ୍ତ ଜଗଜ୍ଜନ୍ମତ୍ରାଣସଂହାରକାରଣ

ଜୟ ହେଉ, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାରର କାରଣ।

ଜଯାମ୍ବିକାପତେ ଦେଵ ନମସ୍ତେ ପରମେଶ୍ଵର

ଜୟ ହେଉ, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ସମାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ହୃଷୀକେଶଂ ପ୍ରାହ ଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ।

ଇମଂ ସମାଗତା ଦେଶଂ କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ ମଯାଚ୍ଯୁତ

ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ମୋର କଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି?

ପ୍ରାହ ଦେଵୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରସାଦାଭିମୁଖଂ ସ୍ଥିତମ୍

ପ୍ରଭୁ, ଅନୁଗ୍ରହ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଭ୍ଯାଗତା ମାଂ ଶରଣଂ ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ଯେମାନେ ସତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସି, ମୋ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି,

ସନ୍ନିଧୌ ମମ ତଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମିହାର୍ହସି

ମୋର ସାମ୍ନାରେ, ତୁମେ ଏଠାରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କଥା କହିବା ଉଚିତ।