କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ବଲବନ୍ଧୁର୍ନିରାମିତ୍ରଃ କେତୁଶୃଙ୍ଗସ୍ତପୋଧନଃ

ବଳବନ୍ଧୁ, ନିରାମିତ୍ର, କେତୁଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ତପୋଧନ।

ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସମବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ସାଧ୍ଯଃ ସତ୍ଯସ୍ତଥୈଵ ଚ

ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମବୁଦ୍ଧି, ସାଧ୍ୟ ଏବଂ ସତ୍ୟ।

ଅତ୍ରିରୁଗ୍ରସ୍ତଥା ଚୈଵ ଶ୍ରଵଣୋ ଽଥ ଶ୍ରଵିଷ୍ଠକଃ

ଅତ୍ରି, ଉଗ୍ର, ଶ୍ରବଣ ଏବଂ ପରେ ଶ୍ରବିଷ୍ଠକ।

କଶ୍ଯପୋହ୍ଯୁଶନା ଚୈଵ ଚ୍ଯଵନୋ ଽଥ ବୃହସ୍ପତିଃ

କଶ୍ୟପ, ଉଶନା, ଚ୍ୟବନ ଏବଂ ବୃହସ୍ପତି,

ଵାଚଶ୍ରଵାଃ ସୁପୀକଶ୍ଚ ଶ୍ଯାଵାଶ୍ଵଃ ସପଥୀଶ୍ଵରଃ

ବାଚଶ୍ରବା, ସୁପୀକ, ଶ୍ୟାବାଶ୍ୱ ଏବଂ ସପଥୀଶ୍ୱର,

ସୁମନ୍ତୁର୍ଵର୍ଚରୀ ଵିଦ୍ଵାନ୍ କବନ୍ଧଃ କୁଶିକନ୍ଧରଃ

ସୁମନ୍ତୁ, ବର୍ଚ୍ଚରୀ ଜ୍ଞାନୀ, କବନ୍ଧ ଏବଂ କୁଶିକନ୍ଧର,

ଭଲ୍ଲାପୀ ମଧୁପିଙ୍ଗଶ୍ଚ ଶ୍ଵେତକେତୁସ୍ତପୋନିଧିଃ

ଭଲ୍ଲାପୀ, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ ଏବଂ ତପୋନିଧି ତପସ୍ବୀ,

ଶାଲିହୋତ୍ରୋ ଽଗ୍ନିଵେଶ୍ଯଶ୍ଚ ଯୁଵନାଶ୍ଵଃ ଶରଦ୍ଵସୁଃ

ଶାଳିହୋତ୍ର, ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ, ଯୁବନାଶ୍ୱ ଏବଂ ଶରଦ୍ବସୁ,

ଉଲୂକୋ ଵିଦ୍ଯୁତଶ୍ଚୈଵ ଶାଦ୍ଵଲୋ ହ୍ଯାଶ୍ଵଲାଯନଃ

ଉଲୂକ, ବିଦ୍ୟୁତ, ଶାଦ୍ବଳ ଏବଂ ଆଶ୍ୱଳାୟନ,

କୁଶିକଶ୍ଚୈଵ ଗର୍ଗଶ୍ଚ ମିତ୍ରକୋ ଋଷ୍ଯ ଏଵ ଚ

କୁଶିକ, ଗର୍ଗ, ମିତ୍ରକ ଏବଂ ଋଷ୍ୟ,

ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଭୂଯିଷ୍ଠା ଜ୍ଞାନଯୋଗପରାଯଣାଃ

ଏହି ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ,

ଯୋଗେଶ୍ଵରାଣାମାଦେଶାଦ୍ ଵେଦସଂସ୍ଥାପନାଯ ଵୈ

ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବେଦ ସ୍ଥାପନା ପାଇଁ,

ତର୍ପଯନ୍ତ୍ଯର୍ଚଯନ୍ତ୍ଯେତାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାମଵାପ୍ନୁଯୁଃ

ଯେମାନେ ଏହିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି ଓ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରନ୍ତି ।

ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ସାଵର୍ଣୋ ଦକ୍ଷସାଵର୍ଣ ଏଵ ଚ

ଭବିଷ୍ୟତରେ ସାବର୍ଣ୍ଣି ଏବଂ ଦକ୍ଷସାବର୍ଣ୍ଣି ହେବେ,

ଭୌତ୍ଯଶ୍ଚତୁର୍ଦଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯା ମନଵଃ କ୍ରମାତ୍

ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ମନୁଙ୍କୁ ଭୌତ୍ୟ କୁହାଯାଏ; ଭବିଷ୍ୟତରେ ମନୁମାନେ କ୍ରମେ ଆସିବେ ।

ଭୂତଭଵ୍ଯୈର୍ଵର୍ତମାନୈରାଖ୍ଯାନୈରୁପବୃଂହିତଃ

ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଘଟଣାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଥା ଉନ୍ନତ ହୋଇଛି,

ସ ସର୍ଵପାପନିର୍ମୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ମୋଦତେ

ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ ।

ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଭାଵେନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି,

ପୁରୁଷାଯ ପୁରାଣାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ କୂର୍ମରୂପିଣେ

ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ କୂର୍ମ ରୂପୀ ଠାକୁରଙ୍କୁ,

ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିସ୍ତାରୋ ମନ୍ଵନ୍ତରଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବିସ୍ତାର ଏବଂ ମନ୍ବନ୍ତର ନିର୍ଣ୍ଣୟ,

ଜ୍ଞାନଯୋଗରତୈର୍ନିତ୍ଯମାରାଧ୍ଯଃ କଥିତସ୍ତ୍ଵଯା

ଯେମାନେ ସଦା ଜ୍ଞାନ ଓ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନେ ସେହିଠାରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ତୁମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ ।

ଜ୍ଞାନଂ ବ୍ରହ୍ମୈକଵିଷଯଂ ଯେନ ପଶ୍ଯେମ ତତ୍ପରମ୍

ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ସମ୍ପର୍କିତ ତାତ୍ତ୍ୱିକତାକୁ ଦେଖିପାରିବା, ସେଇ ଜ୍ଞାନକୁ ଆମେ ଚାହୁଁଛୁ।

ଅଵାପ୍ତାଖିଲଵିଜ୍ଞାନସ୍ତତ୍ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମହେ ପୁନଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ଆମେ ପୁନିଥରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ପଚାରୁଛୁ।

ସୂତଃ ପୌରାଣିକଃ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଭାଷିତୁଂ ହ୍ଯୁପଚକ୍ରମେ

ପୁରାଣ ପାଠକ ସୂତ ମନେପକାଇ ଆରମ୍ଭ କଲେ କହିବାକୁ।

ଆଜଗାମ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯତ୍ର ସତ୍ରଂ ସମାସତେ

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

ଵ୍ଯାସଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷଂ ପ୍ରଣେମୁର୍ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵାଃ

ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କମଳପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୃତ୍ଯ ଗୁରୁଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗୋ ଽଭଵତ୍

ଗୁରୁଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ହାତ ଜୋଡି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯାସନଂ ତସ୍ମୈ ତଦ୍ଯୋଗ୍ଯଂ ସମକଲ୍ପଯନ୍

ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ମର୍ଯ୍ୟାଦାପୂର୍ଣ୍ଣ ଆସନ ତିଆରି କରି ଦେଲେ।

କଚ୍ଚିନ୍ନ ତପସୋ ହାନିଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ଚ

ଆପଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ଅଧ୍ୟୟନ କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣରେ କୌଣସି କ୍ଷୟ ହୋଇନାହିଁ ତୋ?