କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଵିଘ୍ନଂ ସୃଜାମି ସର୍ଵେଷାଂ ଯେନ ସିଦ୍ଧିର୍ଵିହୀଯତେ

ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସଫଳତା ଅଟକିଯାଏ।

ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵେଷଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାନୁଷମ୍

ପ୍ରେମରୁ ଅନୁପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜେ ମାନବ ରୂପ ଧରି ଦେଖାଦେଲେ।

ଗୃହାଣ ଭିକ୍ଷାଂ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ପ୍ରଦଦୌ ଶିଵା

‘ମୋଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ନେ’ ବୋଲି କହି, ଶିବା ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଲେ।

ଇହ କ୍ଷେତ୍ରେ ନ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ କୃତଘ୍ନୋ ଽସି ତ୍ଵଯା ସଦା

ଏଠାରେ ତୁମେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ସଦା ଅକୃତଜ୍ଞ ଅଟୁ।

ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଵରୈଃ ସ୍ତଵୈଃ

ସେ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିମାନେ କରି, ଶିବାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଦେଵୀ ଚାନ୍ତରଧୀଯତ

‘ଏଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେଇ, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରଗୁଣାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯାଥ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ

ସେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ଗୁଣ ଜାଣି, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵସେନ୍ନରଃ

ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ମଣିଷ ଭାରାଣସୀରେ ରହିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଶାନ୍ତାନ୍ ସୋ ଽପିଯାତିପରାଙ୍ଗତିମ୍

କିମ୍ବା ସେ ଶାନ୍ତ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶୁଣାଇବା ଉଚିତ; ତାହାରେ ସେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶ ପାଇଁଥିବେ।

ନଦୀନାଂ ଚୈଵ ତୀରେଷୁ ଦେଵତାଯତନେଷୁ ଚ

ନଦୀମାନଙ୍କ ତୀରରେ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ,

ଜପେଦୀଶଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍

ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଜପ କରିବା ଉପରେ, ନମସ୍କାର କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ପାଇଁଥିବେ।

ଇଦାନୀଂ ତୁ ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସୁଵ୍ରତ

ଏବେ, ପ୍ରୟାଗର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କର, ଓ ସୁବ୍ରତ।

ଇଦାନୀଂ କଥଯାସ୍ମାକଂ ସୂତ ସର୍ଵାର୍ଥଵିଦ୍ ଭଵାନ୍

ଏବେ, ଆମକୁ କହ, ଓ ସୂତ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥର ଜ୍ଞାନୀ।

ପ୍ରଯାଗସ୍ଯ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯତ୍ର ଦେଵଃ ପିତାମହଃ

ପ୍ରୟାଗର ମହିମା ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ପିତାମହ ଅଛନ୍ତି,

ଯଥା ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯୈତତ୍ ତଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଭଵତାମହମ୍

ଯେପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ମୁଁ କହିବି।

ଶୋକେନ ମହାତାଵିଷ୍ଟା ମୁମୋହ ସ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବଡ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହେଇପଡିଲେ।

ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ରାଜଦ୍ଵାରେ ସ ତିଷ୍ଠତି

ସେ ହାସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାଜଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।

ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛଂସ୍ତ୍ଵାମାସ୍ତେ ଦ୍ଵାର୍ଯସୌ ମୁନିଃ

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମୁନି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।

ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାମୁନେ

ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ; ବଡ଼ ମୁନି, ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ।

ଅଦ୍ଯ ମେ ପିତରସ୍ତୁଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ମହାମୁନେ

ଆଜି ଆପଣ ଖୁସି ହେବାରୁ, ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ମହାତ୍ମେତି ପୂଜଯାମାସ ତଂ ମୁନିମ୍

ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟ, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।

କିମର୍ଥଂ ମୁହ୍ଯସେ ଵିଦ୍ଵନ୍ ସର୍ଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵାହମାଗତଃ

ଜ୍ଞାନୀ, ଆପଣ କାହିଁକି ଅସ୍ତିର ହେଲେ? ମୁଁ ସବୁ କଥା ଜାଣି ଆସିଛି।

କଥଯ ତ୍ଵଂ ସମାସେନ ଯେନ ମୁଚ୍ଯେତ କିଲ୍ବିଷୈଃ

କିପରି ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଦୟାକରି ସଂକ୍ଷେପରେ କହନ୍ତୁ।

ଅସ୍ମାଭିଃ କୌରଵୈଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରସଙ୍ଗାନ୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ କୌରବମାନେ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ପରିସ୍ଥିତିରେ,

ମୁଚ୍ଯତେ ପାତକାଦସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଭଵାନ୍ ଵକ୍ତୁମର୍ହତି

ଏହି ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏହା ବିଷୟରେ ଆପଣ କହିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରଯାଗଗମନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନରାଣାଂ ପାପନାଶନମ୍

ପ୍ରୟାଗକୁ ଯିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହା ପାପ ନଷ୍ଟ କରେ।

ସମାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯଂଭୂରପି ଦୈଵଦୈଃ

ସେଠି ଭାଗବତ ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଦେବମାନେ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି।

ମୃତାନାଂ କା ଗତିସ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତାନାମପି କିଂ ଫଲମ୍

ସେଠି ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ଲୋକଙ୍କର ଗତି କଣ? ସେଠି ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ କଣ?

ଭଵତା ଵିଦିତଂ ହ୍ଯେତତ୍ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ

ଏହି କଥା ଆପଣ ଜାଣିଛନ୍ତି; ଦୟାକରି ଏହା କହନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।