କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଯମତୀର୍ଥଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ସଂଵର୍ତକଂ ଶୁଭମ୍

ଯମତୀର୍ଥ ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ସଂବର୍ତ୍ତକ ତୀର୍ଥ।

ନାଗତୀର୍ଥଂ ସୋମତୀର୍ଥଂ ସୂର୍ଯତୀର୍ଥଂ ତଥୈଵ ଚ

ନାଗତୀର୍ଥ, ସୋମତୀର୍ଥ ଏବଂ ସୂର୍ୟତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ଘଟୋତ୍କଚଂ ତୀର୍ଥଵରଂ ଶ୍ରୀତୀର୍ଥଂ ଚ ପିତାମହମ୍

ଘଟୋତ୍କଚ ତୀର୍ଥ, ଶ୍ରୀତୀର୍ଥ ଏବଂ ପିତାମହ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

କାପିଲଂ ଚୈଵ ସୋମେଶଂ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥମନୁତ୍ତମମ୍

କାପିଳ ତୀର୍ଥ, ସୋମେଶ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ତଦାନୀଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଲ୍ଲିଙ୍ଗମୈଶ୍ଵରମ୍

ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଏଠି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।

ମଯାନୀତମିଦଂ ଲିଙ୍ଗଂ କସ୍ମାତ୍ ସ୍ଥାପିତଵାନସି

ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ମୁଁ ଆଣିଥିଲି; ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛ?

ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଲିଙ୍ଗଂନାମ୍ନା ତଵ ଭଵିଷ୍ଯତି

ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ପରେ ତୁମର ନାମରେ ଜଣାଯିବ।

ଗନ୍ଧର୍ଵତୀର୍ଥଂ ପରମଂ ଵାହ୍ନେଯଂ ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍

ଗନ୍ଧର୍ବତୀର୍ଥ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ବାହ୍ନେୟ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ଵରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯାଧରେଶ୍ଵରମ୍

ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦେଶ୍ୱର ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧରେଶ୍ୱର ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ସାରସ୍ଵତଂ ପ୍ରଭାସଂ ଚ ଭଦ୍ରକର୍ଣଂ ହ୍ରଦଂ ଶୁଭମ୍

ସାରସ୍ୱତ, ପ୍ରଭାସ ଏବଂ ଭଦ୍ରକର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ହ୍ରଦ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଂ ଗୋପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ଚୈଵ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଗୋପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟ ଏବଂ ବୃଷଧ୍ୱଜ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ତ୍ରିଲୋଚନଂ ମହାତୀର୍ଥଂ ଲୋଲାର୍କଂ ଚୋତ୍ତରାହ୍ଵଯମ୍

ତ୍ରିଲୋଚନ ମହାତୀର୍ଥ ଏବଂ ଉତ୍ତର ନାମରେ ଲୋଲାର୍କ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ଶୁକ୍ରେଶ୍ଵରଂ ମହାପୁଣ୍ଯମାନନ୍ଦପୁରମୁତ୍ତମମ୍

ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର ମହାପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦପୁର ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଅଛି।

ନ ଶକ୍ଯଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ ତୀର୍ଥସଂଖ୍ଯା ଦ୍ଵିଜାତ୍ତମାଃ

ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠି ତୀର୍ଥର ସଂଖ୍ୟାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ଉପୋଷ୍ଯ ତତ୍ର ତତ୍ରାସୌ ପାରାଶର୍ଯୋ ମହାମୁନିଃ

ସେଠି ଉପବାସ କରି, ପାରାଶର୍ୟ ମହାମୁନି ଏଠି ଅଛି।

ଜଗାମ ପୁନରେଵାପି ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଃ ଶିଵଃ

ସେ ପୁନି ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ ଶିବ ଅଛନ୍ତି।

ଉଵାଚ ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଧର୍ମାତ୍ମା ସ୍ଵାନ୍ ଦେଶାନ୍ ଗନ୍ତୁମର୍ହଥା

ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତମେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ।'

ଵାସଂ ଚ ତତ୍ର ନିଯତୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଚକାର ସଃ

ସେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ବାରାଣସୀରେ ବାସ କରିଥିଲେ।

ଭୈକ୍ଷାହାରୋ ଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣଃ

ସେ ଭିକ୍ଷା ଖାଇ ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଧରି, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରୂପେ ରହିଥିଲେ।

ଭ୍ରମମାଣେନ ଭିକ୍ଷା ତୁ ନୈଵ ଲବ୍ଧା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ସେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ଭିକ୍ଷା ଦେଲେନି।

ଵିଘ୍ନଂ ସୃଜାମି ସର୍ଵେଷାଂ ଯେନ ସିଦ୍ଧିର୍ଵିହୀଯତେ

ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସଫଳତା ଅଟକିଯାଏ।

ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵେଷଂ କୃତ୍ଵା ତୁ ମାନୁଷମ୍

ପ୍ରେମରୁ ଅନୁପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ନିଜେ ମାନବ ରୂପ ଧରି ଦେଖାଦେଲେ।

ଗୃହାଣ ଭିକ୍ଷାଂ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵମୁକ୍ତ୍ଵୈଵଂ ପ୍ରଦଦୌ ଶିଵା

‘ମୋଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ନେ’ ବୋଲି କହି, ଶିବା ତାଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଦେଲେ।

ଇହ କ୍ଷେତ୍ରେ ନ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ କୃତଘ୍ନୋ ଽସି ତ୍ଵଯା ସଦା

ଏଠାରେ ତୁମେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ତୁମେ ସଦା ଅକୃତଜ୍ଞ ଅଟୁ।

ଉଵାଚ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଵରୈଃ ସ୍ତଵୈଃ

ସେ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିମାନେ କରି, ଶିବାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଦେଵୀ ଚାନ୍ତରଧୀଯତ

‘ଏଭଳି ହେଉ’ ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେଇ, ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରଗୁଣାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସ୍ଥିତସ୍ତସ୍ଯାଥ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ

ସେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ଗୁଣ ଜାଣି, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ।

ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵସେନ୍ନରଃ

ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏକ ମଣିଷ ଭାରାଣସୀରେ ରହିବା ଉଚିତ।

ଶ୍ରାଵଯେଦ୍ ଵା ଦ୍ଵିଜାନ୍ ଶାନ୍ତାନ୍ ସୋ ଽପିଯାତିପରାଙ୍ଗତିମ୍

କିମ୍ବା ସେ ଶାନ୍ତ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶୁଣାଇବା ଉଚିତ; ତାହାରେ ସେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଶ ପାଇଁଥିବେ।