କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍

ସେଇ ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ, ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ,

ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ

ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।

ସବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍

ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ତୁମକୁ, ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।

କାଲଂ ବୃହନ୍ତଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍

ବିଶାଳ କାଳ, ତୁମର ସ୍ୱରୂପ,

ପିନାକିନଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି

ପିନାକ ଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ ପ୍ରଣଵଂ ପରମ୍

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଜ୍ଞାନମାନନ୍ଦମଦ୍ଵୈତଂ କୋଟିକାଲାଗ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍

ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଦ୍ୱୈତ, କୋଟି କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।

ନିଲିଲ୍ଯେ ଵିମଲେ ଲିଙ୍ଗେ ତଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

ସେ ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ହେଇଗଲା।

ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵେତ୍ତି ତମସା ଵିଦ୍ଵାନପ୍ଯତ୍ର ମୁହ୍ଯତି

କେହି ଜାଣିପାରେନି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।

ଭକ୍ତଃ ପାପଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ରୁଦ୍ରସାମୀପ୍ଯମାପ୍ନୁଯାତ୍

ଭକ୍ତ, ଯିଏ ପାପରୁ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ପାଏ।

ପ୍ରାତର୍ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ସ ଯୋଗଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାତ୍ ପରମ୍

ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ସତତଂ ଦେଵଂ ପୂଜଯାମୋ ଽଥ ଶୂଲିନମ୍

ଆମେ ସଦା ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବା।

ଉଵାସ ତତ୍ର ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ପୂଜଯନ୍ ଵୈ କପର୍ଦିନମ୍

ସେଠାରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରହି, ଜଟାଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯଯୌ ମଧ୍ଯମେଶଂ ବହୁଵର୍ଷଗଣାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ

ପ୍ରଭୁ ବହୁ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ନଦୀଂ ଵିମଲପାନୀଯାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃଷ୍ଟୋ ଽଭଵନ୍ମୁନିଃ

ପବିତ୍ର ଜଳ ଥିବା ନଦୀକୁ ଦେଖି, ମୁନି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ।

ଚକାର ଭାଵପୂତାତ୍ମା ସ୍ନାନଂ ସ୍ନାନଵିଧାନଵିତ୍

ଭକ୍ତିରେ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ରଖି, ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ।

ପୂଜଯାମାସ ଲୋକାଦିଂ ପୁଷ୍ପୈର୍ନାନାଵିଧୈର୍ଭଵମ୍

ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଦି ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ମଧ୍ଯମେଶ୍ଵରମୀଶାନମର୍ଚଯାମାସ ଶୂଲିନମ୍

ସେ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଦର ସହ ପୂଜା କଲେ।

ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମାଗତା ରୁଦ୍ରଂ ମଧ୍ଯମେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍

ସେମାନେ ରୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକଠା ହେଲେ।

ଜଟିଲା ମୁଣ୍ଡିତାଶ୍ଚାପି ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନଃ

ଅନେକ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ—କିଏ ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କିଏ ମୁଣ୍ଡନ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁ ଧଳା ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯରତାଃ ଶାନ୍ତା ଵେଦାନ୍ତଜ୍ଞାନତତ୍ପରାଃ

ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶାନ୍ତ ଓ ବେଦାନ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।

ପୂଜଯିତ୍ଵା ଯଥାନ୍ଯାଯମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍

ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ପ୍ରୋଚୁଃ ପୈଲାଦଯଃ ଶିଷ୍ଯାସ୍ତାନୃଷୀନ୍ ବ୍ରହ୍ମଭାଵିତାନ୍

ପୈଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ଵ୍ଯାସଃ ସ୍ଵଯଂ ହୃଷୀକେଶୋ ଯେନ ଵେଦାଃ ପୃଥକ୍ କୃତାଃ

ଯିଏ ଭେଦ କରିଥିଲେ, ସେଇ ହୃଷୀକେଶ ବ୍ୟାସ ନିଜେ।

ଅଂଶାଂଶେନାଭଵତ୍ ପୁତ୍ରୋ ନାମ୍ନା ଶୁକ ଇତି ପ୍ରଭୁଃ

ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଅଂଶରେ ଶୁକ ନାମକ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପ୍ରପନ୍ନଃ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞାନମୈଶ୍ଵରମ୍

ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତିରେ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ନେମୁରଵ୍ଯଗ୍ରମନସଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ସତ୍ଯଵତୀସୁତମ୍

ଅବିଚଳ ମନେ ସେମାନେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କଥା କହିଲେ।

ପ୍ରିସାଦାଦ୍ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଯତ୍ ତନ୍ମାହେଶ୍ଵରଂ ପରମ୍

ଦେବଦେବଙ୍କର ଯେଉଁ କୃପା, ସେଇ ପରମ ମହେଶ୍ୱର—

କ୍ଷିପ୍ରଂ ପଶ୍ଯେମ ତଂ ଦେଵଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵତୋ ମୁଖାତ୍

ଭଗବାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା।