କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିଭିର୍ଯୁକ୍ତଃ କୁଟୁମ୍ବଭରଣୋତ୍ସୁକଃ

ପୁଅ, ନାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପରିବାର ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଆପଣ ଘରକୁ ପାଳନ କରିବାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ।

ନ କଦାଚିତ୍ କୃତଂ ପୁଣ୍ଯମଲ୍ପଂ ଵା ସ୍ଵଲ୍ପମେଵ ଵା

ଆପଣ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ନିମ୍ନତମ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିନାହାନ୍ତି, ଅତି ଅଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୋ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟେ ନମସ୍କୃତଃ

ବିଶ୍ୱରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କାଶୀରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିଥିଲେ—

ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ନନ୍ମଯା ଘୋରଂ ଯମସ୍ଯ ଵଦନଂ ମୁନେ

ହେ ମୁନି, ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଯମଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିନାହିଁ।

ପିପାସଯାଧୁନାକ୍ରାନ୍ତୋ ନ ଜାନାମି ହିତାହିତମ୍

ଏବେ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ, ମୁଁ କଣ ଭଲ କଣ ଖରାପ ତାହା ଜାଣିପାରୁନାହିଁ।

କୁରୁଷ୍ଵ ତଂ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ମୋ ପାଇଁ ଏହା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି।

ତ୍ଵାଦୃଶୋ ନ ହି ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵିଦ୍ଯତେ ପୁଣ୍ଯକୃତ୍ତମଃ

ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ କେହି ନାହାନ୍ତି।

ସଂସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ଵନ୍ଦିତୋ ଭୂଯଃ କୋ ଽନ୍ଯସ୍ତ୍ଵତ୍ସଦୃଶୋ ଭୁଵି

ପୁନିପୁନି ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିବା ପରେ—ଏ ଭୂମିରେ ଆପଣଙ୍କ ସମାନ କିଏ ଅଛନ୍ତି?

ଯେନେମାଂ କୁତ୍ସିତାଂ ଯୋନିଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ପ୍ରହାସ୍ଯସି

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ଜନ୍ମକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡିପାରିବି।

ଚକ୍ରେ ସମାଧାଯ ମନୋ ଽଵଗାହମ୍

ସେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରିଲେ।

ଶଶାଙ୍କଚିହ୍ନାଙ୍କିତଚାରୁମୌଲିଃ

ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କିତ ଥିଲା।

ଯଥୋଦଯେ ଭାନୁରଶେଷଦେଵଃ

ଯେପରି ଉଦୟ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ—

ଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରକିଂନରାଦ୍ଯାଃ

ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—

ତ୍ରଯୀମଯଂ ଯତ୍ର ଵିଭାତି ରୁଦ୍ରଃ

ଯେଠାରେ ତିନୋଟି ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ରୂପେ ରୁଦ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ—

ପ୍ରଣମ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ କପର୍ଦିନଂ ତମ୍

ସେ ମାଟି ଚୁଲି ଧାରଣ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।

ମାଦିତ୍ଯମଗ୍ନିଂ କପିଲାଧିରୂଢମ୍

ପିତାମ୍ବର ଘୋଡ଼ାରେ ଚଡ଼ିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି—

ମହାମୁନିଂ ବ୍ରହ୍ମମଯଂ ପଵିତ୍ରମ୍

ବ୍ରହ୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ପବିତ୍ର ମହାମୁନି—

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭାଧିପତିଂ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍

ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଭର ନାଥ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ

ପ୍ରଣମ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ

ମୁଁ ସଦା ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଉଛି।

ନମସ୍କରିଷ୍ଯେ ନ ଯତୋ ଽନ୍ଯଦସ୍ତି

ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବି, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।

ତଂ ବ୍ରହ୍ମପାରଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍

ସେଇ ଅସୀମ ବ୍ରହ୍ମ, ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ,

ସ୍ଵଯଂଭୁଵଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପଦ୍ଯେ

ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।

ସବ୍ରହ୍ମପାରଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସ୍ମି ନିତ୍ଯମ୍

ବ୍ରହ୍ମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ତୁମକୁ, ମୁଁ ସଦା ନମସ୍କାର କରେ।

କାଲଂ ବୃହନ୍ତଂ ଭଵତଃ ସ୍ଵରୂପମ୍

ବିଶାଳ କାଳ, ତୁମର ସ୍ୱରୂପ,

ପିନାକିନଂ ତ୍ଵାଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି

ପିନାକ ଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଯାଉଛି।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ପ୍ରୋଚ୍ଚରନ୍ ପ୍ରଣଵଂ ପରମ୍

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଜ୍ଞାନମାନନ୍ଦମଦ୍ଵୈତଂ କୋଟିକାଲାଗ୍ନିସନ୍ନିଭମ୍

ଜ୍ଞାନ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଦ୍ୱୈତ, କୋଟି କାଳାଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।

ନିଲିଲ୍ଯେ ଵିମଲେ ଲିଙ୍ଗେ ତଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

ସେ ନିର୍ମଳ ଲିଙ୍ଗରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ହେଇଗଲା।

ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଵେତ୍ତି ତମସା ଵିଦ୍ଵାନପ୍ଯତ୍ର ମୁହ୍ଯତି

କେହି ଜାଣିପାରେନି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି।