କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯମାଵୃତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ

ସେମାନେ ସଦା କୃତ୍ତିବାସ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।

କୃତ୍ତିଵାସଂ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି କୃତାର୍ଥାସ୍ତେ ନ ସଂଶଯଃ

ସେ ସଫଳ ଲୋକମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଏକେନ ଜନ୍ମନା ମୋକ୍ଷଃ କୃତ୍ତିଵାସେ ତୁ ଲଭ୍ଯତେ

କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଠାରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଗୋପିତଂ ଦେଵଦେଵେନ ମହାଦେଵେନ ଶଂଭୁନା

ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଶମ୍ଭୁ ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ଉପାସତେ ମହାଦେଵଂ ଜପନ୍ତି ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ହୃଦଯେ ଦେଵଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ସର୍ଵାନ୍ତରଂ ଶିଵମ୍

ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଦେବ, ଅଚଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ଯେ କୃତ୍ତିଵାସଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ

ଯେମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ—

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଚିତ୍ତେ ଯତଯୋ ମହେଶମ୍

ଯତିମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଣମନ୍ତି ଶଂଭୁମ୍

ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।

ଜାନେ ମହାଦେଵମନେକରୂପମ୍

ମୁଁ ଅନେକ ରୂପର ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣେ।

ଜଗାମ ଲିଙ୍ଗଂ ତଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମଵ୍ଯଯମ୍

ସେ ଅକ୍ଷୟ ଜଟାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ପିଶାଚମୋଚନେ ତୀର୍ଥେ ପୂଜଯାମାସ ଶୂଲିନମ୍

ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ମେନିରେ କ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣେମୁର୍ଗିରିଶଂ ହରମ୍

ସେମାନେ ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ହରିବା ଗିରିଶଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।

ମୃଗୀମେକାଂ ଭକ୍ଷଯିତୁଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ଏକଟି ହରିଣୀ ନିଜେ ଖାଇଯିବା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।

ଧାଵମାନା ସୁସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ ଵଶମାଗତା

ସେ ହରିଣୀ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ବଡ଼ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ବାଘର ଆଞ୍ଚଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା।

ଜଗାମ ଚାନ୍ଯଂ ଵିଜନଂ ଦେଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦେଖି, ସେ ହରିଣୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ଜଣଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଅଦୃଶ୍ଯତ ମହାଜ୍ଵାଲା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭା

ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଦେଲା।

ଵୃଷାଧିରୂଢା ପୁରୁଷୈସ୍ତାଦୃଶୈରେଵ ସଂଵୃତା

ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସେପରି ପୁରୁଷମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା।

ଗଣେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯଂ ଭୂତ୍ଵା ନ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତତଃ

ଗଣେଶ୍ୱର ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।

କପର୍ଦେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଗୁରୁମଚ୍ଯୁତମ୍

ସେମାନେ ନିଜ ଗୁରୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

କପର୍ଦେଶସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍

ବୃଷଭଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ସେ କପର୍ଦ୍ଦେଶର ମହତ୍ତ୍ୱ କଥା କହିଲେ।

ସ୍ମୃତ୍ଵୈଵାଶେଷପାପୌଘଂ କ୍ଷିପ୍ରମସ୍ଯ ଵିମୁଞ୍ଚତି

କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମାତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।

ଵିଘ୍ନାଃ ସର୍ଵେ ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କପର୍ଦେଶ୍ଵରପୂଜନାତ୍

କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ପୂଜିତଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସ୍ତୋତଵ୍ଯଂ ଵୈଦିକୈଃ ସ୍ତଵୈଃ

ସେଉଁଠି ପ୍ରୟାସରେ ପୂଜା କରିବା ଓ ବେଦମୟ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ।

ଜାଯତେ ଯୋଗସଂସିଦ୍ଧିଃ ସା ଷଣ୍ମାସେ ନ ସଂଶଯଃ

ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗର ସିଦ୍ଧି ହୁଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ପିଶାଚମୋଚନେ କୁଣ୍ଡେ ସ୍ନାତସ୍ଯାତ୍ର ସମୀପତଃ

ପିଶାଚମୋଚନ କୁଣ୍ଡରେ ଏଠାରେ ନିକଟରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ,

ଜଜାପ ରୁଦ୍ରମନିଶଂ ପ୍ରଣଵଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣମ୍

ସେ ଦିନ ରାତି ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରଣବ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ଜପ କଲେ।

ଉଵାସ ତତ୍ର ଯୋଗାତ୍ମା କୃତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷାଂ ତୁ ନୈଷ୍ଠିକୀମ

ସେଠାରେ ଯୋଗରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ରହିଲେ।

ଅସ୍ଥିଚର୍ମପିନଦ୍ଧାଙ୍ଗଂ ନିଃ ଶ୍ଵସନ୍ତଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ

ତାଙ୍କ ଦେହ ଅସ୍ଥି ଓ ଚର୍ମରେ ଢାକା ଥିଲା, ସେ ପୁନିପୁନି ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ।