କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଉପାସ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵନ୍ତଃ ପରଂ ପଦମ୍

ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଗୋଚର୍ମମାତ୍ରଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଓଙ୍କାରେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓଁକାରେଶ୍ୱର ଗୋଚର୍ମ ପରି ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି।

ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ତଥୋଙ୍କାରଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମେଵ ଚ

ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଓଁକାର ଓ କପର୍ଦେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

ନ କଶ୍ଚିଦିହ ଜାନାତି ଵିନା ଶଂଭୋରନୁଗ୍ରହାତ୍

ଏଠାରେ କେହିଁ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପା ବିନା କିଛି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ

କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ—

କଥଯାମାସ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମଃ

ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ମହାନ ଋଷି ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ହନ୍ତୁମାଯାତୋ ଯେ ଽତ୍ର ନିତ୍ଯମୁପାସତେ

ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ସେ ଆସିଥିଲେ।

ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ—

ଵସସ୍ତସ୍ଯାକରୋତ୍ କୃତ୍ତିଂ କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରସ୍ତତଃ

ତେଣୁ କୃତ୍ତିବାସ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଜାନ୍ହାକୁ ଜାମା ବାନେଇଲେ।

ତେନୈଵ ଚ ଶରୀରେଣ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ସେଇ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯମାଵୃତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ

ସେମାନେ ସଦା କୃତ୍ତିବାସ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।

କୃତ୍ତିଵାସଂ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି କୃତାର୍ଥାସ୍ତେ ନ ସଂଶଯଃ

ସେ ସଫଳ ଲୋକମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଏକେନ ଜନ୍ମନା ମୋକ୍ଷଃ କୃତ୍ତିଵାସେ ତୁ ଲଭ୍ଯତେ

କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଠାରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଗୋପିତଂ ଦେଵଦେଵେନ ମହାଦେଵେନ ଶଂଭୁନା

ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଶମ୍ଭୁ ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ଉପାସତେ ମହାଦେଵଂ ଜପନ୍ତି ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ହୃଦଯେ ଦେଵଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ସର୍ଵାନ୍ତରଂ ଶିଵମ୍

ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଦେବ, ଅଚଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ଯେ କୃତ୍ତିଵାସଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ

ଯେମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ—

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଚିତ୍ତେ ଯତଯୋ ମହେଶମ୍

ଯତିମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଣମନ୍ତି ଶଂଭୁମ୍

ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।

ଜାନେ ମହାଦେଵମନେକରୂପମ୍

ମୁଁ ଅନେକ ରୂପର ମହାଦେବଙ୍କୁ ଜାଣେ।

ଜଗାମ ଲିଙ୍ଗଂ ତଦ୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମଵ୍ଯଯମ୍

ସେ ଅକ୍ଷୟ ଜଟାଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ପିଶାଚମୋଚନେ ତୀର୍ଥେ ପୂଜଯାମାସ ଶୂଲିନମ୍

ପିଶାଚମୋଚନ ତୀର୍ଥରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ମେନିରେ କ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣେମୁର୍ଗିରିଶଂ ହରମ୍

ସେମାନେ ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ହରିବା ଗିରିଶଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।

ମୃଗୀମେକାଂ ଭକ୍ଷଯିତୁଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ଏକଟି ହରିଣୀ ନିଜେ ଖାଇଯିବା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କପର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲା।

ଧାଵମାନା ସୁସଂଭ୍ରାନ୍ତା ଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ଯ ଵଶମାଗତା

ସେ ହରିଣୀ ଭୟରେ ଦୌଡ଼ି ବଡ଼ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ବାଘର ଆଞ୍ଚଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା।

ଜଗାମ ଚାନ୍ଯଂ ଵିଜନଂ ଦେଶଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଦେଖି, ସେ ହରିଣୀ ଅନ୍ୟ ଏକ ଜଣଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲା।

ଅଦୃଶ୍ଯତ ମହାଜ୍ଵାଲା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ସୂର୍ଯସମପ୍ରଭା

ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜ ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଦେଲା।

ଵୃଷାଧିରୂଢା ପୁରୁଷୈସ୍ତାଦୃଶୈରେଵ ସଂଵୃତା

ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସେପରି ପୁରୁଷମାନେ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା।

ଗଣେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯଂ ଭୂତ୍ଵା ନ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତତଃ

ଗଣେଶ୍ୱର ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।