କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସହୈଵ ଶିଷ୍ଯପ୍ରଵରୈର୍ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଚଚାର ହ

ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବାରାଣସୀରେ ବାସ କରିଥିଲେ।

ଜଗାମ ଵିପୁଲଂ ଲିଙ୍ଗମୋଙ୍କାରଂ ମୁକ୍ତିଦାଯକମ୍

ସେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ବଡ଼ ଓଁକାର ଲିଙ୍ଗକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚ ତସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମୁନୀନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍

ସେ ଏହାର ମହିମା ପବିତ୍ର ମନବଳି ମୁନିମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅସ୍ଯ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକୈଃ

ଏହାକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ସେଵିତଂ ସୂରିଭିର୍ନିତ୍ଯଂ ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ଵିମୋକ୍ଷଦମ୍

ବାରାଣସୀରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯେଉଁଠି ନିତ୍ୟ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ରମତେ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରୋ ଜନ୍ତୂନାମପଵର୍ଗଦଃ

ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ସେଠି ଆନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତଦେତଦ୍ ଵିମଲଂ ଲିଙ୍ଗମୋଙ୍କାରେ ସମଵସ୍ଥିତମ୍

ଏହି ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଓଁକାରରେ ବିଦ୍ୟମାନ।

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ ନିଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ପଞ୍ଚାର୍ଥଂ ଲିଙ୍ଗମୈଶ୍ଵରମ୍

ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ନିବୃତ୍ତି ସହିତ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ପାଞ୍ଚଧା ରୂପ ରହିଛି।

ଓଙ୍କାରବୋଧକଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପଞ୍ଚାଯତନମୁଚ୍ଯତେ

ଓଁକାରକୁ ବୁଝାଇଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପାଞ୍ଚାୟତନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଦେହାନ୍ତେ ତତ୍ପରଂ ଜ୍ଯୋତିରାନନ୍ଦଂ ଵିଶତେ ବୁଧଃ

ଦେହ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସେଇ ପରମ ଆନନ୍ଦମୟ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ଉପାସ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ପ୍ରାପ୍ତଵନ୍ତଃ ପରଂ ପଦମ୍

ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ଗୋଚର୍ମମାତ୍ରଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଓଙ୍କାରେଶ୍ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓଁକାରେଶ୍ୱର ଗୋଚର୍ମ ପରି ଆକାରରେ ଅଛନ୍ତି।

ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ତଥୋଙ୍କାରଂ କପର୍ଦେଶ୍ଵରମେଵ ଚ

ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଓଁକାର ଓ କପର୍ଦେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।

ନ କଶ୍ଚିଦିହ ଜାନାତି ଵିନା ଶଂଭୋରନୁଗ୍ରହାତ୍

ଏଠାରେ କେହିଁ ମଧ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର କୃପା ବିନା କିଛି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ

କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ—

କଥଯାମାସ ଶିଷ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମଃ

ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ମହାନ ଋଷି ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।

ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ହନ୍ତୁମାଯାତୋ ଯେ ଽତ୍ର ନିତ୍ଯମୁପାସତେ

ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ସେ ଆସିଥିଲେ।

ରକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ

ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ—

ଵସସ୍ତସ୍ଯାକରୋତ୍ କୃତ୍ତିଂ କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରସ୍ତତଃ

ତେଣୁ କୃତ୍ତିବାସ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଜାନ୍ହାକୁ ଜାମା ବାନେଇଲେ।

ତେନୈଵ ଚ ଶରୀରେଣ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ସେଇ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

କୃତ୍ତିଵାସେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ନିତ୍ଯମାଵୃତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ

ସେମାନେ ସଦା କୃତ୍ତିବାସ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି।

କୃତ୍ତିଵାସଂ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି କୃତାର୍ଥାସ୍ତେ ନ ସଂଶଯଃ

ସେ ସଫଳ ଲୋକମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡନ୍ତି ନାହିଁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଏକେନ ଜନ୍ମନା ମୋକ୍ଷଃ କୃତ୍ତିଵାସେ ତୁ ଲଭ୍ଯତେ

କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଠାରେ ଏକ ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଗୋପିତଂ ଦେଵଦେଵେନ ମହାଦେଵେନ ଶଂଭୁନା

ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଶମ୍ଭୁ ଏହାକୁ ଗୁପ୍ତ କରିଥିଲେ।

ଉପାସତେ ମହାଦେଵଂ ଜପନ୍ତି ଶତରୁଦ୍ରିଯମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ହୃଦଯେ ଦେଵଂ ସ୍ଥାଣୁଂ ସର୍ଵାନ୍ତରଂ ଶିଵମ୍

ସେମାନେ ହୃଦୟରେ ଦେବ, ଅଚଳ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ଯେ କୃତ୍ତିଵାସଂ ଶରଣଂ ପ୍ରପନ୍ନାଃ

ଯେମାନେ କୃତ୍ତିବାସଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ—

ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଚିତ୍ତେ ଯତଯୋ ମହେଶମ୍

ଯତିମାନେ ମନରେ ମହେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଣମନ୍ତି ଶଂଭୁମ୍

ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।