କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଵିଜିତ୍ଯକଲିଜାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ଯାନ୍ତି ତେ ପରମଂ ପଦମ୍

କଳିଯୁଗର ଦୋଷକୁ ଜିତି ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅନେକଦୋଷଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ କଲେରେଷ ମହାନ୍ ଗୁଣଃ

ଏହି କଳିଯୁଗ ଅନେକ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଏକ ବଡ଼ ଗୁଣ ଅଛି।

ଵିଶେଷାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ରୁଦ୍ରମୀଶାନଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ବିଶେଷ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରୁଦ୍ର, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରସନ୍ନଚେତସୋ ରୁଦ୍ରଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଅନ୍ଯଦେଵନମସ୍କାରାନ୍ନ ତତ୍ଫଲମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।

ମହାଦେଵନମସ୍କାରୋ ଧ୍ଯାନଂ ଦାନମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଦାନ—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଇଛି।

ସମାଶ୍ରଯେଦ୍ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କ ଶରଣ ନିଅନ୍ତୁ।

ତେଷାଂ ଦାନଂ ତପୋ ଯଜ୍ଞୋ ଵୃଥା ଜୀଵିତମେଵ ଚ

ସେମାନଙ୍କର ଦାନ, ତପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଜୀବନ ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ।

ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ

ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତିନି ଆଖିଅଳି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ ଶୋମାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ମହାଗ୍ରାସାଯ ହେତଵେ

ଶୋମ, ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ବଡ଼ ଭକ୍ଷଣର କାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମହାଦେଵଂ ମହାଯୋଗମୀଶାନଂ ଚାମ୍ବିକାପତିମ୍

ମହାଦେବ, ମହାଯୋଗୀ, ନାଥ ଏବଂ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।

ଯୋଗିନାଂ କୁରୁମାଚାର୍ଯଂ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ପିନାକିନମ୍

ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି, ପିନାକଧାରୀ।

ଶାଶ୍ଵତଂ ସର୍ଵଗଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯମ୍

ସଦା ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ଏକମୂର୍ତି ମହାମୂର୍ତି ଵେଦଵେଦ୍ଯଂ ଦିଵସ୍ପତିମ୍

ଏକ ରୂପୀ, ବଡ଼ ରୂପୀ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା, ଦିନମାନଙ୍କ ନାଥ।

କାଲାଗ୍ନିଂ କାଲଦହନଂ କାମଦଂ କାମନାଶନମ୍

କାଳାଗ୍ନି, କାଳକୁ ଦହନ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛା ଦେଇଥିବା, ଇଚ୍ଛାକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା।

ଉଗ୍ରଂ ପଶୁପତିଂ ଭୀମଂ ଭାସ୍କରଂ ତମସଃ ପରମ୍

ତିବ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅଛନ୍ତି—

ଅତୀତାନାଗତାନାଂ ଵୈ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରକ୍ଷଯଃ

ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମୟରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁମାନଙ୍କର ଯୁଗ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତାନି ନ ସଂଦେହଃ କଲ୍ପଃ କଲ୍ପେନ ଚୈଵ ହି

ଏହାମାନେ ସନ୍ଦେହ ବିନା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରମରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।

ତୁଲ୍ଯାଭିମାନିନଃ ସର୍ଵେ ନାମରୂପୈର୍ଭଵନ୍ତ୍ଯୁତ

ସମାନ ଅଭିମାନ ଥିବା ସମସ୍ତେ ନାମ ଓ ରୂପ ନେଇ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।

ବଭାର ପରମାଂ ଭକ୍ତିମୀଶାନେ ଽଵ୍ଯଭିଚାରିଣୀମ୍

ସେ ଇଶାନଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ମନେ ଧରିଥିଲେ।

ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵକର୍ତାରଂ ସ୍କ୍ଷାଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍

ସେ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେଖିଥିବା, ସମସ୍ତ ତିଆରି କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ।

କରାଭ୍ଯାଂ ସୁଶୁଭାଭ୍ଯାଂ ଚ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ପ୍ରଣତଂ ମୁନିଃ

ମୁନି, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ହାତ ଦ୍ୱାରା, ଶିର ନମାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଶଙ୍କରେ ନୂନଂ ଭକ୍ତଃ ପରପୁରଞ୍ଜଯ

ତିନି ଲୋକରେ, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟକାରୀ, ଶଂକର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭକ୍ତିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ସର୍ଵେଶଂ ରୁଦ୍ରଂ ସର୍ଵଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍

ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଲେ।

ସ୍ଵଯମେଵ ହୃଷୀକେଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯୋଵାଚ ସନାତନଃ

ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ନିଜେ, ଶାଶ୍ୱତ ଥିବା, ସ୍ନେହ ଭରି କଥା କହିଲେ।

ଵ୍ରଜସ୍ଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଶିଵମ୍

ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଶିବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ।

ଜଗାମ ଶଙ୍କରପୁରୀଂ ସମାରାଧଯିତୁଂ ଭଵମ୍

ସେ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ଶଂକରଙ୍କର ସହରକୁ ଗଲେ।

ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵକର୍ମାଣି ତଦ୍ଭକ୍ତିପରମୋ ଽଭଵତ୍

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି, ସେ ସେହି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଗ୍ନ ହେଲେ।

ମୁକ୍ତ୍ଵା ସତ୍ଯଵତୀସୂନୁଂ କୃଷ୍ଣଂ ଵା ଦେଵକୀସୁତମ୍

ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଦେବକୀଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଛରେ ରଖି—