କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ତସ୍ମିନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାସ୍ତଥା

ସେଇ କଳିଯୁଗରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରହିବେ।

କୀଟମୂଷକସର୍ପାଶ୍ଚ ଧର୍ଷଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାନ୍

ପୋକା, ଉଁଦର ଓ ସାପମାନେ ମଣିଷମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେବେ।

ଦଧୀଚଶାପନିର୍ଦଗ୍ଧାଃ ପୁରା ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ଦ୍ଵିଜାଃ

ପୂର୍ବେ ଦଧୀଚିଙ୍କ ଶାପରେ ଡାକ୍ଷ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—

ଵୃଥା ଧର୍ମଂ ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ତସ୍ମିନ୍ ଯୁଗାନ୍ତିକେ

ସେମାନେ ସେଇ କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଧର୍ମ ଚାଲିବେ।

ସର୍ଵେ ତେ ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣାଦ୍ଯାଃ ସ୍ଵଜାତିଷୁ

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦି ନିଜ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।

ଵେଦବାହ୍ଯଵ୍ରତାଚାରା ଦୁରାଚାରା ଵୃଥାଶ୍ରମାଃ

ସେମାନେ ବେଦ ବାହାର ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ଅନୁସରିବେ, ଖରାପ ଆଚରଣ କରିବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ।

ତମସାଵିଷ୍ଟମନସୋ ଵୈଡାଲଵୃତ୍ତିକାଧମାଃ

ତାଙ୍କର ମନ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଯିବ, ସେମାନେ ଚୁତ୍ସିତ ଆଚରଣରେ ଅପମାନିତ ହେବେ।

ନ ଦେଵତା ଭଵେନ୍ନୃଣାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ଦୈଵତମ୍

ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଦେବତା ନାହିଁ।

ଶ୍ରୌତସ୍ମାର୍ତପ୍ରତିଷ୍ଠାର୍ଥଂ ଭକ୍ତାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତିର ନିୟମ ନିର୍ବାହ ପାଇଁ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଏହା ହେଉଛି।

ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତସାରଂ ହି ଧର୍ମାନ୍ ଵେଦନିଦର୍ଶିତାନ୍

ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତର ସାର ହେଉଛି ବେଦରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଧର୍ମ।

ଵିଜିତ୍ଯକଲିଜାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ଯାନ୍ତି ତେ ପରମଂ ପଦମ୍

କଳିଯୁଗର ଦୋଷକୁ ଜିତି ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ଅନେକଦୋଷଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ କଲେରେଷ ମହାନ୍ ଗୁଣଃ

ଏହି କଳିଯୁଗ ଅନେକ ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ଏକ ବଡ଼ ଗୁଣ ଅଛି।

ଵିଶେଷାଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ରୁଦ୍ରମୀଶାନଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜେତ୍

ବିଶେଷ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରୁଦ୍ର, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ପ୍ରସନ୍ନଚେତସୋ ରୁଦ୍ରଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଅନ୍ଯଦେଵନମସ୍କାରାନ୍ନ ତତ୍ଫଲମଵାପ୍ନୁଯାତ୍

ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେ ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।

ମହାଦେଵନମସ୍କାରୋ ଧ୍ଯାନଂ ଦାନମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଦାନ—ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଇଛି।

ସମାଶ୍ରଯେଦ୍ ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ଯଦି କେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ବିରୂପାକ୍ଷଙ୍କ ଶରଣ ନିଅନ୍ତୁ।

ତେଷାଂ ଦାନଂ ତପୋ ଯଜ୍ଞୋ ଵୃଥା ଜୀଵିତମେଵ ଚ

ସେମାନଙ୍କର ଦାନ, ତପ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଜୀବନ ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇଯାଏ।

ତ୍ର୍ଯମ୍ବକାଯ ତ୍ରିନେତ୍ରାଯ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ

ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତିନି ଆଖିଅଳି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ ଶୋମାଯ ରୁଦ୍ରାଯ ମହାଗ୍ରାସାଯ ହେତଵେ

ଶୋମ, ରୁଦ୍ର, ଏବଂ ବଡ଼ ଭକ୍ଷଣର କାରଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ମହାଦେଵଂ ମହାଯୋଗମୀଶାନଂ ଚାମ୍ବିକାପତିମ୍

ମହାଦେବ, ମହାଯୋଗୀ, ନାଥ ଏବଂ ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।

ଯୋଗିନାଂ କୁରୁମାଚାର୍ଯଂ ଯୋଗିଗମ୍ଯଂ ପିନାକିନମ୍

ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି, ପିନାକଧାରୀ।

ଶାଶ୍ଵତଂ ସର୍ଵଗଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯମ୍

ସଦା ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ଏକମୂର୍ତି ମହାମୂର୍ତି ଵେଦଵେଦ୍ଯଂ ଦିଵସ୍ପତିମ୍

ଏକ ରୂପୀ, ବଡ଼ ରୂପୀ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯିବା, ଦିନମାନଙ୍କ ନାଥ।

କାଲାଗ୍ନିଂ କାଲଦହନଂ କାମଦଂ କାମନାଶନମ୍

କାଳାଗ୍ନି, କାଳକୁ ଦହନ କରୁଥିବା, ଇଚ୍ଛା ଦେଇଥିବା, ଇଚ୍ଛାକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା।

ଉଗ୍ରଂ ପଶୁପତିଂ ଭୀମଂ ଭାସ୍କରଂ ତମସଃ ପରମ୍

ତିବ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁପତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାର ଉପରେ ଅଛନ୍ତି—

ଅତୀତାନାଗତାନାଂ ଵୈ ଯାଵନ୍ମନ୍ଵନ୍ତରକ୍ଷଯଃ

ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମୟରେ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନୁମାନଙ୍କର ଯୁଗ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।

ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତାନି ନ ସଂଦେହଃ କଲ୍ପଃ କଲ୍ପେନ ଚୈଵ ହି

ଏହାମାନେ ସନ୍ଦେହ ବିନା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରମରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।

ତୁଲ୍ଯାଭିମାନିନଃ ସର୍ଵେ ନାମରୂପୈର୍ଭଵନ୍ତ୍ଯୁତ

ସମାନ ଅଭିମାନ ଥିବା ସମସ୍ତେ ନାମ ଓ ରୂପ ନେଇ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।