କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପାର୍ଥଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ପାଣ୍ଡଵଃ ଶତ୍ରୁତାପନଃ

ପାର୍ଥ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା,

ଅପଶ୍ଯତ୍ ପଥି ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନଂ ମୁନିମ୍

ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶୋକଂ ତଦାର୍ଽଜୁନଃ

ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ, ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ଇଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛସି କ୍ଷିପ୍ରଂ କଂ ଵା ଦେଶଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ

ଏବେ ଆପଣ ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କେଉଁଠିଯାଉଛନ୍ତି, କିଏଁଠି ପାଇଁ?

ଇଦାନୀଂ ମମ ଯତ୍ କାର୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣ

ଏବେ ମୋର କଣ କାମ ଅଛି, ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଉପଵିଶ୍ଯ ନଦୀତିରେ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ମୁନିଃ

ମୁନି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ନଦୀତଟରେ ବସିଲେ।

ତତୋ ଗଚ୍ଛାମି ଦେଵସ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ମହାପୁରୀମ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥଳୀ ବଡ଼ ସହର ବାରାଣସୀକୁ ଯାଏ।

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହାପାପା ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଵର୍ଜିତାଃ

ବଡ଼ ପାପୀମାନେ ଉପଜିବେ, ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମରୁ ବିହୀନ।

ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ କଲୌ ଯୁଗେ

କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପାପର ଉପାୟ ହେଉଛି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହାତ୍ମାନୋ ଧାର୍ମିକାଃ ସତ୍ଯଵାଦିନଃ

ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ, ଧାର୍ମିକ ଓ ସତ୍ୟ କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉପଜିବେ।

ପାଲଯାଦ୍ଯ ପରଂ ଧର୍ମଂ ସ୍ଵକୀଯଂ ମୁଚ୍ଯସେ ଭଯାତ୍

ଆଜି ତୁମେ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିଲେ, ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।

ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାସୌ ଯୁଗଧର୍ମାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ସେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ଯୁଗର ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ଯୁଗଧର୍ମାନ୍ ସନାତନାନ୍

ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଯୁଗର ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।

ନ ଶକ୍ଯତେ ମଯା ପାର୍ଥ ଵିସ୍ତରେଣାଭିଭାଷିତୁମ୍

ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ଏହିଥିରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହିପାରିବି ନାହିଁ।

ତୃତୀଯଂ ଦ୍ଵାପରଂ ପାର୍ଥ ଚତୁର୍ଥଂ କଲିରୁଚ୍ଯତେ

ତୃତୀୟ ଯୁଗକୁ ଦ୍ୱାପର ବୋଲାଯାଏ, ହେ ପାର୍ଥ, ଚତୁର୍ଥକୁ କଳି କୁହାଯାଏ।

ଦ୍ଵାପରେ ଯଜ୍ଞମେଵାହୁର୍ଦାନମେଵ କଲୌ ଯୁଗେ

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ୟଜ୍ଞ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ, କଳିଯୁଗରେ ଦାନ ଦେବାକୁ କୁହାଯାଏ।

ଦ୍ଵାପରେ ଦୈଵତଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ କଲୌ ରୁଦ୍ରୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ମନାଯାଏ, କଳିଯୁଗରେ ମହେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ।

ପୂଜ୍ଯତେ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ଷ୍ଵପି ପିନାକଧୃକ୍

ଚାରିଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।

ତ୍ରିପାଦହୀନସ୍ତିଷ୍ଯେ ତୁ ସତ୍ତାମାତ୍ରେଣ ତିଷ୍ଠତି

ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ ତିନି ଭାଗ ହରାଇଯିବା ପରେ କେବଳ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ।

ପ୍ରଜାସ୍ତୃପ୍ତାଃ ସଦା ସର୍ଵାଃ ସଦାନନ୍ଦାଶ୍ଚ ଭୋଗିନଃ

ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।

ତୁଲ୍ଯମାଯୁଃ ସୁଖଂ ରୂପଂ ତାସାଂ ତସ୍ମିନ୍ କୃତେ ଯୁଗେ

ସେ କୃତ ଯୁଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆୟୁ, ସୁଖ ଓ ରୂପ ସମାନ ଥାଏ।

ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠାସ୍ତପୋନିଷ୍ଠା ମହାଦେଵପରାଯଣାଃ

ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସର୍ବୋପରି ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ।

ପର୍ଵତୋଦଧିଵାସିନ୍ଯୋ ହ୍ଯନିକେତଃ ପରନ୍ତପ

ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ରରେ ବସିଥିଲେ, ଘରବାହାର ଥିଲେ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।

ତସ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧୌ ପ୍ରଣଷ୍ଟାଯାମନ୍ଯା ସିଦ୍ଧିରଵର୍ତତ

ସେ ସିଦ୍ଧି ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ସିଦ୍ଧି ଆସିଗଲା।

ମେଘେଭ୍ଯଃ ସ୍ତନଯିତ୍ନୁଭ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଵୃଷ୍ଟିସର୍ଜନମ୍

ମେଘ ଓ ବିଜୁଳିରୁ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ପ୍ରାଦୁରାସଂସ୍ତଦା ତାସାଂ ଵୃକ୍ଷା ଵୈ ଗୃହସଂଜ୍ଞିତାଃ

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାପରେ ଗଛ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାକୁ ଘର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଵର୍ତଯନ୍ତି ସ୍ମ ତେଭ୍ଯସ୍ତାସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗମୁଖେ ପ୍ରଜାଃ

ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଜାମାନେ ସେହି ଗଛରୁ ଜୀବନ ଚାଲାଇଥିଲେ।

ରାଗଲୋଭାତ୍ମକୋ ଭାଵସ୍ତଦା ହ୍ଯାକସ୍ମିକୋ ଽଭଵତ୍

ସେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ରାଗ ଓ ଲୋଭର ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତି ତତଃ ସର୍ଵେ ଵୃକ୍ଷାସ୍ତେ ଗୃହସଂଜ୍ଞିତାଃ

ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଘର ଭାବରେ ଥିବା ଗଛ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା।