କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଚକ୍ରେ ନାରାଯଣୋ ଗନ୍ତୁଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ବୁଦ୍ଧିମୁତ୍ତମାମ୍

ନାରାୟଣ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ଦ୍ଵାରକାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ କୃତକାର୍ଯଂ ସନାତନମ୍

ସେ ସନାତନ, ଯାହାଙ୍କ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଦର୍ଶନ ଦେବାକୁ ଆସିଲେ।

ଆସନେଷୂପଵିଷ୍ଟାନ୍ ଵୈ ସହ ରାମେଣ ଧୀମତା

ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଆସନରେ ବସିଲେ।

କୃତାନି ସର୍ଵକାର୍ଯାଣି ପ୍ରସୀଦଧ୍ଵଂ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ

ସମସ୍ତ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆପଣମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତୁ।

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଜନାଃ ସର୍ଵେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ ପାପାନୁଵର୍ତିନଃ

ଏହି ଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ।

ଯେନେମେ କଲିଜୈଃ ପାପୈର୍ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ ହି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ

ଏହା ଦ୍ୱାରା, କଳିଯୁଗର ପାପରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ତେଷାଂ ନଶ୍ଯତୁ ତତ୍ ପାପଂ ଭକ୍ତାନାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ

ଯେମାନେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।

ଵିଧାନା ଵେଦଦୃଷ୍ଟେନ ତେ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ତତ୍ ପଦମ୍

ବେଦରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ପଦ୍ଧତି ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ସେହି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।

ତେଷାଂ ନାରାଯଣେ ଭକ୍ତିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି କଲୌ ଯୁଗେ

କଳିଯୁଗରେ ସେମାନଙ୍କର ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ହେବ।

ନ ତେ ତତ୍ର ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତି ମହେଶ୍ଵରମ୍

ଯେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ଯିବେ ନାହିଁ।

ତେଷାଂ ଵିନଶ୍ଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ଯେ ନିନ୍ଦନ୍ତି ପିନାକିନମ୍

ଯେମାନେ ପିଣାକୀନ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶୀଘ୍ର ନାଶ ହେବ।

ଵିନିନ୍ଦ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ସ ଯାତି ନରକାଯୁତମ୍

ଯିଏ ଦେବ ଈଶାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ, ସେ ଅନେକ ନରକକୁ ଯାଏ।

କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ତଦ୍ଭକ୍ତେଷ୍ଵପି ଯତ୍ନତଃ

କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ, କିମ୍ବା କଥା ଦ୍ୱାରା—ଏହିପରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ଅପମାନ କରନ୍ତି।

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି କଲୌ ଭକ୍ତୈଃ ପରିହାର୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

କଳିଯୁଗରେ ଭକ୍ତମାନେ ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ଦୂରେଇ ରଖିବା ଉଚିତ।

ଶପ୍ତାଶ୍ଚ ଗୌତମେନୋର୍ଵ୍ଯାଂ ନ ସଂଭାଷ୍ଯା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ

ଗୌତମଙ୍କ ଶାପ ପାଇଁ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୁସ୍ତୂର୍ଣଂସ୍ଵାନି ସ୍ଥାନାନି ସତ୍ତମାଃ

'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମମାନେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ସଂହୃତ୍ଯ ସ୍ଵକୁଲଂ ସର୍ଵଂ ଯଯୌ ତତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ସେ ସମସ୍ତ କୁଳକୁ ଆତ୍ମସାତ କରି, ସେହି ପରମ ପଦକୁ ଗଲେ।

ନ ଶକ୍ଯୋ ଵିସ୍ତରାଦ୍ ଵକ୍ତୁଂ କିଂ ଭୂଯଃ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛଥ

ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?

ସର୍ଵପାପଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ।

ଏଷାଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ସୂତାଦ୍ଯ କଥଯସ୍ଵ ସମାସତଃ

ହେ ସୂତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହ।

ପାର୍ଥଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ପାଣ୍ଡଵଃ ଶତ୍ରୁତାପନଃ

ପାର୍ଥ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପାଣ୍ଡବ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା,

ଅପଶ୍ଯତ୍ ପଥି ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନଂ ମୁନିମ୍

ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶୋକଂ ତଦାର୍ଽଜୁନଃ

ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଲେ, ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ଇଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛସି କ୍ଷିପ୍ରଂ କଂ ଵା ଦେଶଂ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୋ

ଏବେ ଆପଣ ଏତେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କେଉଁଠିଯାଉଛନ୍ତି, କିଏଁଠି ପାଇଁ?

ଇଦାନୀଂ ମମ ଯତ୍ କାର୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣ

ଏବେ ମୋର କଣ କାମ ଅଛି, ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

ଉପଵିଶ୍ଯ ନଦୀତିରେ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ମୁନିଃ

ମୁନି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ନଦୀତଟରେ ବସିଲେ।

ତତୋ ଗଚ୍ଛାମି ଦେଵସ୍ଯ ଵାରାଣସୀଂ ମହାପୁରୀମ୍

ତାପରେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ବାସସ୍ଥଳୀ ବଡ଼ ସହର ବାରାଣସୀକୁ ଯାଏ।

ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମହାପାପା ଵର୍ଣାଶ୍ରମଵିଵର୍ଜିତାଃ

ବଡ଼ ପାପୀମାନେ ଉପଜିବେ, ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମରୁ ବିହୀନ।

ସର୍ଵପାପପ୍ରଶମନଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ କଲୌ ଯୁଗେ

କଳିଯୁଗରେ ସମସ୍ତ ପାପର ଉପାୟ ହେଉଛି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।