କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତର୍ପଯାମାସ ଦେଵେଶୋ ଦେଵେଶୋ ଦେଵାନ୍ ମୁନିଗଣାନ୍ ପିତୄନ୍

ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ ତର୍ପଣ କଲେ।

ପୂଜଯାମାସ ଲିଙ୍ଗସ୍ଥଂ ଭୂତେଶଂ ଭୂତିଭୂଷଣମ୍

ସେ ଭସ୍ମ ଭୂଷିତ ଭୂତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗରେ ବସିଥିବା ଭାବେ ପୂଜା କଲେ।

ଭୋଜଯିତ୍ଵା ମୁନିଵରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନଭିପୂଜ୍ଯ ଚ

ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର କଲେ।

କଥାଃ ପୌରାଣିକୀଃ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ଚକ୍ରେ ପୁତ୍ରାଦିଭିର୍ଵୃତଃ

ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ପୁଣ୍ୟମୟ ପୁରାଣ କଥା କହିବାରେ ଲାଗିଲେ।

ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ହସନ୍ କୃଷ୍ଣଂ ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ଵଚଃ

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ହସି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ।

ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ କର୍ମଭିଃ ପୂଜ୍ଯୋ ଯୋଗିନାଂ ଧ୍ଯେଯ ଏଵ ଚ

ତୁମେ କୃପାକରି କହ, କାରଣ ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

ଭାରାଵତରଣାର୍ଥାଯ ଜାତୋ ଵୃଷ୍ଣିକୁଲେ ପ୍ରଭୁଃ

ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।

ଶୃଣ୍ଵତାମେଵ ପୁତ୍ରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ

ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ସେ ହସୁଥିବା ପରି କଥା କହିଲେ।

ତଥାପି ଦେଵମୀଶାନଂ ପୂଜଯାମି ସନାତନମ୍

ତଥାପି ମୁଁ ସନାତନ ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

ପୂଜଯାମି ତଥାପୀଶଂ ଜାନନ୍ନୈତତ୍ ପରଂ ଶିଵମ୍

ଏହି ପରମ ଶିବଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

ତତୋ ଽହଂ ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ମୂଲଂ ଜ୍ଞାପଯନ୍ ପୂଜଯାମି ତମ୍

ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ମୂଳ ବୋଲି ଜାଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

ତଥା ଲିଙ୍ଗେ ହିତାଯୈଷାଂ ଲୋକାନାଂ ପୂଜଯେଚ୍ଛିଵମ୍

ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲିଙ୍ଗରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ତତୋ ଽହମାତ୍ମମୀଶାନଂ ପୂଜଯାମ୍ଯାତ୍ମନୈଵ ତୁ

ତେଣୁ, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

ନାଵଯୋର୍ଦ୍ଯିତେ ଭେଦୋ ଵେଦେଷ୍ଵେଵଂ ଵିନିଶ୍ଚଯଃ

ହେ ଦ୍ୟୁତିମାନ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ନାହିଁ; ବେଦର ନିଶ୍ଚୟ ଏହିପରି।

ଧ୍ଯେଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚ ଜ୍ଞେଯୋ ଲିଙ୍ଗେ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଲିଙ୍ଗରେ ଥିବା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା, ବନ୍ଦନା ଓ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ।

ବ୍ରୂହି କୃଷ୍ଣ ଵିଶାଲାକ୍ଷ ଗହନଂ ହ୍ଯେତଦୁତ୍ତମମ୍

ହେ କୃଷ୍ଣ, ବଡ଼ ଆଖିଅଳି, ଏହି ଗଭୀର ଓ ଉତ୍ତମ କଥାଟିଏ ମୋତେ କହ।

ଵେଦା ମହେସ୍ଵରଂ ଦେଵମାହୁର୍ଲିଙ୍ଗିନମଵ୍ଯଯମ୍

ବେଦମାନେ ଅବିନାଶୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗଧାରୀ ଦେବତା ବୋଲି କହନ୍ତି।

ପ୍ରବୋଧାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଃ ସ୍ଵଯଂ ଶିଵଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ପାଇଁ ଶିବ ନିଜେ ମୋରୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ପୂଜଯାଵୋ ମହାଦେଵଂ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଆମେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।

ପ୍ରବୋଧାର୍ଥଂ ସ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ସାଂପ୍ରତମ୍

ବୁଝିବା ପାଇଁ, ଏବେ ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ନିଜେ କହିବା ଉଚିତ।

ମଧ୍ଯେ ଚୈକାର୍ଣଵେ ତସ୍ମିନ୍ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରଃ

ସେ ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବେ ଶୟନ କରୁଥିଲି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରି।

ସହସ୍ତ୍ରବାହୁର୍ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଶଯିତୋ ଽହଂ ସନାତନଃ

ହଜାର ହାତ ସହିତ ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପୁରାତନ ମୁଁ ସେଠାରେ ଶୋଇଥିଲି।

କୋଟିସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶଂ ଭ୍ରାଜମାନଂ ଶ୍ରିଯାଵୃତମ୍

କୋଟି କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅପାର ତେଜରେ ଢାକା।

କୃଷ୍ଣାଜିରଧରଂ ଦେଵମୃଗ୍ଯଜୁଃ ସାମଭିଃ ସ୍ତୁତମ୍

କଳା ଗଳା ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା, ଯିଁଠିଁକୁ ଋକ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ସାମ ବେଦ ଗୀତିରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ଵ୍ଯାଜହାର ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ମଯମାନୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ

ତାପରେ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ।

ଅହଂ କର୍ତା ହି ଲୋକାନାଂ ସ୍ଵଯଂଭୂଃ ପ୍ରପିତାମହଃ

ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଓ ପ୍ରପିତାମହ।

ଅହଂ କର୍ତାସ୍ମି ଲୋକାନାଂ ସଂହର୍ତା ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ

ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ପୁନି ପୁନି ସଂହାରକ ମଧ୍ୟ।

ପ୍ରବୋଧାର୍ଥଂ ପରଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ ଶିଵାତ୍ମକମ୍

ବୁଝିବା ପାଇଁ, ଶିବ ସ୍ୱରୂପ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରକଟ ହେଲା।

କ୍ଷଯଵୃଦ୍ଧିଵିନିର୍ମୁକ୍ତମାଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଵର୍ଜିତମ୍

ଅବିନାଶୀ, ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟ ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ।