କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ରେମେ ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ମାଯଯା ମୋହଯଞ୍ଜଗତ୍

ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁହିଯାଇ, ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ବଭୂଵୁର୍ଵିହ୍ଵଲା ଭୀତା ଗୋଵିନ୍ଦଵିରହେ ଜନାଃ

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

କୃଷ୍ଣେନ ମାର୍ଗମାଣସ୍ତଂ ହିମଵନ୍ତଂ ଯଯୌ ଗିରିମ୍

କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ହିମବନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।

ଆଜଗାମୋପମନ୍ଯୁଂ ତଂ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁନଃ

ସେ ପୁଣି ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ଦ୍ଵାରକାଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ଭୀଷଯନ୍ତଃ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ

ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସି, ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ହତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧେନ ମହତା ରକ୍ଷତି ସ୍ମ ପୁରୀଂ ଶୁଭାମ୍

ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୈଲାସଶିଖରେ କୃଷ୍ଣଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଗତଃ

କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରୋଚୁର୍ନାରାଯଣୋ ନାଥଃ କୁତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ

ସେମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ନାରାୟଣ, ଭଗବାନ୍ ହରି କେଉଁଠି ବସୁଛନ୍ତି?'

ରମତେ ଽଦ୍ଯ ମହାଯୋଗୀଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାହମିହାଗତଃ

'ଆଜି ସେ ମହାଯୋଗୀ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।'

ଜଗାମାକାଶଗୋ ଵିପ୍ରାଃ କୈଲାସଂ ଗିରିମୁତ୍ତମମ୍

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସେ ଭଗବାନ୍ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

ଵରାସନସ୍ଥଂ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ଦେଵଦେଵାନ୍ତିକେ ହରିମ୍

ସେଠାରେ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ।

ମହାଦେଵଗଣୈଃ ସିଦ୍ଧୈର୍ଯୋଗିଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍

ସେ ମହାଦେବଙ୍କର ଗଣ, ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।

ନିଵେଦଯାମାସ ହରେଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ ଦ୍ଵାରକେ ପୁରେ

ସେ ଡ୍ୱାରକା ପୁରୀରେ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ହରିଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।

ଆଜଗାମ ପୁରୀଂ କୃଷ୍ଣଃ ସୋ ଽନୁଜ୍ଞାତୋ ହରେଣ ତୁ

ତାପରେ ହରିଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପୁରୀକୁ ଫେରିଗଲେ।

ଵଚୋଭିରମୃତାସ୍ଵାଦୈର୍ମାନିତୋ ମଧୁସୂଦନଃ

ମଧୁସୂଦନ ମଧୁର ଓ ଅମୃତ ସମାନ କଥାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।

ଅନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍ ମହୋଯୋଗଂ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାଧରମ୍

ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।

ଯଯୌ ସ ତୂର୍ଣଂ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ଦିଵ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁରୀମ୍

ଗୋବିନ୍ଦ ତୁରନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଡ୍ୱାରାବତୀ ପୁରୀକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ।

ନିଶେଵ ଚନ୍ଦ୍ରରହିତା ଵିନା ତେନ ଚକାଶିରେ

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା ରାତିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ମଣ୍ଡଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ଦିଵ୍ଯାଂ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଶୁଭାମ୍

ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭ୍ର ଡ୍ୱାରାବତୀ ପୁରୀକୁ ଶୋଭାୟମାନ କରିଥିଲେ।

ଲାଜାଦିଭିଃ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଭୂଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ତଦା

ସେ ସମୟରେ ଲାଜ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରସାଦଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରମ୍ୟ ପୁରୀକୁ ଶୁଭ୍ର କରିଥିଲେ।

ଶଙ୍ଖାନ୍ ସହସ୍ତ୍ରଶୋ ଦଧ୍ମୁର୍ଵୋଣାଵାଦାନ୍ ଵିତେନିରେ

ହଜାର ହଜାର ଶଂଖ ବାଜିଲା ଏବଂ ଢୋଳ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା।

ଅଗାଯନ୍ ମଧୁରଂ ଗାନଂ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ଯୌଵନଶାଲିନଃ

ଯୁବତୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ମୁମୁଚୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ଵସୁଦେଵସୁତୋପରି

ସେମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇଲେ।

ଵରାସନେ ମହାଯୋଗୀ ଭାତି ଦେଵୀଭିରନ୍ଵିତଃ

ମହାଯୋଗୀ ଭବ୍ୟ ଆସନରେ ବସି ଦେବୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଚମକୁଥିଲେ।

ଆତ୍ମଜୈରଭିତୋ ମୁଖ୍ଯୈଃ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତଃ

ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରମୁଖ ପୁଅମାନେ ଓ ହଜାର ହଜାର ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘେରାଯାଇଥିଲେ।

ଭ୍ରାଜତେ ମାଲଯା ଦେଵୋ ଯଥା ଦେଵ୍ଯା ସମନ୍ଵିତଃ

ଦେବତା ମାଳା ସହିତ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କ ସାଥିରେ ଯେପରି ଚମକୁଥିଲେ।

ମହର୍ଷଯଃ ପୂର୍ଵଜାତା ମାର୍କଣ୍ଡେଯାଦଯୋ ଦ୍ଵିଜାଃ

ପୂର୍ବଜ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଯେପରି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ନନାମୋତ୍ଥାଯ ଶିରସା ସ୍ଵାସନଂ ଚ ଦଦୌ ହରିଃ

ହରି ଉଠି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ ଏବଂ ନିଜ ଆସନ ଦେଲେ।

ଵିସର୍ଜଯାମାସ ହରିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତଦଭିଵାଞ୍ଛିତାନ୍

ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛିତ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ହରି ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ।