କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନାଵଯୋର୍ଵିଦ୍ଯତେ ଭେଦ ଏଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂରଯଃ

ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

ଈଶ୍ଵରେ ନିଶ୍ଚଲାଂ ଭକ୍ତିମାତ୍ମନ୍ଯପି ପରଂ ବଲମ୍

ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି—

ଆଶିଷଂ ଶିରସାହୃଙ୍ଣାଦ୍ ଦେଵୋ ଽପ୍ଯାହ ମହେଶ୍ଵରଃ

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର।

ର୍ ଜଗାମ କୈଲାସଗିରିଂ ଗିରୀଶଃ

ଗିରିଶ ମହାଦେବ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

ରରାମ ଭଗଵାନ୍ ସୋମଃ କେଶଵେନ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଭଗବାନ ସୋମ, ମହେଶ୍ୱର, କେଶବ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ପୂଜଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ କୃଷ୍ଣଂ ଦେଵଦେଵମଥାଚ୍ଯୁତମ୍

ତାପରେ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

କିରୀଟିନଂ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣି ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍

ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ହାତରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି—

ଦଧାନମୁରସା ମାଲାଂ ଵୈଜଯନ୍ତୀମନୁତ୍ତମାମ୍

ଯିଏ ଛାତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି—

ପଦ୍ମାଙ୍ଘ୍ରିନଯନଂ ଚାରୁ ସୁସ୍ମିତଂ ସୁଗତିପ୍ରଦମ୍

ଯାହାଙ୍କର ପଦ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପଦ୍ମପରି, ମଧୁର ହସ, ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଦେଇଥିବା—

ଭ୍ରାଜମାନଃ ଶ୍ରୀଯା କୃଷ୍ଣଶ୍ଚଚାର ଗିରିକନ୍ଦରେ

ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୃଷ୍ଣ ପର୍ବତ ଗୁହାମାନେ ଭିତରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସିଦ୍ଧା ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଜଗନ୍ମଯମ୍

ସେଠାରେ, ଏଠାରେ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ମୁମୁଚୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ମହାତ୍ମନଃ

ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ସେମାନେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକମିରେ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ତ୍ରସ୍ତଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷଣାଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ଓ ଗହନା ଅସଜ୍ଜିତ ହୋଇଯିବାରେ, ସେମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵକୀସୂନୁଂ ସୁନ୍ଦର୍ଯଃ କାମମୋହିତାଃ

ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ପପୁସ୍ତଦ୍ଵଦନାମୃତମ୍

କିଛି ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଖି ରହିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖର ଅମୃତ ଆସ୍ବାଦନ କଲେ।

ଭୂଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ କୃଷ୍ଣଂ କାମିନ୍ଯୋ ଲୋକଭୂଷଣମ୍

କାମନାରେ ଭରିଥିବା ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶୋଭା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।

ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବୂଷଯାମାସୁଃ ସ୍ଵାତ୍ମଗୈରପି ମାଧଵମ୍

ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଗହନା ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ତାହା ଦ୍ୱାରା ମାଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।

ଚୁଚୁମ୍ବୁର୍ଵଦନାମ୍ଭୋଜଂ ହରେର୍ମୁଗ୍ଧମୃଗେକ୍ଷଣାଃ

ନିର୍ମଳ ହରିଣ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେମାନେ, ହରିଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।

ପ୍ରାପଯାମାସୁର୍ଲୋକାଦିଂ ମାଯଯା ତସ୍ଯ ମୋହିତାଃ

ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।

ବହୂନି କୃତ୍ଵା ରୂପାଣି ପୂରଯାମାସ ଲୀଲଯା

ସେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖେଳ କରିକି ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ।

ରେମେ ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ମାଯଯା ମୋହଯଞ୍ଜଗତ୍

ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁହିଯାଇ, ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ବଭୂଵୁର୍ଵିହ୍ଵଲା ଭୀତା ଗୋଵିନ୍ଦଵିରହେ ଜନାଃ

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ଓ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

କୃଷ୍ଣେନ ମାର୍ଗମାଣସ୍ତଂ ହିମଵନ୍ତଂ ଯଯୌ ଗିରିମ୍

କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ହିମବନ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।

ଆଜଗାମୋପମନ୍ଯୁଂ ତଂ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁନଃ

ସେ ପୁଣି ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ଦ୍ଵାରକାଂ ଶୁଭ୍ରାଂ ଭୀଷଯନ୍ତଃ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ

ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସି, ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ହତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧେନ ମହତା ରକ୍ଷତି ସ୍ମ ପୁରୀଂ ଶୁଭାମ୍

ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୈଲାସଶିଖରେ କୃଷ୍ଣଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ଗତଃ

କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରୋଚୁର୍ନାରାଯଣୋ ନାଥଃ କୁତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ହରିଃ

ସେମାନେ କହିଲେ: 'ହେ ନାରାୟଣ, ଭଗବାନ୍ ହରି କେଉଁଠି ବସୁଛନ୍ତି?'

ରମତେ ଽଦ୍ଯ ମହାଯୋଗୀଂ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାହମିହାଗତଃ

'ଆଜି ସେ ମହାଯୋଗୀ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।'