କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ବଭାଷେ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିଃ ସ୍ଵନଃ

ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ମେଘର ଗମ୍ଭୀରତା ପରି ଥିଲା।

ତ୍ଵମେଵ ଦାତା ସର୍ଵେଷାଂ କାମାନାଂ କାମିନାମିହ

ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦାତା କେବଳ ତୁମେ।

ନାନଵାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ତାତ ଵିଦ୍ଯତେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ

ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।

ମହାଦେଵଂ ମହାଯୋଗଂ ସ୍ଵେନ ଯୋଗେନ କେଶଵ

ହେ କେଶବ, ସେ ମହାଦେବ, ମହାଯୋଗୀ, ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା—

ଉଵାଚ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶଂ ଦେଵୀଂ ଚ ହିମଶୈଲଜାମ୍

ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଓ ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି—

ଇଚ୍ଛାମ୍ଯାତ୍ମସମଂ ପୁତ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତଂ ଦେହି ଶଙ୍କର

ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଚାହେଁ, ଯିଏ ମୋ ପରି ହେବ, ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେବ; ଏହି ଦୟା କର, ହେ ଶଙ୍କର।

ଦେଵୀମାଲୋକ୍ଯ ଗିରିଜାଂ କେଶଵଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ

ଗିରିଜା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ଵ୍ଯାଜହାର ହୃଷୀକେଶଂ ଦେଵୀ ହିମଗିରୀନ୍ଦ୍ରଜା

ହିମପର୍ବତର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୀ, ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ଅନନ୍ଯାମୀଶ୍ଵରେ ଭକ୍ତିମାତ୍ମନ୍ଯପି ଚ କେଶଵ

ହେ କେଶବ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଭକ୍ତି—

ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଦୈଵତୈଃ ପୂର୍ଵଂ ସଂଜାତୋ ଦୈଵକୀସୁତଃ

ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେ ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।

ନାଵଯୋର୍ଵିଦ୍ଯତେ ଭେଦ ଏଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂରଯଃ

ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦେଖନ୍ତି।

ଈଶ୍ଵରେ ନିଶ୍ଚଲାଂ ଭକ୍ତିମାତ୍ମନ୍ଯପି ପରଂ ବଲମ୍

ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ନିଜ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି—

ଆଶିଷଂ ଶିରସାହୃଙ୍ଣାଦ୍ ଦେଵୋ ଽପ୍ଯାହ ମହେଶ୍ଵରଃ

ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର।

ର୍ ଜଗାମ କୈଲାସଗିରିଂ ଗିରୀଶଃ

ଗିରିଶ ମହାଦେବ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

ରରାମ ଭଗଵାନ୍ ସୋମଃ କେଶଵେନ ମହେଶ୍ଵରଃ

ଭଗବାନ ସୋମ, ମହେଶ୍ୱର, କେଶବ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ପୂଜଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ କୃଷ୍ଣଂ ଦେଵଦେଵମଥାଚ୍ଯୁତମ୍

ତାପରେ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

କିରୀଟିନଂ ଶାର୍ଙ୍ଗପାଣି ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍

ଯିଏ ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ହାତରେ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଅଛି—

ଦଧାନମୁରସା ମାଲାଂ ଵୈଜଯନ୍ତୀମନୁତ୍ତମାମ୍

ଯିଏ ଛାତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି—

ପଦ୍ମାଙ୍ଘ୍ରିନଯନଂ ଚାରୁ ସୁସ୍ମିତଂ ସୁଗତିପ୍ରଦମ୍

ଯାହାଙ୍କର ପଦ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ପଦ୍ମପରି, ମଧୁର ହସ, ଶୁଭ ମାର୍ଗ ଦେଇଥିବା—

ଭ୍ରାଜମାନଃ ଶ୍ରୀଯା କୃଷ୍ଣଶ୍ଚଚାର ଗିରିକନ୍ଦରେ

ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୃଷ୍ଣ ପର୍ବତ ଗୁହାମାନେ ଭିତରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସିଦ୍ଧା ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵାସ୍ତତ୍ର ତତ୍ର ଜଗନ୍ମଯମ୍

ସେଠାରେ, ଏଠାରେ, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ମୁମୁଚୁଃ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ମହାତ୍ମନଃ

ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ସେମାନେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚକମିରେ କୃଷ୍ଣଂ ସ୍ତ୍ରସ୍ତଵସ୍ତ୍ରଵିଭୂଷଣାଃ

କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ପୋଶାକ ଓ ଗହନା ଅସଜ୍ଜିତ ହୋଇଯିବାରେ, ସେମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵକୀସୂନୁଂ ସୁନ୍ଦର୍ଯଃ କାମମୋହିତାଃ

ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ।

ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ପପୁସ୍ତଦ୍ଵଦନାମୃତମ୍

କିଛି ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଖି ରହିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଖର ଅମୃତ ଆସ୍ବାଦନ କଲେ।

ଭୂଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ କୃଷ୍ଣଂ କାମିନ୍ଯୋ ଲୋକଭୂଷଣମ୍

କାମନାରେ ଭରିଥିବା ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶୋଭା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।

ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବୂଷଯାମାସୁଃ ସ୍ଵାତ୍ମଗୈରପି ମାଧଵମ୍

ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଗହନା ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ତାହା ଦ୍ୱାରା ମାଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।

ଚୁଚୁମ୍ବୁର୍ଵଦନାମ୍ଭୋଜଂ ହରେର୍ମୁଗ୍ଧମୃଗେକ୍ଷଣାଃ

ନିର୍ମଳ ହରିଣ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେମାନେ, ହରିଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ।

ପ୍ରାପଯାମାସୁର୍ଲୋକାଦିଂ ମାଯଯା ତସ୍ଯ ମୋହିତାଃ

ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ।