କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତେଷାଂ ସ୍ଵସାରଃ ସପ୍ତାସନ୍ ଵସୁଦେଵାଯ ତା ଦଦୌ

ତାଙ୍କର ସାତଜଣୀ ଭଉଣୀମାନେଙ୍କୁ ସେ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଦେଵକୀ ଚାପି ତାସାଂ ତୁ ଵରିଷ୍ଠାଭୂତ୍ ସୁମଧ୍ଯମା

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ଦେହଯୁକ୍ତ ଦେବକୀ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।

ସୁଭୂମୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଟିମାଞ୍ଛଙ୍କୁରେଵ ଚ

ସୁଭୂମି, ରାଷ୍ଟ୍ରପାଳ, ତୁଷ୍ଟିମାନ୍ ଓ ଶଙ୍କୁର—

ତସ୍ଯ ଶୂରଃ ଶମିସ୍ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ରସ୍ତତୋ ଽଭଵତ୍

ତାଙ୍କଠାରୁ ଶୂର ଜନ୍ମିଲେ; ଶୂରଠାରୁ ଶମିଷ୍ଟ; ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରତିକ୍ଷତ୍ର ହେଲେ।

ସ ଶୂରସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଧୀମାନ୍ ଵସୁଦେଵୋ ଽଥ ତତ୍ସୁତଃ

ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ଶୂରଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ବସୁଦେବ, ତାଙ୍କର ପୁଅ—

ବଭୂଵ ଦେଵକୀପୁତ୍ରୋ ଦେଵୈରଭ୍ଯର୍ଥିତୋ ହରିଃ

ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ସେ ହରି।

ଅସୂତ ପତ୍ନୀ ସଂକର୍ଷଂ ରାମଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ହଲାଯୁଧମ୍

ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଜେଷ୍ଠ ହଲାୟୁଧ ରାମ, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ହଲାଯୁଧଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛେଷଃ ସଂକର୍ଷଣଃ ପ୍ରଭୁଃ

ହଲାୟୁଧ ସଂକର୍ଷଣ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଶେଷ ନାଗ।

ବଭୂତ ତସ୍ଯାଂ ଦେଵକ୍ଯାଂ ରୋହିଣ୍ଯାମପି ମାଧଵଃ

ଦେବକୀ ଓ ରୋହିଣୀ ଦୁହିଁଠାରୁ ମାଧବଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।

ନିଯୋଗାଦ୍ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଯଶୋଦାତନଯା ହ୍ଯଭୂତ୍

ବସୁଦେବଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲା।

ପ୍ରାଗେଵ କଂସସ୍ତାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ଜଘାନ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ

ତାହାର ପୂର୍ବରୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।

ଋଜୁଦାସୋ ଭଦ୍ରଦାସଃ କୀର୍ତିମାନପି ପୂର୍ଵଜଃ

ଋଜୁଦାସ, ଭଦ୍ରଦାସ ଓ ବଡ଼ ଭାଇ କୀର୍ତ୍ତିମାନ—

ଅସୂତ ରାମଂ ଲୋକେଶଂ ବଲଭଦ୍ରଂ ହଲାଯୁଧମ୍

ସେ ରାମ, ଲୋକନାଥ, ବଳଭଦ୍ର, ହଲାୟୁଧଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ଅସୂତ ଦେଵକୀ କୃଷ୍ଣଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵକ୍ଷସମ୍

ଦେବକୀ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନିତ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ବିଶିଷ୍ଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ତସ୍ଯାମୁତ୍ପାଦଯାମାସ ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ନିଶଠୋଲ୍ମୁକୌ

ତାଙ୍କଠାରୁ ଦୁଇଜଣ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଓ ତଳୱାରଧାରୀ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।

ବଭୂଵୁରାତ୍ମଜାସ୍ତାସୁ ଶତଶୋ ଽଥ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ

ସେମାନଙ୍କର ଶତେ ଶତେ, ପରେ ହଜାରେ ହଜାରେ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।

ଚାରୁଶ୍ରଵାଶ୍ଚାରୁଯଶାଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଃ ଶଙ୍ଖ ଏଵ ଚ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାରୁଶ୍ରବା, ଚାରୁୟଶା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଶଂଖ ଥିଲେ।

ଵିଶିଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵପୁତ୍ରାଣାଂ ସଂବଭୂଵୁରିମ୍ ସୁତାଃ

ଏହି ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଜାମ୍ବଵତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ କୃଷ୍ଣଂ ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯ ଶୁଚିସ୍ମିତା

ଶୁଭ୍ର ହସର ମାଲିକା ଜାମ୍ବବତୀ, ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।

ସୁରେଶସଦୃଶଂ ପୁତ୍ରଂ ଦେହି ଦାନଵସୂଦନ

"ଦାନବ ନାଶକ, ମୋତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସମାନ ପୁଅ ଦିଅ।"

ସମାରେଭେ ତପଃ କର୍ତୁଂ ତପୋନିଧିରରିନ୍ଦମଃ

ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା, ତପସ୍ୟାର ଧନ ଥିବା ସେ, ତପ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲେଭେ ସୁତଂ ରୁଦ୍ରଂ ତପ୍ତ୍ଵା ତୀଵ୍ରଂ ମହତ୍ ତପଃ

ତିବ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ପାଇଲେ।

ତତାପ ଘୋରଂ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ନିଦାନଂ ତପସସ୍ତପଃ

ପୁଅ ପାଇଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ତପସ୍ୟାର ମୂଳ କାରଣ।

ଚଚାର ସ୍ଵାତ୍ମନୋ ମୂଲଂ ବୋଧଯନ୍ ଭାଵମୈଶ୍ଵରମ୍

ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାର ମୂଳକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି, ଦିବ୍ୟ ଚେତନାର ଅନୁଭବ କଲେ।

ଆଶ୍ରମଂ ତୂପମନ୍ଯୋର୍ଵୈ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଃ ଶ୍ରୀଵତ୍ସକୃତଲକ୍ଷଣଃ

ତାଙ୍କ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଥିଲା, ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିଲା।

ଋଷୀଣାମାଶ୍ରମୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଵେଦଘୋଷନିନାଦିତମ୍

ସେଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ବେଦ ଉଚ୍ଚାରଣର ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା।

ଵିମଲସ୍ଵାଦୁପାନୀଯୈଃ ସରୋଭିରୁପଶୋଭିତମ୍

ସେଠା ଶୁଭ୍ର, ମଧୁର ଓ ଶୀତଳ ଝିଲିକା ଜଳାଶୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।

ଋଷିକୈରୃଷିପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ମହାମୁନିଗଣୈସ୍ତଥା

ସେଠାରେ ଋଷି, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ମୁନିମାନଙ୍କ ସମୁଦାୟ ଥିଲେ।