କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଦୁଦ୍ରାଵ ମହାତଵିଷ୍ଟୋ ଭଯେନ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ

ମହାନ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଽଗ୍ନିସଂକାଶଃ ଶୂଲାସକ୍ତମହାକରଃ

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅଗ୍ନି ପରି ତପିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯତ୍ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ସୁଗୋପିତମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।

ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'

ଵାଗ୍ଦେଵତାମନାଦ୍ଯନ୍ତାମୀଶ୍ଵରୀଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀମ୍

ଅନାଦି ଅନନ୍ତ, ସ୍ୱାମିନୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ଭାଷା ଦେବୀଙ୍କୁ।

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭମହିଷୀଂ ତ୍ରିନେତ୍ରାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରାମ୍

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରିଣୀଙ୍କୁ।

ପାହି ମାଂ ପରମେଶାନି ଭୀତଂ ଶରଣମାଗତମ୍

ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ହନ୍ତୁଂ ସମାଗତଃ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

ସେ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।

ତ୍ରିଲୋକମାତୁସ୍ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଶଶାଙ୍କାଦିତ୍ଯସଂନ୍ନିଭମ୍

ତିନି ଜଗତଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କର ସେଠି ଥିବା ସ୍ଥାନଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଶୂଲେନୋରସି ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ପାତଯାମାସ ତଂ ଭୁଵି

ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଘୁସି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ଇଦାନୀଂ ନିର୍ଭଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ସ୍ଥାନେ ଽସ୍ମିନ୍ ରାକ୍ଷସୋ ହତଃ

ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଯିବା ପରେ, ସେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ।

ପୁରୀଂ ଜଗାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ପୁରନ୍ଦରପୁରୋପମାମ୍

ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ସହର ସମାନ ଏକ ସହରକୁ ଯାଇଲେ।

ଈଜେ ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ହେମୈର୍ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ସେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସୁନାରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଦେଵ୍ଯା ଭକ୍ତୋ ମହାତେଜାଃ ଶକୁନିସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ

ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଓ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ ଶକୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ।

ଈଜେ ସ ଚାଶ୍ଵମେଧେନ ଦେଵକ୍ଷତ୍ରଶ୍ଚ ତତ୍ସୁତଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେବକ୍ଷତ୍ର ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ।

ପୁତ୍ରଦ୍ଵଯମଭୂତ୍ ତସ୍ଯ ସୁତ୍ରାମା ଚାନୁରେଵ ଚ

ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଥିଲେ—ସୁତ୍ରାମା ଓ ଅନୁର।

ମହାତ୍ମା ଦାନନିରତୋ ଧନୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରଃ

ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଶାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଵର୍ତଯାମାସ କୁଣ୍ଡଗୋଲାଦିଭିଃ ଶ୍ରୁତମ୍

ସେ କୁଣ୍ଡଗୋଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରଚାର କଲେ।

ପ୍ରଵର୍ତତେ ମହାଶାସ୍ତ୍ରଂ କୁଣ୍ଡାଦୀନାଂ ହିତାଵହମ୍

କୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାରୀ ଏହି ମହାଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା।

ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକୋ ମହାରାଜସ୍ତେନ ଵୈ ତତ୍ପ୍ରଵର୍ତିତମ୍

ସେ ପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୋକ ମହାରାଜା ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରଚଳିତ କଲେ।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଚ ଭଜମାନାଖ୍ଯଂ ଧନୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରମ୍

ଅଧିକାରୀ, ଭଜମାନ ନାମକ ଜେଷ୍ଠ ପୁଅ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଥିଲେ।

ପୁତ୍ରଃ ସର୍ଵଗୁଣୋପେତୋ ମମ ଭୂଯାଦିତି ପ୍ରଭୁଃ

ମୋର ପୁଅ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ—ଏଭଳି ଭଗବାନ କହିଥିଲେ।

ଧାର୍ମିକୋ ରୂପସଂପନ୍ନସ୍ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନରତଃ ସଦା

ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ରୂପଶ୍ରୀମାନ୍, ସଦା ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନରେ ଲଗ୍ନ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନୌ ଵିଖ୍ଯାତୌ ନିମିଃ କୃକଣ ଏଵ ଚ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମି ଓ କୃକଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ।

ଵୃଷ୍ଣେଃ ସୁମିତ୍ରୋ ବଲଵାନନମିତ୍ରଃ ଶିନସ୍ତଥା

ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ସୁମିତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି ମଧ୍ୟ।

ପ୍ରସେନସ୍ତୁ ମହାଭାଗଃ ସତ୍ରାଜିନ୍ନାମ ଚୋତ୍ତମଃ

ପ୍ରସେନା ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସତ୍ରାଜିତ୍ ଉତ୍ତମ ଥିଲେ।

ସତ୍ଯଵାନ୍ ସତ୍ଯସଂପନ୍ନଃ ସତ୍ଯକସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽଭଵତ୍

ସତ୍ୟବାନ୍ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଅର ନାମ ଥିଲା ସତ୍ୟକ।

କୁଣିସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ଧୀମାଂସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଯୁଗନ୍ଧରଃ

ସତ୍ୟକଙ୍କର ଜ୍ଞାନୀ ପୁଅ କୁଣି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଯୁଗନ୍ଧର।