କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପୃଥୁଶ୍ରଵାସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯାସୀତ୍ ପୃଥୁସତ୍ତମଃ

ପୃଥୁଶ୍ରବାସ୍ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ପୃଥୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଭୂଦ୍ ରୁକ୍ମକଵଚଃ ପରାଵୃତ୍ ତସ୍ଯ ସତ୍ତମାଃ

ସେ ଜଣେ ସୁନାର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦର୍ଭଃ ସଂଜଜ୍ଞେ ଵିଦର୍ଭାତ୍ କ୍ରଥକୈଶିକୌ

ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଦର୍ଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବିଦର୍ଭଠାରୁ କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ ଜନ୍ମିଲେ।

ଧୃତିସ୍ତସ୍ଯାଭଵତ୍ ପୁତ୍ରଃ ସଂସ୍ତସ୍ତସ୍ଯାପ୍ଯଭୂତ୍ ସୁତଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଧୃତି ହେଲେ; ଧୃତିଙ୍କ ପୁଅ ସଂସ୍ତ ହେଲେ।

ଅଭୂତ୍ ତସ୍ଯ ସୁତୋ ଧୀମାନ୍ ସୁମନ୍ତୁସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽନଲଃ

ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ ସୁମନ୍ତୁ ଥିଲେ; ସୁମନ୍ତୁଙ୍କର ପୁଅ ଅନଳ ହେଲେ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଵପୁଷ୍ମାଂସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽଭଵତ୍

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ବପୁଷ୍ମାନ ହେଲେ।

ତସ୍ଯ ଵୀତରଥୋ ଵିପ୍ରା ରୁଦ୍ରଭକ୍ତୋ ମହାବଲଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ବୀତରଥ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଵୃଷ୍ଣେର୍ନିଵୃତ୍ତିରୁତ୍ପନ୍ନୋ ଦଶାର୍ହସ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଦ୍ଵିଜାଃ

ବୃଷ୍ଣିଠାରୁ ନିବୃତ୍ତି ଜନ୍ମିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦଶାର୍ହ ହେଲେ।

ଜୈମୂତିରଭଵଦ୍ ଵୀରୋ ଵିକୃତିଃ ପରଵୀରହା

ଜୈମୂତି ଏକ ବୀର ପୁରୁଷ ହେଲେ, ବିକୃତି ଶତ୍ରୁବଳୀଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ।

ଦାନଧର୍ମରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସମ୍ଯକ୍ଶୀଲପରାଯଣଃ

ସେ ସଦା ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।

ଦୁଦ୍ରାଵ ମହାତଵିଷ୍ଟୋ ଭଯେନ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ

ମହାନ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଽଗ୍ନିସଂକାଶଃ ଶୂଲାସକ୍ତମହାକରଃ

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅଗ୍ନି ପରି ତପିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯତ୍ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ସୁଗୋପିତମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।

ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'

ଵାଗ୍ଦେଵତାମନାଦ୍ଯନ୍ତାମୀଶ୍ଵରୀଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀମ୍

ଅନାଦି ଅନନ୍ତ, ସ୍ୱାମିନୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ଭାଷା ଦେବୀଙ୍କୁ।

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭମହିଷୀଂ ତ୍ରିନେତ୍ରାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରାମ୍

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରିଣୀଙ୍କୁ।

ପାହି ମାଂ ପରମେଶାନି ଭୀତଂ ଶରଣମାଗତମ୍

ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ହନ୍ତୁଂ ସମାଗତଃ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

ସେ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।

ତ୍ରିଲୋକମାତୁସ୍ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଶଶାଙ୍କାଦିତ୍ଯସଂନ୍ନିଭମ୍

ତିନି ଜଗତଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କର ସେଠି ଥିବା ସ୍ଥାନଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।

ଶୂଲେନୋରସି ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ପାତଯାମାସ ତଂ ଭୁଵି

ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଘୁସି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ଇଦାନୀଂ ନିର୍ଭଯସ୍ତୂର୍ଣଂ ସ୍ଥାନେ ଽସ୍ମିନ୍ ରାକ୍ଷସୋ ହତଃ

ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଯିବା ପରେ, ସେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଦ୍ରୁତ ହେଲେ।

ପୁରୀଂ ଜଗାମ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଃ ପୁରନ୍ଦରପୁରୋପମାମ୍

ଏହା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ସହର ସମାନ ଏକ ସହରକୁ ଯାଇଲେ।

ଈଜେ ଚ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ହେମୈର୍ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ସେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସୁନାରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

ଦେଵ୍ଯା ଭକ୍ତୋ ମହାତେଜାଃ ଶକୁନିସ୍ତସ୍ଯ ଚାତ୍ମଜଃ

ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଓ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିଲେ ଶକୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ।

ଈଜେ ସ ଚାଶ୍ଵମେଧେନ ଦେଵକ୍ଷତ୍ରଶ୍ଚ ତତ୍ସୁତଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦେବକ୍ଷତ୍ର ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ।

ପୁତ୍ରଦ୍ଵଯମଭୂତ୍ ତସ୍ଯ ସୁତ୍ରାମା ଚାନୁରେଵ ଚ

ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଥିଲେ—ସୁତ୍ରାମା ଓ ଅନୁର।

ମହାତ୍ମା ଦାନନିରତୋ ଧନୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଵରଃ

ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଦାନରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।

ଶାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଵର୍ତଯାମାସ କୁଣ୍ଡଗୋଲାଦିଭିଃ ଶ୍ରୁତମ୍

ସେ କୁଣ୍ଡଗୋଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରଚାର କଲେ।