କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଆସ୍ତେ ମୋଚଯିତୁଂ ଲୋକଂ ତତ୍ର ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ସେଠାରେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଲୋକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ବସିଛନ୍ତି।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରଂ ଲିଙ୍ଗଙ୍କିଲ୍ବିଷାନ୍ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ଽଖିଲାତ୍

ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ଦେଖିଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।

ଵାରାଣସ୍ଯାଂ ହରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାପାନ୍ମୁକ୍ତୋ ଽଭଵତ୍ ତତଃ

ବାରାଣସୀରେ ହରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ପରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।

ଯାଜଯାମାସ ତଂ କଣ୍ଵୋ ଯାଚିତୋ ଘୃଣଯା ମୁନିଃ

କଣ୍ବ ମୁନି ଦୟାରେ ବିନୟ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।

ବଭୂଵ ଜାତମାତ୍ରଂ ତଂ ରାଜାନମୁପତସ୍ଥିରେ

ସେ ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସମୟରୁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ।

କନ୍ଯା ଜଗୃହିରେ ସର୍ଵା ଜନ୍ଧର୍ଵଦଯିତା ଦ୍ଵିଜାଃ

ସମସ୍ତ କନ୍ୟା, ଯେଉଁମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଵଂଶଃ ପାପହରୋ ନୃଣାଂ କ୍ରୋଷ୍ଟୋରପି ନିବୋଧତ

କ୍ରୋଷ୍ଟୁଙ୍କ ବଂଶ ମଧ୍ୟ, ଯାହା ମାନବମାନଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରେ, ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।

ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାନ୍ ସ୍ଵାତିରୁଶଦ୍ଗୁସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽଭଵତ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ ମହାନ ସ୍ୱାତି ଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଉଶଦ୍ଗୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଅଥ ଚୈତ୍ରରଥିର୍ଲୋକେ ଶଶବିନ୍ଦୁରିତି ସ୍ମୃତଃ

ପରେ, ଏହି ଜଗତରେ ଚୈତ୍ରରଥିଙ୍କୁ ଶଶବିନ୍ଦୁ ବୋଲି ଜଣାଯାଉଥିଲା।

ପୃଥୁକର୍ମା ଚ ତତ୍ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ମାତ୍ ପୃଥୁଜଯୋ ଽଭଵତ୍

ତାଙ୍କର ପୁଅ ପୃଥୁକର୍ମା ଥିଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ପୃଥୁଜୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ପୃଥୁଶ୍ରଵାସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତସ୍ଯାସୀତ୍ ପୃଥୁସତ୍ତମଃ

ପୃଥୁଶ୍ରବାସ୍ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ପୃଥୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଭୂଦ୍ ରୁକ୍ମକଵଚଃ ପରାଵୃତ୍ ତସ୍ଯ ସତ୍ତମାଃ

ସେ ଜଣେ ସୁନାର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ।

ତସ୍ମାଦ୍ ଵିଦର୍ଭଃ ସଂଜଜ୍ଞେ ଵିଦର୍ଭାତ୍ କ୍ରଥକୈଶିକୌ

ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଦର୍ଭ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ବିଦର୍ଭଠାରୁ କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ ଜନ୍ମିଲେ।

ଧୃତିସ୍ତସ୍ଯାଭଵତ୍ ପୁତ୍ରଃ ସଂସ୍ତସ୍ତସ୍ଯାପ୍ଯଭୂତ୍ ସୁତଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଧୃତି ହେଲେ; ଧୃତିଙ୍କ ପୁଅ ସଂସ୍ତ ହେଲେ।

ଅଭୂତ୍ ତସ୍ଯ ସୁତୋ ଧୀମାନ୍ ସୁମନ୍ତୁସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽନଲଃ

ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ ସୁମନ୍ତୁ ଥିଲେ; ସୁମନ୍ତୁଙ୍କର ପୁଅ ଅନଳ ହେଲେ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନୋ ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମାନ୍ ଵପୁଷ୍ମାଂସ୍ତତ୍ସୁତୋ ଽଭଵତ୍

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ମାନ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ବପୁଷ୍ମାନ ହେଲେ।

ତସ୍ଯ ଵୀତରଥୋ ଵିପ୍ରା ରୁଦ୍ରଭକ୍ତୋ ମହାବଲଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ବୀତରଥ ଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।

ଵୃଷ୍ଣେର୍ନିଵୃତ୍ତିରୁତ୍ପନ୍ନୋ ଦଶାର୍ହସ୍ତସ୍ଯ ତୁ ଦ୍ଵିଜାଃ

ବୃଷ୍ଣିଠାରୁ ନିବୃତ୍ତି ଜନ୍ମିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଦଶାର୍ହ ହେଲେ।

ଜୈମୂତିରଭଵଦ୍ ଵୀରୋ ଵିକୃତିଃ ପରଵୀରହା

ଜୈମୂତି ଏକ ବୀର ପୁରୁଷ ହେଲେ, ବିକୃତି ଶତ୍ରୁବଳୀଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ।

ଦାନଧର୍ମରତୋ ନିତ୍ଯଂ ସମ୍ଯକ୍ଶୀଲପରାଯଣଃ

ସେ ସଦା ଦାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।

ଦୁଦ୍ରାଵ ମହାତଵିଷ୍ଟୋ ଭଯେନ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵାଃ

ମହାନ ଋଷିମାନେ ଭୟରେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଽଗ୍ନିସଂକାଶଃ ଶୂଲାସକ୍ତମହାକରଃ

ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅଗ୍ନି ପରି ତପିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଶୂଳ ଧରିଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯତ୍ ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ସୁଗୋପିତମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଲୁଚାଇଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।

ଵଵନ୍ଦେ ଶିରସା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସାକ୍ଷାଦ୍ ଦେଵୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍

ସେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵଦ୍ ଭୂମୌ ତ୍ଵାମହଂ ଶରଣଂ ଗତଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ିଗଲେ, କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'

ଵାଗ୍ଦେଵତାମନାଦ୍ଯନ୍ତାମୀଶ୍ଵରୀଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀମ୍

ଅନାଦି ଅନନ୍ତ, ସ୍ୱାମିନୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣୀ ଭାଷା ଦେବୀଙ୍କୁ।

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭମହିଷୀଂ ତ୍ରିନେତ୍ରାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରାମ୍

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀ, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରିଣୀଙ୍କୁ।

ପାହି ମାଂ ପରମେଶାନି ଭୀତଂ ଶରଣମାଗତମ୍

ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ, ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଶରଣ ନେଇଥିବା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।

ହନ୍ତୁଂ ସମାଗତଃ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ଦେଵୀ ସରସ୍ଵତୀ

ସେ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ବସିଥିଲେ।