କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଆଗମିଷ୍ଯାମି ଭୂଯୋ ଽତ୍ର ତନ୍ମେ ଽନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି

'ମୁଁ ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସିବି; ଏହା ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେବା।'

ନାନ୍ଯଯାପ୍ସରସା ତାଵଦ୍ ରନ୍ତଵ୍ଯଂ ଭଵତ୍ ପୁନଃ

'ସେଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପ୍ସରାସହ ମିଳିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।'

ଗତ୍ଵା ପତିଵ୍ରତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବୀତୋ ଽଭଵନ୍ନୃପଃ

ସେ ତାଙ୍କ ପତିବ୍ରତା ଜନୀକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ଭୀତଂ ପ୍ରସନ୍ନଯା ପ୍ରାହ ଵାଚା ପୀନପଯୋଧରା

ତାଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ମଧୁର କଥାରେ ସେ ଅଧରା ଦେବୀ କହିଲେ।

ତଦ୍ ବ୍ରୂହି ମେ ଯଥା ତତ୍ତ୍ଵଂ ନ ରାଜ୍ଞାଂ କୀର୍ତଯେ ତ୍ଵିଦମ୍

'ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଏହି କଥା ରାଜାମାନେ ପାଖରେ କହିବିନାହିଁ।'

ନୋଵାଚ କିଞ୍ଚିନ୍ନୃପତିର୍ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଵେଦ ସା

ରାଜା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଭୀତେ ତ୍ଵଯି ମହାରାଜ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ତେ ନାଶମେଷ୍ଯତି

ହେ ମହାରାଜ, ଯଦି ଆପଣ ଭୟ କରିବେ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେଇଯିବ।

ଗତ୍ଵା କଣ୍ଵାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ମହାମୁନିମ୍

ପବିତ୍ର କଣ୍ବା ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ସେଠାରେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଜଗାମ ହିମଵତ୍ପୃଷ୍ଠଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ମହାବଲଃ

ମହାବଳୀ ସେ ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଚାଲିଗଲେ।

ଭ୍ରାଜମାନଂ ଶ୍ରିଯା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଭୂଷିତଂ ଦିଵ୍ଯମାଲଯା

ଆକାଶରେ ଦେବୀୟ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ତାହା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଆଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଉର୍ଵଶୀଂ ତାଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ତସ୍ଯା ଏଵେଯମର୍ହତି

ସେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ମନରେ ଧରିଲେ, 'ଏହି ମାଳା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବିଲେ।

ଚକାର ସୁମହଦ୍ ଯୁଦ୍ଧଂ ମାଲାମାଦାତୁମୁଦ୍ଯତଃ

ମାଳା ନେବା ପାଇଁ ସେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ଜଗାମ ତାମପ୍ସରସଂ କାଲିନ୍ଦୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଦରାତ୍

ସେ ଉତ୍ସାହରେ କାଳିନ୍ଦୀ ନାମକ ଅପ୍ସରାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ବଭ୍ରାମ ସକଲାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପସମନ୍ଵିତାମ୍

ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ସହିତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରିଲେ।

ଜଗାମ ଶୈଲପ୍ରଵରଂ ହେମକୂଟମିତି ଶ୍ରୁତମ୍

ସେ ହେମକୂଟ ନାମକ ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ।

କାମଂ ସଂଦଧିରେ ଘୋରଂ ଭୂଷିତଂ ଚିତ୍ରମାଲଯା

ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର କାମନାରେ ଲିନ ହେଲେ।

ନ ପଶ୍ଯତି ସ୍ମତାଃ ସର୍ଵାଗିରିଶୃଙ୍ଗାଣିଜଗ୍ମିଵାନ୍

ମୋହରେ ପଡ଼ି, ସେ ଚାଲିବା ସମୟରେ କୌଣସି ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଦେଵଲୋକଂ ମହାମେରୁଂ ଯଯୌ ଦେଵପରାକ୍ରମଃ

ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ, ସେ ଦେବଲୋକ ଓ ମହାମେରୁକୁ ଗଲେ।

ଭେଜେ ଶୃଙ୍ଗାଣ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଵବାହୁବଲଭାଵିତଃ

ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଭରସା କରି, ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଅତିକ୍ରମ କରି ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଦୃଷ୍ଟଵାନନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀଂ ତସ୍ଯୈ ମାଲାଂ ଦଦୌ ପୁନଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷରହିତ ଶରୀରରେ ଦେଖି, ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ମାଳା ଦେଲେ।

ରେମେ କୃତାର୍ଥମାତ୍ମାନଂ ଜାନାନଃ ସୁଚିରଂ ତଯା

ସେ ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, ତାଙ୍କ ସହ ବହୁଦିନ ଆନନ୍ଦରେ କାଟିଲେ।

କିଂ କୃତଂ ଭଵତା ପୂର୍ଵଂ ପୁରୀଂ ଗତ୍ଵା ଵୃଥା ନୃପ

ହେ ରାଜା, ଆପଣ ପୂର୍ବରୁ ସେହି ସହରକୁ ଯାଇ କ'ଣ କରିଥିଲେ, ଯାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା?

କଣ୍ଵସ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ଚୈଵ ମାଲାପହରଣଂ ତଥା

କଣ୍ବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ମାଳା ନେବା ଘଟଣା ହେଲା।

ଶାପଂ ଦାସ୍ଯତି ତେ କଣ୍ଵୋ ମମାପି ଭଵତଃ ପ୍ରିଯା

କଣ୍ବ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେବେ, ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଅଲଗା ହେଇଯିବ।

ନ ତତ୍ଯଜାଥ ତତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ତତ୍ର ସଂନ୍ଯସ୍ତମାନସଃ

ତୁମେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।

ସୁରୋମଶଂ ପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସର୍ଵଦା

ସେ ସଦା ସୁରୋମଶଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ପିଙ୍ଗଳ ଏବଂ କେଶ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଉଥିଲେ।

ଧିଙ୍ମାମିତି ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯତପଃ କର୍ତୁଂ ସମାରଭତ୍

ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କଲି, ଏହିଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଭୂଯ ଏଵ ଦ୍ଵାଦଶକଂ ଵାଯୁଭକ୍ଷୋ ଽଭଵନ୍ନୃପଃ

ପୁଣିଥରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାଜା କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ରହିଲେ।

ଵାସମପ୍ସରସା ଭୂଯସ୍ତପୋଯୋଗମନୁତ୍ତମମ୍

ସେ ଏକ ଅପ୍ସରାସଙ୍କ ସହିତ ବସି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ।