କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ତୁ ମତିମାନ୍ ସସ୍ମାର ଜଗତଃ ପତିମ୍

କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଜୟଧ୍ୱଜ ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ତ୍ରାତାରଂ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଵଂ ଶ୍ରୀପତିଂ ପୀତଵାସସମ୍

ସେ ପ୍ରାଚୀନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।

ଆଦେଶାଦ୍ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍

ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ପାଇଁ,

ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଵୈ ଵିଦେହାଯ ଦାନଵେଭ୍ଯୋ ଯଥା ହରିଃ

ସେ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଭଳି, ଭିଦେହଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ପଠାଇଲେ।

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାତଯାମାସ ଶିରୋ ଽଦ୍ରିଶିଖରାକୃତି

ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଆକୃତି ଥିବା ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ସମାଯଯୁଃ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଭ୍ରାତରଂ ଚାପ୍ଯପୂଜଯନ୍

ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କାର୍ତଵୀର୍ଯସୁତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ

ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଵେଶ୍ଯାସନେ ରମ୍ଯେ ପୂଜଯାମାସ ଭାଵତଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।

ନିପାତିତୋ ମଯା ସଂଖ୍ଯେ ଵିଦେହୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ

ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭିଦେହ ନାମକ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ପଡ଼ାଇଦେଇଛି।

ପ୍ରପନ୍ନଃ ଶରଣଂ ତେନ ପ୍ରସାଦୋ ମେ କୃତଃ ଶୁଭଃ

ସେ ମୋ ଶରଣକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ କୃପା ମିଳିଛି।

କଥଂ କେନ ଵିଧାନେନ ସଂପୂଜ୍ଯୋ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ

କେମିତି ଏବଂ କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ?

ସର୍ଵମେତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ

ଏହା ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ; ଏହା ବିଷୟରେ ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।

ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା; ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଅକାମହତଭାଵେନ ସମାରାଧ୍ଯୋ ନ ଚାନ୍ଯଥା

ଇଚ୍ଛାର ଦୌଷ ନଥିବା ମନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

ଶୂରାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜିତୋ ଵିପ୍ରା ଜଗାମାଥ ସ୍ଵମାଲଯମ୍

ଶୂର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞଗମ୍ଯଂ ତଂ ନିଷ୍କାମା ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍

ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଷ୍କାମ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ।

ଗୌତମୋ ଽତ୍ରିରଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ରୁଦ୍ରପରାଯଣାଃ

ଗୌତମ, ଅତ୍ରି ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜୁଥିଲେ।

ଯାଜଯାମାସ ଭୂତାଦିମାଦିଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ସେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଆଦି ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭକ୍ତିରେ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।

ଆଵିରାସୀତ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

ସେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଦେଖାଦେଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଗଲା।

ସର୍ଵପାପଵିମୁକ୍ତାତ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି

ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇଥାଏ।

ଶତପୁତ୍ରାସ୍ତୁ ତସ୍ଯାସନ୍ ତାଲଜଙ୍ଘାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ତାଙ୍କର ଶତାଧିକ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଳଜଂଘ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।

ଵୃଷପ୍ରଭୃତଯଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଯାଦଵାଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମିଣଃ

ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ, ବୃଷ ଆଦି, ସେମାନେ ଯାଦବ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ମଧୋଃ ପୁତ୍ରଶତଂ ତ୍ଵାସୀଦ୍ ଵୃଷଣସ୍ତସ୍ଯ ଵଂଶଭାକ୍

ମଧୁଙ୍କର ଶତ ପୁଅ ଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଷଣ ତାଙ୍କ ବଂଶର ମୁଖ୍ୟ ହେଲେ।

ଦୁର୍ଜଯସ୍ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ଽବୂତ୍ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୁର୍ଜୟ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ।

ପତିଵ୍ରତାସୀତ୍ ପତିନା ସ୍ଵଧର୍ମପରିପାଲିକା

ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜନୀ ଥିଲେ, ସେ ପତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ଅପଶ୍ଯଦୁର୍ଵଶୀଂ ଦେଵୀଂ ଗାଯନ୍ତୀଂ ମଧୁରସ୍ଵନାମ୍

ସେମାନେ ଦେବୀ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗାଉଥିଲେ।

ପ୍ରୋଵାଚ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଦେଵି ରନ୍ତୁଂ ମଯାର୍ଽହସି

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସେ କହିଲେ, 'ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ ମିଳିବା ଉଚିତ।'

ରେମେ ତେନ ଚିରଂ କାଲଂ କାମଦେଵମିଵାପରମ୍

ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କାମଦେବଙ୍କ ସହ।

ଗମିଷ୍ଯାମି ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ହସନ୍ତୀ ସାବ୍ରଵୀଦ୍ ଵଚଃ

ସେ ହସି କହିଲେ, 'ମୁଁ ରମ୍ୟ ପୁରୀକୁ ଯିବି।'